W wywiadzie z portalu LifeSiteNews biskup Athanasius Schneider ujawnił, że kilku biskupów prywatnie przyznaje, iż nie poddaje się „umysłem i wolą” nauczaniu „papieża” Franciszka, ale publicznie nie odważa się tego wyrazić. Schneider sam wskazuje na konkretne herezje: Amoris Laetitia, komunia dla rozwiedzonych, Fiducia Supplicans oraz fragment Vatican II o czczeniu Boga z muzułmanami. Ta sytuacja demaskuje głęboką sprzeczność w strukturze posoborowej: z jednej strony kanon 833.3 wymaga poddania się autentycznemu magisterium papieża, z drugiej nauczanie Franciszka zawiera herezje, które nie mogą być akceptowane. Analiza z perspektywy integralnej wiary katolickiej obnaża apostazję i konieczność odrzucenia heretyckiego nauczania, a także kwestionuje legitymność samego urzędu antypapieża.
Schneider ujawnia tajemnice biskupów: posłuszeństwo tylko w słowach
W wywiadzie z Robertem Moynihanem biskup Athanasius Schneider, znany z konserwatywnych stanowisk, zrobił szokujące przyznanie: kilku biskupów, z którymi rozmawiał, prywatnie deklaruje, że nie poddają się „umysłem i wolą” nauczaniu „papieża” Franciszka, ale publicznie nie odważy się tego powiedzieć. Schneider cytuje ich odpowiedź: gdy pyta, czy mogą zaakceptować zmianę w sprawie Amoris Laetitia i komunii dla rozwiedzonych, odpowiadają „nie”, ale „publicznie nie odważają się tego powiedzieć”.
To przyznanie jest niezwykle znaczące, ponieważ kanon 833.3 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku (który obowiązuje w sekcie posoborowej) wymaga od biskupów złożenia profesji wiary, w której obiecują „przyjąć z religijnym posłuszeństwem umysłu i woli nauki, które … Rzymski Papież … ogłasza, gdy ćwiczy swoje autentyczne Magisterium, nawet jeśli nie zamierza ogłosić tych nauk definitywnym aktem”.
Kanon 833.3: „Przyrzekam również, że przyjmę z religijnym posłuszeństwem umysłu i woli nauki, które albo Rzymski Papież albo Kolegium Biskupów w komunii z Papieżem ogłaszają, gdy ćwiczą autentyczne Magisterium, nawet jeśli nie zamierzają ogłosić tych nauk definitywnym aktem.”
Schneider sam wskazuje na konkretne nauczania Franciszka, których nie może zaakceptować:
„Jak ja, nawet sam, mogę poddać mój umysł i moją wolę, aby zaakceptować to, co papież Franciszek zrobił w swoim zwykłym magisterium – autentycznym – aby pozwolić rozwiedzionym na przystępowanie do Świętej Komunii?”
„Jak mogę zaakceptować to? Jak mogę zaakceptować z poddaniem mojego umysłu i mojej woli? … Zaakceptować dokument Fiducia Supplicans dotyczący błogosławieństwa par jednopłciowych.”
Poza tymi przykładami, Schneider wskazuje również na niektóre oświadczenia Vatican II, którym również nie może się poddać. Wymienia konkretnie przykład z Dogmatycznej Konstytucji Lumen Gentium nr 16, która mówi o czczeniu tego samego Boga z muzułmanami.
„Nawet w Vatican II są niektóre sformułowania … które również byłyby trudne – uczciwie – dla wielu katolików, aby zaakceptować z poddaniem umysłu i woli. Na przykład Lumen Gentium stwierdza, że my katolicy wraz z muzułmanami, czcimy jednego Boga. 'Czczymy’ – nie mogę zaakceptować tego sformułowania. Jak mogę czcić (Boga) wraz z muzułmanami? Ponieważ akt czci jest zasadniczo inny. Chrześcijanie, katolicy zawsze modlą się na poziomie nadprzyrodzonym jako dzieci Boże. … Z kolei muzułmanie czczą na poziomie naturalnym, nie na poziomie nadprzyrodzonym – nie mają dzieciństwa Bożego przez chrzest.”
Schneider twierdzi, że te i inne problematyczne sformułowania Soboru potrzebują korekty lub przynajmniej wyjaśnienia. Sugeruje to samo w odniesieniu do nauczania „papieża”, nawet z jego „autentycznego magisterium”.
Kanon 833.3 a obowiązek posłuszeństwa: pułapka herezji
Kanon 833.3 rzeczywiście wymaga od biskupów poddania się umysłem i wolą do nauczania papieża, gdy ćwiczy on autentyczne magisterium. Kluczowe pytanie: co oznacza „autentyczne magisterium” w kontekście herezji? Jeśli nauczanie papieża jest heretyckie, czy nadal jest „autentyczne”? Z perspektywy integralnej wiary katolickiej, odpowiedź jest negatywna. Św. Robert Bellarmin w dziele De Romano Pontifice nauczał, że jawny heretyk automatycznie traci urząd papieski, zanim jakakolwiek deklaracja Kościoła to stwierdzi. Jak wynika z pliku Obrona sedewakantyzmu:
Św. Robert Bellarmin: „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła: przez co może być sądzony i karany przez Kościół.”
Bellarmin wyjaśnia, że jawny heretyk nie jest już członkiem Kościoła, więc nie może być jego głową. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku (który był w mocy przed soborową rewolucją) stanowi:
„Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji na skutek rezygnacji dorozumianej, uznanej przez samo prawo, jeśli duchowny: … 4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej; …”
Odpowiednio, jeśli „papież” Franciszek publicznie odstępuje od wiary (co jest oczywiste z jego działań i nauczania), to urząd papieski uległ automatycznej wakacji. Jego „autentyczne magisterium” nie istnieje, ponieważ nie jest on prawdziwym papieżem. Zatem biskupi, którzy uznają go za papieża, ale nie akceptują jego nauczania, znajdują się w nie do rozwiązania dylemacie: albo uznają heretyka za papieża, co jest niemożliwe, albo odrzucają obowiązek poddania się, co narusza kanon 833.3, ale w praktyce ratuje ich przed grzechem.
Herezje Franciszka a nieomylność: konfrontacja z doktryną
Schneider wymienia konkretne herezje:
- Amoris Laetitia i komunia dla rozwiedzonych: Pozwala na dostęp do komunii dla osób w „związkach” po rozwodzie, bez konieczności powrotu do poprzedniego małżonka. To bezpośrednio przeciwko nauce Kościoła, że osoby w takim stanie żyją w trwałym cudzołóstwie (por. Konkordat Trydencki, sesja 24, kan. 7).
- Fiducia Supplicans: Błogosławieństwa par jednopłciowych. To uznanie związków homoseksualnych, które są „intrinsically disordered” (Katechizm Kościoła Katolickiego 2357). Błogosławieństwo takich związków jest aprobatą grzechu, co jest herezją.
- Lumen Gentium 16: Stwierdzenie, że katolicy i muzułmanie czczą tego samego Boga. To herezja ekumenizmu, która relatywizuje prawdę katolicką. Z Syllabus of Errors Pius IX, punkt 18: „Protestantism is nothing more than another form of the same true Christian religion” – potępione. Podobnie, czczenie Boga z muzułmanami, którzy nie uznają Trójcy Świętej i boskości Chrystusa, jest herezją.
Wszystkie te nauczania są sprzeczne z niezmienną doktryną katolicką. Quas Primas Pius XI podkreśla, że Królestwo Chrystusa jest duchowe i wymaga posłuszeństwa Jego prawom. Franciszek odrzuca to, promując sekularyzm i ekumenizm. Lamentabili sane exitu Pius X potępia błędne poglądy o ewolucji dogmatów i adaptacji do współczesności – to właśnie robi Franciszek.
Symptomatologia apostazji: milczenie o nadprzyrodzonym
Najbardziej niepokojącym aspektem wypowiedzi Schneidera jest to, że skupia się na konkretnych herezjach, ale nie wnosi logicznego wniosku: jeśli papież naucza herezji, to nie może być papieżem. To typowe dla współczesnych „konserwatystów” w sekcie posoborowej: uznają antypapieża za papieża, ale próbują zachować wiarę w ukryciu. To jest właśnie apostazja – odstępstwo od wiary poprzez akceptację heretyka jako przywódcy.
Plik Fałszywe objawienia fatimskie analizuje podobne zjawisko: przesłanie Fatimy pomija główne zagrożenie – modernistyczną apostazję w łonie Kościoła. Tak samo Schneider i biskupi skupiają się na zewnętrznych herezjach Franciszka, ale nie odnoszą się do sedna: że struktura, którą uznają, jest heretycka od samego początku soborowej rewolucji. Vatican II, które Schneider częściowo krytykuje, jest źródłem tych herezji. Lamentabili potępia modernizm jako „syntezę wszystkich błędów”. Franciszek jest wcieleniem tego modernizmu.
Biskupi, którzy „nie odważają się” publicznie odrzucić nauczania, są współwinne apostazji. Ich milczenie jest zdradą Chrystusa Króla, o którym mówi Quas Primas. Panowanie Chrystusa nad społeczeństwem wymaga, aby prawa boże były respektowane, a nie herezje propagowane.
Konkluzja: konieczność odrzucenia antypapieża i soborowej sekty
Schneider ujawnia schizmatyczny stan współczesnego „kościoła”: biskupi prywatnie odrzucają herezje, ale publicznie poddają się antypapieżowi. To niemożliwe z perspektywy katolickiej wiary. Albo Franciszek jest prawdziwym papieżem i jego nauczanie jest wiążące (co byłoby herezją przyjąć), albo jest jawnym heretykiem i traci urząd automatycznie (Bellarmin, kanon 188.4). Drugie jest faktem.
Zatem biskupi powinni nie tylko prywatnie odrzucać herezje, ale publicznie oświadczyć, że Franciszek nie jest papieżem, i odrzucić soborową sekcę. Tylko w ten sposób mogą zachować wierność Chrystusowi Królowi. Quas Primas mówi, że „nie ma innego zbawienia” poza Chrystusem, a Kościół ma pełną wolność od władzy świeckiej. Sekta posoborowa podporządkowuje się światu, promując ekumenizm i wolność religijną, co jest potępione w Syllabus of Errors (punkty 77-80).
Ostatecznie, świadomość biskupów, że nie mogą się poddać, jest dowodem na to, że wierność wiary istnieje nawet wśród tych, którzy pozostają w strukturze. Ale ta struktura jest heretycka i musi być odrzucona. Prawdziwy Kościół katolicki trwa w tych, którzy wyznają wiarę integralną i odrzucają modernizm. To jest jedyne bezpieczne stanowisko.
Za artykułem:
BREAKING: Bishop Schneider reveals bishops secretly won’t submit to Francis’ authoritative teachings (lifesitenews.com)
Data artykułu: 26.02.2026
