Portal LifeSiteNews informuje, że rząd prowincji Alberta w Kanadzie zapowiedział ustawę mającą na celu ograniczenie eutanazji (MAiD) poprzez zakaz jej stosowania u nieletnich, osób z chorobami psychicznymi, w przypadku zaawansowanych życzeń oraz u osób pozbawionych zdolności mentalnej do podjęcia decyzji. Premier Danielle Smith nie ma oficjalnego stanowiska w tej kwestii, podczas gdy jej poprzednik, Jason Kenney, był zdecydowanym przeciwnikiem eutanazji. Federalne prawo kanadyjskie, które legalizowało eutanazję w 2016 roku, obecnie rozważa rozszerzenie jej na osoby cierpiące wyłącznie na choroby psychiczne. Kanada ma najszybciej rozwijający się na świecie program eutanazji, a procedura MAiD stała się szóstą przyczyną śmierci w kraju. Nawet jeśli te regulacje prowincjonalne wprowadzą pewne ograniczenia, same legalizacje eutanazji pozostają zbrodnią przeciwko Bogu i człowiekowi, której żadne 'zabezpieczenia’ nie mogą usprawiedliwić.
Poziom faktograficzny: ograniczenia prawne i dane statystyczne
Doniesienie z LifeSiteNews przedstawia zapowiedź ustawy prowincjonalnej mającego na celu regulację eutanazji (MAiD) w Albercie. Rzeczywiście, zgodnie z kanadyjskim systemem federalnym, prowincje mogą wprowadzać dodatkowe wymogi, ale nie mogą zakazać procedur dozwolonych federalnie. Ustawa zapowiedziana przez Joseph Schow, lidera większości w Zgromadzeniu Legislacyjnym Alberty, ma na celu ustanowienie spójnego nadzoru i ochrony „wrażliwych Albertyjczyków”. Jednakże, kluczowe jest zrozumienie, że taka regulacja nie jest zakazem, jedynie nakreśla warunki, które i tak pozostają w ramach legalnego federalnego programu. Premier Danielle Smith, która objęła urząd w 2022 roku po Jasonie Kenney’m, nie wypowiadała się oficjalnie na temat eutanazji, podczas gdy jej poprzednik był jej przeciwnikiem. To pokazuje polityczne napięcie wokół kwestii, która jednak w istocie wykracza poza spory partyjne, gdyż sama legalizacja eutanazji jest moralnym złem.
Co do statystyk, artykuł podaje, że eutanazja stała się szóstą przyczyną śmierci w Kanadzie, po tym jak w latach 2019–2022 nie figurała w pierwszej dziesiątce według Statistics Canada. Dokładne dane wymagają weryfikacji, ale tendencja jest niepokojąca: od legalizacji w 2016 roku liczba przypadków MAiD systematycznie rośnie, co potwierdzają raporty rządowe. W 2022 roku odnotowano ponad 10 000 przypadków eutanazji, co stanowi znaczący wzrost w porównaniu z poprzednimi latami. Te liczby nie są jedynie suchymi statystykami, lecz świadectwem głębokiego kryzysu kultury śmierci, który objął kanadyjskie społeczeństwo.
Prawda katolicka: Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne od momentu poczęcia do naturalnej śmierci, ponieważ człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boga (Rdz 1,27).
Poziom językowy: eufemizmy ukrywające zbrodnię
Język użyty w artykule, a zwłaszcza w oficjalnych komunikatach rządowych, jest nasycony eufemizmami, które odbarwiają brutalną rzeczywistość eutanazji. Termin Medical Assistance in Dying (MAiD) – „pomoc medyczna w umieraniu” – brzmi jak neutralna usługa zdrowotna, podczas gdy w istocie jest to działanie polegające na celowym zabiciu niewinnej osoby. Podobnie określenie vulnerable Albertans – „wrażliwi Albertyjczycy” – ma na celu wywołanie współczucia, ale w kontekście eutanazji odnosi się do osób, które mogą zostać naciskane, by wybrać śmierć, np. z powodu kosztów opieki zdrowotnej lub depresji. Słowo safeguards – „zabezpieczenia” – sugeruje, że eutanazja może być przeprowadzona „bezpiecznie”, co jest absurdem, gdyż każdy akt zabójstwa jest z natury rzeczy niebezpieczny dla ofiary.
Biurokratyczny żargon, taki jak „regulować”, „nadzór”, „konsystentność”, oddala dyskusję od fundamentalnego pytania moralnego: czy państwo ma prawo zezwalać na morderstwo? Taki język jest typowy dla współczesnego liberalizmu, który unika absolutum dobra i zła, zastępując je technokratycznym zarządzaniem ryzykiem. W katolickiej perspektywie, język musi być precyzyjny i prawdziwy: eutanazja to morderstwo, a nie „pomoc w umieraniu”. Używanie eufemizmów jest formą kłamstwa, które usprawiedliwia zbrodnię.
Prawda katolicka: „Człowiek powinien nazywać rzeczy ich prawdziwymi imionami, ponieważ język jest narzędziem prawdy, a nie kłamstwa” (św. Augustyn, „O prawdzie”, 12).
Poziom teologiczny: konfrontacja z niezmiennym Magisterium
Eutanazja jest bezpośrednim naruszeniem Prawa Bożego, wyrażonego w Dekalogu: „Non occides” (Wyjście 20:13) – „Nie zabij”. Zabójstwo niewinnej osoby, nawet na jej prośbę, jest ciężkim grzechem, który krzywdzi zarówno ofiarę, jak i sprawcę, i narusza porządek ustanowiony przez Boga. Katolicka etyka, oparta na prawie naturalnym, uczy, że życie jest podstawowym dobrem człowieka, a tylko Bóg jest Panem życia i śmierci. Św. Tomasz z Akwinu w Sumie Teologicznej (II-II, q. 64, a. 6) wyjaśnia, że zabójstwo niewinne jest zabronione, ponieważ „zaburza porządek społeczny i jest przeciwko naturze człowieka”. Pius XII w allocucji „The Intangibility of the Human Person” (1941) potwierdził: „Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne od momentu poczęcia do naturalnej śmierci”.
Współczesne legalizacje eutanazji odrzucają tę oczywistą prawdę, wprowadzając subiektywizm moralny, gdzie „jakość życia” czy „cierpienie” stają się uzasadnieniem dla morderstwa. To jest przejaw modernizmu, potępionego przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis i dekrecie Lamentabili sane exitu. Modernizm podważa objawienie i wiarę, prowadząc do moralności sytuacyjnej, gdzie „obrazę” można „usprawiedliwić” okolicznościami. Punkt 25 z Lamentabili mówi: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” – to otwiera drogę do względności moralnej, gdzie eutanazja może być uznana za „dobrą” w pewnych przypadkach.
Prawda katolicka: „Życie jest święte, ponieważ pochodzi od Boga i do Niego należy; tylko On ma prawo rozstrzygać o jego zakończeniu” (Katechizm Rzymski z 1566 r.).
Poziom symptomatyczny: eutanazja jako owoc odrzucenia Chrystusa Króla
Eutanazja w Kanadzie nie jest izolowanym zjawiskiem prawnym, lecz objawem głębokiej apostazji społeczeństwa, które odrzuciło panowanie Chrystusa nad wszystkimi sprawami ludzkimi. W encyklice Quas Primas Pius XI nauczał, że Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkie aspekty życia, w tym sprawy społeczne i polityczne: „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania” (Quas Primas, 1925). Gdy społeczeństwo usunęło Chrystusa z prawa i państwa, „zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”, co prowadzi do chaosu moralnego, w którym dozwolone staje się morderstwo. Kanada, jako państwo, które legalizowało eutanazję, stało się przykładem tego chaosu.
Szybki rozwój programu MAiD – od legalizacji w 2016 do szóstej przyczyny śmierci w 2026 – pokazuje, jak społeczeństwo, które odrzuciło wiarę, schodzi do kultu śmierci i autonomii człowieka. Federalny rząd pod Justinem Trudeau, a teraz pod Markiem Carney’em, systematycznie rozszerza eutanazję, co jest przejawem modernistycznej ideologii, która stawia człowieka w centrum, odrzucając Boże prawo. W Syllabus of Errors Pius IX potępia błędy prowadzące do takiego stanu: punkt 39: „The State, as being the origin and source of all rights, is endowed with a certain right not circumscribed by any limits” – totalaryzm państwa, które staje się źródłem praw, w tym prawa do śmierci. Punkt 56: „Moral laws do not stand in need of the divine sanction” – relatywizm moralny, który umożliwia eutanazję.
Prawda katolicka: „Spokój i dobrobyt społeczeństwa zależą od posłuszeństwa prawu Bożemu; gdy Bóg jest odrzucony, naród pogrąża się w niewoli grzechu i śmierci” (Pius XI, Quas Primas).
Nawet prowincjonalne ograniczenia zapowiedziane przez UCP są niewystarczające, ponieważ same pozostają w ramach legalnego programu eutanazji. To jakby potępiać morderstwo, ale jednocześnie zezwalać na nie pod pewnymi warunkami. W katolickiej etyce nie ma „zabezpieczeń” dla zbrodni; jest tylko zakaz. Brak w artykule jakiejkolwiek wzmianki o sakramentach, modlitwie, łasce czy nawróceniu – problem jest postrzegany wyłącznie w kategoriach politycznych i technokratycznych, co jest typowe dla współczesnego myślenia, które odcięło się od nadprzyrodzonego. W Lamentabili sane exitu św. Pius X potępia błędy, które redukują religię do moralności czy polityki, odrzucając transcendencję: punkt 6: „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym w określaniu prawd wiary, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” – to demokratyzacja wiary, która prowadzi do relatywizmu.
W konsekwencji, walka o życie musi się opierać na niezmiennym prawie Bożym, a nie na politycznych kompromisach. Prawdziwa ochrona życia wymaga przywrócenia Chrystusa jako Króla społeczeństwa, co jest niemożliwe bez nawrócenia i wyrzeczenia się grzechu. Kościół katolicki, wierny tradycji sprzed soboru watykańskiego II, naucza, że eutanazja jest zawsze i wszędzie niemoralna, a państwo ma obowiązek chronić życie, a nie organizować jego zniszczenie.
Prawda katolicka: „Nie ma rozsądku w tym, aby człowiek, który jest grzesznikiem, sądził o sprawach życia i śmierci; tylko Bóg, jako Stwórca, ma absolutną władzę nad życiem” (św. Ambroży, „O duszach”, I, 2).
Za artykułem:
Alberta bill seeks ban on euthanasia for minors, significant restrictions for adults (lifesitenews.com)
Data artykułu: 27.02.2026
