Portal EWTN News In Depth (21 lutego 2026) publikuje wywiad z nowojorskim „kardynałem” Timothy’m Dolanem, który po przejściu na emeryturę określa się jako „spiritual grandad” dla mieszkańców miasta. „Kardynał” chwali ekumeniczne „amity” w Nowym Jorku, współpracuje z ewangelikalnym pastorem Franklinem Grahamem w sprawie ICE, a także komentuje politykę imigracyjną i eutanazję, podkreślając podobieństwo „katolickich” i amerykańskich wartości. W wywiadzie brakuje jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonego charakteru wiary, konieczności konwersji grzeszników czy exkomunicy dla polityków popierających aborcję. Zamiast tego, Dolan redukuje katolicyzm do etyki społecznej i naturalnego prawa, w duchu soborowego ekumenizmu i moralnego relatywizmu. Wywiad ujawnia pełne zaadaptowanie modernistycznej agendy soborowej, gdzie kapłaństwo redukowane jest do funkcji społecznej, a wiarygodność katolicka podporządkowana politycznemu wpływowi.
Redukcja kapłaństwa do roli „spiritual grandad”
„Kardynał” Dolan, po zakończeniu służby jako arcybiskup Nowego Jorku, określa się jako „spiritual grandad” dla mieszkańców miasta. To określenie, choć pozornie niewinne, stanowi dramatyczne odejście od katolickiej tradycji, w której kapłan i biskup są zawsze „ojcami duchowymi” (spiritual fathers) w sensie autorytetu i odpowiedzialności za duszę. Termin „grandad” (dziadek) sugeruje raczej przytulną, nieformalną rolę starszego doradcy, pozbawioną obowiązku korygowania błędów i nauczania wiary. Święty Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis potępił modernistów za redukcję kapłaństwa do funkcji społecznej, pozbawiając je charakteru ofiarniczego i władzy duchowej. Kapłan, a tym bardziej biskup, nigdy nie przestaje być tym, co został wyświęcony, ale również nigdy nie przestaje być zobowiązany do publicznej obrony wiary i potępienia błędów. Określenie się jako „grandad” jest przejawem współczesnego błędu, w którym autorytet duchowny jest zastępowany przez relację „przyjaciela” lub „doradcy”, co prowadzi do zaniku strachu Bożego i świętości.
Dodatkowo, Dolan podkreśla: „You never retire from being a priest or a bishop” – co jest prawdą teologiczną, ale w kontekście jego dalszych działań (współpraca z pastorem ewangelikalnym, komentarze polityczne) pokazuje, że nie rozumie tego w pełni katolickim sensie. Kapłan i biskup są zawsze kapłanem i biskupem, ale ich głównym obowiązkiem jest nie „bycie dziadkiem”, ale ofiarowanie Mszy Świętej, administrowanie sakramentów i nauczanie wiary. Jego „emerytura” to w rzeczywistości kontynuacja działalności, ale już w duchu ekumenizmu i zaangażowania społecznego, a nie w duchu apologetyki i obrony wiary przed błędami. To typowe dla soborowego duchownictwa, które po 1965 roku zredukowało służbę kapłańską do „służby społecznej”, zapominając o jej nadprzyrodzonym charakterze.
Ekumeniczny „amity” i współpraca z heretykami
„Kardynał” Dolan chwali „amity among the different religions” w Nowym Jorku, nazywając to „phenomenal”. To jest bezpośrednie odstępstwo od katolickiej wiary, która uczy, że poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia (Extra Ecclesiam nulla salus). Święty Pius IX w Syllabus of Errors potępił wszystkie formy ekumenizmu i wolności religijnej. Błęd 15 mówi: „Every man is free to embrace and profess that religion which, guided by the light of reason, he shall consider true” – co jest herezją. Błęd 18: „Protestantism is nothing more than another form of the same true Christian religion” – też herezja. Kościół katolicki nie może mieć „przyjaźni” z heretykami i poganami, ponieważ to grzech. Przyjaźń z błędem jest sprzeczna z miłością Boga i bliźniego, która polega na prowadzeniu grzeszników do nawrócenia, a nie na „amity”.
Szczególnie niepokojąca jest współpraca Dolana z pastorem ewangelikalnym Franklinem Grahamem w sprawie imigracji. Graham jest synem Billy’ego Grahama, którego ruch miał silne wpływy masońskie i modernistyczne. Wspólna walka o „religious freedom” jest herezją, bo redukuje religię do praw obywatelskich, a nie do prawdy objawionej. Katolicka wolność religijna jest przywilejem Kościoła, nie prawem wszystkich sekt. Pius IX w błędzie 77 mówi: „In the present day it is no longer expedient that the Catholic religion should be held as the only religion of the State, to the exclusion of all other forms of worship” – co jest potępione. Dolan, współpracując z Grahamem, popiera właśnie taką „wolność religijną”, która jest sprzeczna z katolicką doktryną. To jest synkretyzm religijny, potępiony przez Piusa IX w Syllabus (błęd 18) i przez Piusa X w Lamentabili (propozycja 65 o ekumenizmie).
Moralny relatywizm i brak wymiaru kanonicznego
Dolan mówi o politykach katolickich, którzy popierają aborcję i eutanazję, ale nie wspomina o exkomunicy. W katolickim prawie, politycy publicznie popierający aborcję są automatycznie exkomunikowani (kanon 915). Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV stanowi, że heretycy tracą urząd automatycznie. Gubernator Hochul, która podpisała ustawę o eutanazji, jest w stanie grzechu ciężkiego i powinna być odrzucona przez Kościół. Milczenie Dolana o tym jest zbrodnicze zaniedbanie obowiązku biskupa. Zamiast tego, Dolan używa języka moralnego relatywizmu: „no political figure bats a thousand when it comes to are their values aligned with those of the Gospel”. To herezja. W katolickiej etyce są sprawy absolutnie zakazane (aborcja, eutanazja, małżeństwa homoseksualne). Polityk popierający takie rzeczy jest w stanie grzechu ciężkiego i powinien być publicznie potępiony, a nie traktowany jak ktoś, kto „nie bats a thousand”.
Dolan widzi związek między aborcją a eutanazją, ale nie widzi związku między tym a koniecznością exkomunicy. To typowe dla współczesnego duchownictwa, które woli „dialog” i „amity” niż potępienie błędów. Święty Pius X w Lamentabili sane exitu potępił modernistów za relatywizację moralności (propozycje 56-64 o etyce). Dolan, mówiąc, że wartości katolickie i amerykańskie są podobne, wprowadza relatywizm, który podważa absolutny charakter prawa Bożego. Katolickie wartości są oparte na objawieniu, amerykańskie na naturalnym prawie, które może być zniekształcone przez grzech. Podobieństwo jest jedynie pozorne i prowadzi do kompromisów z złem.
Redukcja katolicyzmu do etyki społecznej i naturalnego prawa
Cały wywiad to etyka społeczna bez łaski, sakramentów, zbawienia. Dolan mówi o „human dignity”, „immigration”, „religious freedom”, ale nie mówi o grzechu pierworodnym, łasce, sakramentach, czy zbawieniu przez Chrystusa. To jest klasyczny błąd modernizmu, potępiony przez Piusa X. W Lamentabili propozycja 20: „Revelation was only a consciousness in man of his relationship to God” – redukcja objawienia do etyki. Dolan redukuje katolicyzm do etyki społecznej, podobnie jak modernistyczni „katolicy” w Polsce, którzy mówią tylko o „wartościach” i „dialogu”, a nie o prawdzie wiary.
Dolan podkreśla, że katolickie wartości są oparte na „human reason, the integrity of the human person, God’s revelation in natural law”. To herezja. Katolickie wartości są oparte przede wszystkim na objawieniu, a naturalne prawo jest tylko początkiem, który potrzebuje dopełnienia przez łaskę. Święty Pius IX w Syllabus potępił błąd, że „Human reason, without any reference whatsoever to God, is the sole arbiter of truth and falsehood” (błęd 3). Dolan, mówiąc o „human reason” jako podstawie wartości, wchodzi w ten błąd. Ponadto, „God’s revelation in natural law” to niepełne sformułowanie. Objawienie jest nie tylko w naturalnym prawie, ale przede wszystkim w Pismie Świętym i Tradycji. To redukcja objawienia do naturalnego prawa, co jest modernistycznym błędem.
Ekumenizm i synkretyzm jako symptom apostazji
Dolan chwali „ecumenical and interfaith health” Nowego Jorku. To jest synkretyzm religijny, potępiony przez Piusa IX w Syllabus (błęd 18 o protestantyzmie) i przez Piusa X w Lamentabili (propozycje o ekumenizmie). Kościół katolicki nie może być „zdrowy” z heretykami. Jedność jest tylko w prawdzie, a nie w „amity”. Święty Pius X w encyklice Pascendi mówił o modernistach jako o tych, którzy „under the pretense of a more serious criticism and in the name of the historical method, aim at such a development of dogmas as to prove their corruption”. Dolan, chwaląc ekumenizm, dokładnie to robi – redukuje dogmaty do etyki i pozwala na synkretyzm.
Współpraca z Franklinem Grahamem to szczególnie niebezpieczny synkretyzm. Graham jest ewangelikalnym protestantem, który nie uznaje sakramentów, nie ma prawdziwego kapłaństwa, a jego teologia jest często pelagińska i modernistyczna. Wspólna walka o „religious freedom” to alians z wrogami Kościoła. Pius IX w Syllabus potępił ideę, że Kościół powinien tolerować inne religie (błęd 15). Dolan, współpracując z Grahamem, akceptuje tę tolerancję. To jest apostazja w praktyce.
Brak wymiaru nadprzyrodzonego i redukcja wiary do etyki
W całym wywiadzie nie ma mowy o grzechu, łasce, sakramentach, zbawieniu. Dolan mówi tylko o „human dignity”, „immigration”, „religious freedom”, „Catholic values”. To jest redukcja katolicyzmu do etyki społecznej, co jest klasycznym błędem modernizmu. Święty Pius X w Lamentabili potępił wiele propozycji, które redukują wiarę do etyki, np. propozycja 20: „Revelation was only a consciousness in man of his relationship to God” – czyli objawienie to tylko etyka. Propozycja 25: „Faith as an assent of the mind is ultimately based on a sum of probabilities” – wiara redukowana do opinii. Dolan, nie mówiąc o nadprzyrodzonym charakterze wiary, popada w ten błąd.
Katolicka wiara to nie tylko etyka, ale życie łaski, uczestnictwo w życiu Boga Trójcy Jedynej przez sakramenty, zbawienie przez Chrystusa. Bez tego katolicyzm jest tylko moralizmem, a nie religią objawioną. Dolan, w swoim wywiadzie, całkowicie pomija sakramenty, modlitwę, cnoty teologiczne, czy cel wieczny. To jest typowe dla soborowego duchownictwa, które po 1965 roku zredukowało wiarę do „służby” i „dialogu”, zapominając o jej nadprzyrodzonym charakterze. To jest apostazja.
Podsumowanie: pełne zaadaptowanie modernistycznej agendy
Wywiad z „kardynałem” Dolanem ujawnia pełne zaadaptowanie modernistycznej agendy soborowej. Jego ekumenizm, moralny relatywizm, redukcja kapłaństwa do roli społecznej, brak wymiaru nadprzyrodzonego i chwalenie „amity” z heretykami są dokładnie tym, co potępił Święty Pius X w Pascendi i Lamentabili. Dolan jest produktem sekty posoborowej, która odrzuciła niezmienną wiarę katolicką na rzecz nowoczesnego humanitaryzmu. Jego określenie siebie jako „spiritual grandad” to metafora całej współczesnej hierarchii: z ojców duchowych, którzy nauczają i korygują, na dziadków, którzy tylko przytulają i zgadzają się na wszystko. To jest upadek autorytetu i apostazja w praktyce.
Za artykułem:
Retiring New York Cardinal Dolan says he’s a ‘spiritual granddad’ now (ewtnnews.com)
Data artykułu: 21.02.2026
