Portal EWTN News (22 lutego 2026) informuje o trzeciej rocznej kampanii Wielkiego Postu Sióstr św. Pawła (FSP), która w tym roku ma na celu „wsparcie ministerstwa” Sióstr Salezjanek Don Bosco poprzez „sponsorowanie książki”. Inicjatywa polega na tym, że wierni mogą kupić książki z listy przygotowanej przez salezianki, które trafią do ich szkół, grup młodzieżowych i formacji zakonnej. Kampania ma na celu zapewnienie „dostępności Słowa Bożego” osobom, które „nie mogą sobie na nie pozwolić”. Siostra Orianne Dyck, FSP, tłumaczy, że pomysł narodził się w 2020 roku, gdy zauważono, że wielu osób „nie ma dostępu” do książek religijnych. Podkreśla, że zakonnicę kieruje „przysięga ubóstwa”, a darowizny są „inspiracją” dla wiernych, by „służyć Chrystusowi w innych”. Artykuł kończy się nadzieją, że książki staną się „podstawą dla głębszego spotkania z Panem”.
Redukcja almsgiving do materialnego wsparcia sektarskiej działalności. Tradycyjne, katolickie rozumienie jałmużny w czasie postu, które ma na celu odcięcie się od doczesności, zadośćuczynienie za grzechy i rozwój cnót teologalnych, jest tu całkowicie zredukowane do transakcyjnego „sponsorowania” materiałów drukowanych. Zamiast ukierunkowania na duszę i jej zbawienie, inicjatywa koncentruje się na materialnym „dostępie” do przedmiotów. To typowe dla neokatolicyzmu, w którym sacrum jest traktowane jako towar, a duchowość – jako program rozwojowy czy zasób do „spotkania z Panem” w abstrakcyjnym, subiektywnym rozumieniu. Prawdziwa jałmużna, według św. Pisma i tradycji, ma być uczynioną w ukryciu (Mt 6,3-4), a nie promowaną w mediach jako „kampania”. Jej celem jest nie tylko zaspokojenie potrzeby materialnej, ale przede wszystkim nawrócenie grzesznika i odzyskanie łaski Bożej. Tutaj zaś brak jakiegokolwiek nawiązania do konieczności pokuty, wyznania grzechów czy unikania grzechu powszechnego. Milczenie o łasce i sakramentach jest najcięższym oskarżeniem.
Język nowoczesnego marketingu duchowego. Tekst jest nasycony terminologią zarobkową i menedżerską: „kampania”, „sponsorowanie”, „ministerstwo”, „dostęp do zasobów”, „inspiracja”. Użycie słowa „ministerstwo” w odniesieniu do działalności zakonnej, które powinno być służbą w prawdziwym Kościele, jest tu uproszczeniem. Prawdziwe „ministerium” (służba) w Kościele katolickim jest zinstytucjonalizowane przez sakramenty (święcenia) i ma na celu zbawienie dusz. Tutaj „ministerstwo” jest pojęciem sektarskim, odnoszącym się do wszelkiej działalności, która nie ma nic wspólnego z ofiarą Mszy Świętej czy rozgrzeszeniem. Zwrot „spotkanie z Panem” jest abstrakcyjny, emocjonalistyczny, pozbawiony konkretu sakramentalnego. Prawdziwe spotkanie z Chrystusem następuje jedynie w Mszy Świętej, w rozgrzeszeniu, w Eucharystii. To sformułowanie jest typowe dla charyzmatyku i nowoczesnego mistycyzmu, który podważa centralność ofiary.
Teologiczny nihilizm i relatywizm. Artykuł nie wspomina wprost o żadnym dogmacie wiary, żadnym sakramencie, żadnym grzechu. Książki wymienione jako „mówiące do serca formacji wiary, modlitwy i naśladowania” („Forgiven”, „Essential Eucharistic Adoration Prayers”, itp.) są przedstawiane jako wartości same w sobie, bez odniesienia do konieczności przynależności do prawdziwego Kościoła i posiadania łaski. W tradycyjnym nauczaniu, książki katolickie są narzędziem do poznania prawdy objawionej i wzmocnienia wiary, ale tylko w kontekście życia w łasce i podporządkowania autorytetowi Kościoła. Tutaj książka staje się samowystarczalnym „zasobem”, co jest przejawem protestanckiego indywidualizmu. Ponadto, sama idea „książek dla dzieci i młodzieży” w kontekście struktur posoborowych jest skrajnie niebezpieczna. Tradycyjnie, formacja dzieci i młodzieży odbywa się w rodzinie i parafii pod kierunkiem prawdziwych kapłanów, a nie przez zakonnice zaangażowane w „media” i działalność komercyjną (FSP wydaje książki i prowadzi księgarnie). Milczenie o konieczności chrztu, spowiedzi, pierwszej komunii dla dzieci jest bluźnierstwem.
Symptomatyczna apostazja: „jeden ciało w Chrystusie” bez hierarchii i wiary. Siostra Dyck mówi o „jednym ciele w Chrystusie” i „jednej rodzinie”, co jest cytatem z Nowego Testamentu (1 Kor 12,12-27). Jednak w kontekście, w jakim jest to użyte, odnosi się ono do wspólnoty współpracujących sekt (FSP i Salezianki), a nie do prawdziwego, jednego, katolickiego Kościoła. To jest klasyczny przykład relatywizmu ekumenicznego, gdzie „jedność” jest rozumiana jako współpraca w „dobrych sprawach” (działalność charytatywna, edukacja), a nie jako jedność wierzenia, sakramentów i rządów pod papieżem. W prawdziwym Kościele jedność jest owocem jednej wiary, jednego sakramentu komunii świętej i jednego pasterza (papieża). W sektach posoborowych jedność jest konstruktem społecznym i ideologicznym, co jest potępiane w Syllabus errorum Piusa IX (błąd 16: „Człowiek może… osiągnąć zbawienie wieczne w wyznawaniu jakiejkolwiek religii”). Ponadto, usprawiedliwianie „służby Chrystusowi w innych” poprzez materialne wsparcie działalności heretyckiej struktur jest skrajnie błędne. Nie można „służyć Chrystusowi” poprzez wspieranie odłamu, który odrzuca tradycyjną liturgię, sakramenty i dogmaty. To jest współudział w apostazji.
Krytyka struktur: FSP i Salezianki jako część odłamu. Oba zakony – FSP (Córki św. Pawła) i Salezianki Don Bosco – są w pełni zintegrowane z nowoczesną, posoborową strukturą. FSP, znane jako „zakon mediów”, od dziesięcioleci promują ekumenizm, relatywizm i modernistyczną duchowość poprzez swoje wydawnictwa (m.in. publikacje „Wydawnictwa św. Pawła”). Salezianki, choć zachowują pewne cechy tradycji salezjańskiej, po Soborze Watykańskim II całkowicie zaadaptowały się do nowego, pluralistycznego paradygmatu, otwierając swoje szkoły i programy dla wszystkich, bez wymagania wierności katolickiej. Ich „formacja” jest zdominowana przez psychologię i teologię procesową, a nie przez klasyczną ascetykę i mistykę. Działalność obu struktur, wspierana przez tę kampanię, służy nie nawróceniu, ale utrwaleniu ludzi w błędzie. Promują one fałszywy „katolicyzm” bez ofiary, bez królestwa Chrystusa, bez walki z grzechem. To jest duchowa trucizna.
Kontekst historyczny: Modernizm w nowej odsłonie. Kampania ta jest przejawem tego, co św. Pius X potępił w encyklice *Pascendi Dominici gregis* i dekrecie *Lamentabili sane exitu*: modernizm, który „przechodzi do wnętrz Kościoła” i „szuka sojuszników wśród synów Kościoła”. Działalność FSP i Salezjanek, choć ubrana w pozory pobożności i dobrej roboty, jest w istocie narzędziem upowszechniania herezji modernizmu. Książki, które mają być rozdysponowane, choć nie są wymienione w indeksie, z pewnością są nasycone duchem Soboru Watykańskiego II i jego hermeneutyką ciągłości, która jest jedynie „przebraniem” herezji. W świetle niezmiennej nauki, taka współpraca między strukturami, które akceptują herezje (np. wolność religijną, ekumenizm, demokratyzację Kościoła), jest niedopuszczalna. Jak mówi św. Pius IX w *Syllabus errorum* (błąd 77): „W obecnych czasach nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uważana za jedyną religię państwową, wykluczając wszystkie inne formy kultu”. Wszystkie struktury, które to akceptują, są w stanie apostazji.
Prawda katolicka: jedyna droga do zbawienia. Prawdziwa jałmużna w czasie postu ma na celu odcięcie się od świata, pokutę za grzechy, a także wsparcie prawdziwych, tradycyjnych pracowni ewangelizacji – czyli misji prowadzonych przez prawdziwych biskupów i kapłanów wyświęconych przed 1968 rokiem, którzy sprawują tradycyjne sakramenty i głoszą całkowicie katolicką wiarę. Wsparcie materialne powinno iść w kierunku utrzymania takiej struktury, a nie sektarskich organizacji. „Almsgiving” w tradycji jest jednym z trzech filarów postu (obok modlitwy i postu), ale zawsze w kontekście życia w łasce i dążenia do świętości. Nie ma tu miejsca na „wsparcie ministerstwa” odłamu, który sam jest w stanie grzechu ciężkiego przez herezję i apostazję. Chrystus nie jest „służony” poprzez wspieranie działalności, która podważa Jego królestwo. Jego królestwo jest duchowe i opiera się na prawdzie objawionej, którą strzeże jedynie prawdziwy Kościół katolicki, a nie septy posoborowe.
Ostatni argument: brak świadomości zagrożenia. Artykuł nie zawiera żadnego ostrzeżenia przed herezją, żadnego odniesienia do konieczności wyznawania wiary bez kompromisów. To jest typowe dla współczesnego „katolicyzmu”, który stara się być „otwarty”, „wspierający” i „inkluzywny”, zapominając o słowach Chrystusa: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Mt 12,30). Wspieranie struktur, które są „przeciwko” prawdziwemu Kościołowi w doktrynie i liturgii, jest grzechem. Wierni powinni się oddalać od takich inicjatyw i skupiać na własnym nawróceniu, modlitwie i wsparciu prawdziwych, tradycyjnych wspólnot, które przetrwały apostoazję.
Podsumowując, ta kampania jest kolejnym przejawem duchowego bankructwa posoborowego „katolicyzmu”. Redukuje ono zbawienie do dobrych uczynków i dostępu do książek, zapominając o konieczności łaski, sakramentów i wierności całej prawdzie objawionej. Wspieranie takich struktur jest współudziałem w apostazji. W czasach wielkiej kłamstwa, jedynym bezpiecznym schronieniem jest prawdziwy, tradycyjny Kościół katolicki, z jego niezmienną liturgią, doktryną i moralnością.
Za artykułem:
Daughters of St. Paul Lenten campaign to support ministry of Salesian Sisters (ewtnnews.com)
Data artykułu: 22.02.2026
