Portal EWTN News (3 marca 2026) informuje o kontrowersjach wokół „księdza” José Dolores Aguayo González, który pisał listy do amerykańskiego sądu na rzecz dzieci meksykańskiego narkotraficzka. Artykuł ukazuje bezczelne usprawiedliwianie grzechu przez duchownego sekty posoborowej i całkowite zaprzeczenie ewangelicznej surowości wobec grzechu, co jest bezpośrednim owocem soborowej rewolucji i modernizmu potępionego przez Piusa X.
Poziom faktograficzny: demaskowanie pozornej „miłosierdzia”
Artykuł relacjonuje, że „ksiądz” Aguayo, znany jako „Father Lolo”, pisał listy do sędziów w imieniu Jessica Johanny i Rubéna Oseguery, dzieci narkotraficzka „El Mencho”. W liście z marca 2021 opisał Jessica jako „bardzo łagodną osobę, doskonałą matkę, bardzo filantropijną kobietę”. W styczniu 2025 napisał o Rubénie, że jest jego „duchowym przewodnikiem” i że „jest człowiekiem dotkniętym Bożym miłosierdziem”. Te fakty same w sobie są skandaliczne. Z perspektywy niezmiennego prawa kanonicznego (Kodeks 1917, kan. 188.4) publiczny grzech (tu: narkotraficy, którzy mordują i niszczą społeczeństwa) pociąga za sobą automatyczną utratę urzędu i wykluczenie z komunii świętej. Kanon 2314 §1 z 1917 roku wyklucza z Kościoła publicznych grzeszników, którzy nie okazują skruchy. „Ksiądz” Aguayo nie tylko nie wezwał tych osób do publicznego wyrzeczenia się grzechów, ale nawet chwalił ich, co jest współudziałem w złu i stanowi ciężki grzech przeciwko miłości bliźniego.
Dodatkowo, „ksiądz” twierdzi, że nie znał „El Menchito” osobiście, tylko przez listy. To podważa jego rolę „duchowego przewodnika”, która wymaga osobistego prowadzenia do świętości. W świetle tradycyjnej teologii, duchowy przewodnik musi widzieć postępy w cnocie i pokucie, a nie tylko czytać listy. Jego działania są sprzeczne z nauczaniem św. Piusa X w Lamentabili sane exitu (1907), który potępił błąd, iż „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym w określaniu prawd wiary, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (punkt 6). Tutaj „ksiądz” działał jak „słuchający”, który zatwierdza grzech, zamiast jako „nauczający”, który ma potępiać zło.
Poziom językowy: eufemizmy ukrywające grzech
Język użyty przez „księdza” Aguayo i przez portale informingujące jest typowy dla modernistycznego relatywizmu. Zamiast słów „grzesznik”, „morderca”, „łamiący przykazania Boże”, stosuje się eufemizmy: „łagodna osoba”, „filantropijna”, „duchowy przewodnik”, „dotknięty Bożym miłosierdziem”. To nie jest przypadkowe. Jak potępił Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907), moderniści „używają słów o znaczeniu zmiennym, aby wmówić w prostaków, iż przyjmują doktrynę katolicką, podczas gdy w rzeczywistości ją zaprzeczają”. „Filantropijna” narkotraficzka? To absurd, gdyż jej działalność polega na handlu śmiercią i zniszczeniu rodzin.
Szczególnie obrzydliwe jest stwierdzenie, że narkotraficy są „pobożną katolicką rodziną”. Pobożność polega na przestrzeganiu przykazań, a nie na byciu „filantropijnym”. Narkotraficy łamią V przykazanie („nie zabijaj”) na masową skalę. Używanie słowa „pobożny” w kontekście osób, które zyskują na handlu śmiercią, jest bluźnierstwem. Nawet jeśli członkowie rodziny uczestniczyli w mszy, to nie czyni ich „pobożnymi”, jeśli żyją w grzechu publicznym. Jak mówi św. Jan Chrzciciel: „Nie mówcie w sercach waszych: Ojciec mamy jest Abraham; albowiem powiadam wam, że może Bóg z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi” (Mt 3,9). Pobożność nie jest kwestią rytuału, ale życia zgodnego z Bożą wolą.
Poziom teologiczny: zaprzeczenie surowości moralnej i sakramentalnej
„Ksiądz” Aguayo twierdzi, że „Kościół nie może odwrócić się od tych, którzy szukają pojednania z Bogiem”. To jest herezja. Pojednanie z Bogiem wymaga skruchy, czyli żalu za grzech i postanowienia zmiany życia. Jak mówi św. Jan Chrzciciel: „Przynieście owoce godne pokuty” (Łk 3,8). Pojednanie nie jest automatyczne, a sakrament pojednania (spowiedź) wymaga wyrzeczenia się grzechu i zamiaru naprawienia szkód. Narkotraficy, którzy nie zwrócili skradzionych dóbr i nie zrezygnowali z handlu śmiercią, nie mogą otrzymać sakramentu pojednania. „Ksiądz” Aguayo nie tylko nie wezwał ich do tego, ale nawet chwalił ich, co jest świętokradztwem i współudziałem w grzechu. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus Errorum (1864), błąd nr 64 głosi: „Naruszenie jakiegokolwiek uroczystego przysięgi, jak i każdy niegodziwy i haniebny czyn sprzeczny z prawem wiecznym, nie tylko nie jest naganny, ale jest w ogóle legalny i godny najwyższej chwały, gdy jest popełniany z miłości do kraju”. Tutaj „ksiądz” działa w duchu tego błędu, usprawiedliwiając grzech pod płaszczykiem „miłosierdzia”.
Jeszcze gorsze jest stanowisko „kardynała” Roblesa, który mówi, że „nie można odmówić mszy” rodzinom przestępców. Msza św. jest ofiarą Chrystusa, a nie usługą dla klientów. Św. Paweł mówi: „Ktokolwiek jedzi chleb lub pije kielich Pański godnie, będzie winien cienia ciała i krwi Pańskiej” (1 Kor 11,27). Grzesznik publiczny, który nie okazał pokuty, nie może uczestniczyć w mszy. „Kardynał” Robles, twierdząc że taki grzesznik ma prawo do mszy, zaprzecza teologii ofiary przebłagalnej i wprowadza bałwochwalstwo, gdyż uczynił z mszy zwykłą „usługę społeczną”. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas (1925), „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… ale królestwo to jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”. Msza jest centralnym aktem tego królestwa, a nie narzędziem do uspokajania sumień grzeszników.
Poziom symptomatyczny: owoce soborowej rewolucji i modernizmu
Ten incydent jest typowym przejawem apostazji sekty posoborowej. Zamiast głosić ewangelijną surowość wobec grzechu, duchowni promują humanitaryzm i „miłosierdzie” bez wymogu pokuty. Jak potępił Pius IX w Syllabus Errorum (1864), błąd nr 58 głosi: „Całą słuszność i doskonałość moralności należy umieścić w gromadzeniu i zwiększaniu bogactw wszelkimi sposobami i zaspokajaniu przyjemności”. Narkotraficzy właśnie tak postępują: gromadzą bogactwa przez handel śmiercią. „Ksiądz” Aguayo, chwaląc ich „filantropijną” stronę, popada w ten sam błąd. To jest naturalizm w czystej postaci, który redukuje moralność do „dobrego działania” bez uwzględnienia grzechu pierworodnego i potrzeby łaski.
Bardziej jeszcze: relatywizacja grzechu odpowiada błędom potępionym przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (1907). Punkt 26 mówi: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”. Podobnie, moralność jest traktowana jako „funkcjonalna”: grzech jest tylko „błędną decyzją”, a nie naruszeniem wiecznego prawa Bożego. „Ksiądz” Aguayo mówi o „zmianie” (change), nie o „nawróceniu” (conversion) w sensie teologicznym. To modernizm w czystej postaci, który, jak ostrzegał Pius X, prowadzi do „bankructwa doktrynalnego” i „zgnilizny teologicznej”.
Konkluzja: konieczność wyrzeczenia się tej sekty
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej, „ksiądz” Aguayo i „kardynał” Robles są grzesznikami publicznymi, którzy współpracują z złem. Ich działania są sprzeczne z ewangelijnym wezwaniem: „Jeśli kto nie przestanie grzeszyć, niechaj się oddali od was” (1 Kor 5,11). Kościół przedsoborowy wykluczał z komunii świętej osoby publicznie grzeszące, zwłaszcza morderców. Narkotraficy są mordercami. Ich „duchowy przewodnik” jest fałszywym prorokiem. Tylko powrót do integralnej wiary, bez kompromisów z grzechem, może uratować dusze. Sekta posoborowa, promująca taki „miłosierny” humanitaryzm, jest hydą spustoszenia, która musi być odrzucona przez wszystkich prawdziwych katolików. Jak nauczał Pius XI w Quas primas, „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe” i wymaga całkowitego poddania się prawu Bożemu, a nie relatywizacji moralności.
Za artykułem:
Priest scrutinized for letters written on behalf of 2 notorious Mexican drug traffickers (ewtnnews.com)
Data artykułu: 03.03.2026
