Portal „Gość” (gosc.pl) informuje o wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2026 roku, który zobowiązał urząd stanu cywilnego do wpisania do polskiego rejestru aktu małżeństwa jednopłciowego zawartego za granicą. Sędzia Leszek Kiermaszek uznał, że art. 18 konstytucji RP, definiujący małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, nie stanowi bezwzględnej przeszkody w uznaniu małżeństwa jednopłciowego z innego państwa UE, gdyż inne rozumienie przepisu pozostawałoby w kolizji z zakazem niedyskryminacji. Orzeczenie NSA stanowi bezpośredni atak na prawo naturalne i objawienie Boże, legitymizując herezję moralną i przyczyniając się do apostazji państwa polskiego.
Poziom faktograficzny: zniekształcenie prawa i faktów
Artykuł podaje, że NSA, odwołując się do art. 18 konstytucji RP, uznał, że definicja małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny nie wyklucza uznania małżeństw jednopłciowych zawartych za granicą. Jest to rażące zniekształcenie zarówno prawa konstytucyjnego, jak i prawa naturalnego. Art. 18 stanowi: „małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej”. To jasne i nie pozostawia miejsca na interpretację, że państwo ma obowiązek uznawać inne związki. Sąd, twierdząc, że „z przepisu tego nie da się wygenerować tezy, że zakazuje uznania innych związków”, dokonuje świadomego przekręcenia sensu. Prawo naturalne, które jest podstawą prawa pozytywnego, naucza, że małżeństwo jest z natury rzeczy związkiem mężczyzny i kobiety, skierowanym na prokreację i wychowanie dzieci (cf. Pius IX, Syllabus errorum, błędy 65, 67, 73). Uznawanie „małżeństw” jednopłciowych jest sprzeczne z samą naturą instytucji małżeństwa i stanowi herezję moralną.
Poziom językowy: eufemizmy ukrywające moralną zgniliznę
Artykuł używa neutralnego, prawniczego języka, który zaciera moralną wymowę zdarzenia. Mówi o „małżeństwie jednopłciowym”, „związku”, „niedyskryminacji”, „prawach człowieka”. Są to eufemizmy, które ukrywają fakt, że chodzi o sodomię, czyli grzech powszechnie potępiany przez Kościół jako „wypadek przeciw naturze” (Rz 1,26-27). Taki język jest typowy dla modernistycznej retoryki, która unika konkretnych terminów moralnych, aby uczynić zło akceptowalnym. W encyklice Pascendi Dominici gregis Pius X potępił modernistów za redukowanie wiary do „uczucia religijnego” i subiektywnego przeżycia. Podobnie tutaj, język praw człowieka i niedyskryminacji redukuje małżeństwo do subiektywnego wyboru, odrywając je od obiektywnej natury i celu nadanego przez Boga.
Poziom teologiczny: kolizja z niezmienną doktryną
Wyrok NSA jest w bezpośredniej kolizji z niezmienną doktryną Kościoła katolickiego. Kościół naucza, że małżeństwo jest sakramentem ustanowionym przez Chrystusa, związkiem między mężczyzną a kobietą, nierozerwalnym i skierowanym na dobro małżonków oraz prokreację (cf. Sobór Trydencki, sesja XXIV; Pius IX, Syllabus errorum, błędy 65, 67, 73; Pius XI, encyklika Casti connubii). Uznawanie związków jednopłciowych jako „małżeństw” jest herezją, ponieważ zaprzecza naturze sakramentu i prawu naturalnemu. Ponadto, art. 18 konstytucji RP, choć poprawnie definiuje małżeństwo, jest przez sąd zinterpretowany w sposób sprzeczny z intencją ustawodawcy i prawem Bożym. Kościół, w encyklice Quas Primas, naucza, że Chrystus jest Królem społeczeństw, a więc państwo ma obowiązek uznawać i chronić prawo Boże, a nie je zniekształcać. Sąd, odwołując się do „zakazu niedyskryminacji”, stawia prawa człowieka nad prawami Bożymi, co jest błądem potępionym przez Piusa IX w Syllabus errorum (błąd 63: „It is lawful to refuse obedience to legitimate princes, and even to rebel against them” – choć to nie to samo, ale podobny relativizm). Błąd 73 Syllabus errorum stanowi: „W mocy samej umowy cywilnej może istnieć między chrześcijanami rzeczywiste małżeństwo, a fałszywe jest twierdzenie, że albo umowa małżeńska między chrześcijanami jest zawsze sakramentem, albo że nie ma umowy, jeśli sakrament zostanie wykluczony.” To potępia pogląd, że małżeństwo może być tylko umową cywilną. Uznawanie „małżeństw” jednopłciowych opiera się na założeniu, że małżeństwo jest tylko umową cywilną, definiowaną przez państwo, co jest błędem.
Poziom symptomatyczny: owoce apostazji soborowej
Ten wyrok nie jest izolowanym przypadkiem, lecz symptomaticznym owocem głębokiej apostazji, która rozpoczęła się z soborową rewolucją. Kościół posoborowy, odrzucając niezmienną wiarę, promuje ekumenizm, relatywizm i współczesne wartości, co przełożyło się na sekularyzację państw. W Polsce, po 1958 roku, hierarchia zdradziła wiarę, nie przeciwstawiając się takim wyrokom, a często je popierając. Brak głosu prawdziwego Kościoła (który trwa tylko w społeczności zachowującej integralną wiarę) pozwala na taką apostazję prawną. Jak pisał Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. Wyrok NSA jest właśnie takim usunięciem Boga z prawa, a za tym idą konsekwencje: upadek moralny, zniewolenie prawdy. To jest „hydra sekularyzmu”, o której pisał Pius IX w Quanto conficiamur moerore.
Kontekst katolickiej odpowiedzi
W obliczu takiej apostazji, wierni muszą trzymać się niezmiennej wiary i nauczania Kościoła przedsoborowego. Małżeństwo jest świętą instytucją ustanowioną przez Boga, a złą sodomię potępia Pismo Święte i tradycja. Państwo ma obowiązek chronić małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety, a nie rozszerzać tę nazwę na związki przeciwne naturze. Wierni powinni odmawiać uznawania takich „małżeństw” i modlić się za nawrócenie sprawców tej apostazji. Prawdziwy Kościół katolicki, poza murami posoborowia, naucza niezmiennie, że sodomia jest grzechem powszechnie potępionym i że państwa powinny stanowić prawo zgodne z prawem Bożym.
Za artykułem:
NSA zobowiązał urząd stanu cywilnego do wpisania do polskiego rejestru aktu małżeństwa jednopłciowego zawartego za granicą (gosc.pl)
Data artykułu: 20.03.2026
