Portal eKAI informuje (31 marca 2026 r.) o wywiadzie, jakiego udzielił ks. Edgard Iván Rimaycuna Inga, osobisty sekretarz „papieża” Leona XIV (Roberta Prevosta), hiszpańskiemu tygodnikowi „Alfa y Omega”. W rozmowie tej sekretarz kreśli obraz „głowy Kościoła” jako osoby niezmiennej, spokojnej i niezwykle dostępnej, mimo pełnienia nowej, zaszczytnej funkcji. Artykuł stanowi typowy przykład posoborowej hagiografii, w której próbuje się budować autorytet „papieża” poprzez podkreślanie jego ludzkich cech, całkowicie przemilczając fakt, że instytucja, której przewodzi, jest w istocie sektą posoborową, a nie Kościołem założonym przez Jezusa Chrystusa.
Retoryka bliskości jako maska duchowej pustki
„Nic się nie zmieniło, tylko szata, która teraz jest biała, i funkcja. Ale człowiek, którego wszyscy znaliśmy, jest wciąż ten sam: bliski, spokojny, z wielką zdolnością słuchania” – zapewnia ks. Rimaycuna. Ta narracja ma na celu ocieplenie wizerunku „papieża” i uczynienie go bardziej przystępnym dla mas. Jednakże w katolickiej teologii autorytet „papieża” nie opiera się na jego psychologicznej „dostępności” czy umiejętności „słuchania”, lecz na jego wierności depozytowi wiary. Skupienie się na cechach charakteru człowieka sprawującego urząd „papieża” w sekcie posoborowej jest klasycznym manewrem odwracania uwagi od faktu, że urząd ten został dawno temu zdeprawowany. Prawdziwy Wikariusz Chrystusa nie jest „taki sam” jak przed wyborem; staje się on „Sługą Sług Bożych” (*Servus Servorum Dei*), poddanym woli Bożej, a nie własnej osobowości, która miałaby być teraz „użyta” do zarządzania strukturą.
Naturalizm w miejsce nadprzyrodzonego powołania
„W Ameryce Łacińskiej jesteśmy przyzwyczajeni do fizycznej bliskości, do kontaktu, do bardzo żywej religijności ludowej, a Ojciec Święty wniósł to wszystko również do zarządzania Kościołem” – wyjaśnia sekretarz. Ten cytat odsłania naturalistyczny charakter posoborowego „zarządzania”. Religijność ludowa, choć w swej pierwotnej formie może być wyrazem szczerej wiary, w rękach hierarchów posoborowych staje się narzędziem manipulacji emocjonalnej. Zamiast nadprzyrodzonego prowadzenia dusz do zbawienia poprzez sakramenty i niezmienną naukę, otrzymujemy „uśmiechy”, „słowa otuchy” i „drobne gesty”. To nie jest duszpasterstwo; to jest psychologiczny coaching, który redukuje misterium wiary do poziomu humanistycznego wydarzenia, gdzie „bliskość pasterza” jest ważniejsza niż panowanie Chrystusa Króla.
Sakralizacja uzurpacji i fałszywa ciągłość
Opisując rolę sekretarza, ks. Rimaycuna odwołuje się do postaci św. Józefa i św. Jana Chrzciciela. Użycie tych biblijnych wzorców w kontekście służby „papieżowi” w sekcie posoborowej jest szczytem bezczelności, graniczącym z bluźnierstwem. Porównywanie „urzędu” w strukturach okupujących Watykan do milczącej pokory św. Józefa, który strzegł samego Zbawiciela, jest drastycznym nadużyciem. W ten sposób sekta posoborowa próbuje „uświęcić” swój własny, uzurpatorski byt, przykrywając go płaszczem pobożnych metafor. Nie ma tu żadnej ciągłości z Kościołem katolickim; istnieje jedynie ciągłość trwania w błędzie, który rozpoczął się wraz z pontyfikatem Jana XXIII, a dziś osiąga swoje apogeum w osobie Leona XIV.
Duchowy sąd nad medialną papką
Brak w całym artykule jakiejkolwiek wzmianki o konieczności obrony niezmiennych dogmatów, o znaczeniu Najświętszej Ofiary jako przebłagania za grzechy, czy o absolutnej konieczności nawrócenia do jedynego prawdziwego Kościoła katolickiego, którego stolica jest pusta od 1958 roku. EKAI, jako tuba propagandowa posoborowia, serwuje czytelnikom jedynie „medialną papkę”, która nie służy zbawieniu dusz, lecz utrwalaniu ich w naturalistycznej iluzji. To „duchowe okrucieństwo”, o którym pisał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis – karmienie wiernych uczuciami zamiast prawdy, w czasie, gdy dusze giną w próżni sakramentalnej. Każde słowo tego artykułu, choć z pozoru niewinne, jest elementem systemu, który skutecznie odciąga ludzi od Tego, który jedynie może być prawdziwym Uzdrowicielem.
Za artykułem:
31 marca 2026 | 17:52Sekretarz papieża: Leon XIV jest zawsze taki sam: bliski, spokojny, z wielką zdolnością słuchania (ekai.pl)
Data artykułu: 31.03.2026
