Portal eKAI (12 kwietnia 2026) relacjonuje uroczystości Niedzieli Miłosierdzia w Płocku, podczas których „biskup” pomocniczy archidiecezji lubelskiej, Adam Bab, podkreślał znaczenie ran Chrystusa jako klucza do zrozumienia Bożego Miłosierdzia. Kaznodzieja akcentował, że „rany Zmartwychwstałego nie są znakiem cierpienia, które minęło, ale miłości, która trwa i uzdrawia”, wskazując na miejsce objawień Faustyny Kowalskiej jako punkt odniesienia dla współczesnych wiernych. Całość relacji, przesiąknięta humanistyczną retoryką „bycia obok” i emocjonalnego doświadczenia, stanowi kolejny przykład próby oswojenia tajemnicy Boga poprzez psychologizację wiary, z całkowitym pominięciem nadprzyrodzonego wymiaru sprawiedliwości i sakramentalnego porządku zbawienia.
Naturalistyczna redukcja tajemnicy Krzyża
Na poziomie faktograficznym relacja z Płocka operuje w ramach systemu, który systematycznie wywłaszcza katolicką doktrynę z jej nadprzyrodzonej mocy. Wypowiedź Adama Baba skupia się na „rozpoznawaniu Jezusa po ranach” w sposób, który w artykule zostaje oderwany od jedynej, sakramentalnej rzeczywistości – Ofiary Mszy Świętej. Zamiast wezwania do nawrócenia i obmycia z grzechów w Sakramencie Pokuty, wierni otrzymują zapewnienie o „miłości, która trwa i uzdrawia” w sposób niemal automatyczny, co w teologii katolickiej jest niebezpiecznym błędem, wpisującym się w nurt modernistycznego optymizmu, potępionego przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis.
Język użyty w artykule zdradza całkowitą alienację od chrześcijańskiej terminologii w jej klasycznym rozumieniu. Słowa „miłość”, „nadzieja” czy „uzdrowienie” funkcjonują tu jako wytrychy retoryczne, pozbawione ciężaru dogmatycznego. Cały przekaz jest zorientowany na „doświadczenie obecności”, a nie na uznanie obiektywnej prawdy o Panowaniu Chrystusa Króla. To typowe dla sekty posoborowej „duchowe bankructwo”, gdzie zamiast kapłana-ofiarnika widzimy psychologa-towarzysza, który stara się ukoić lęk wiernych, nie proponując im jednak leku, jakim jest wyłączna droga zbawienia przez niezmienny Kościół.
Fałszywy fundament – pseudo mistyczka i kult emocji
W wymiarze teologicznym oparcie całej uroczystości na postaci Faustyny Kowalskiej jest nie tylko nieuprawnione, ale wręcz szkodliwe dla integralności wiary. Jak wskazują analizy, pisma przypisywane tej „pseudo mistyczce” wykazują zatrważające podobieństwo do potępionych w przeszłości pism sekciarskich, a sam proces ich kanonizacji w strukturach posoborowych nosi znamiona masońskiej operacji, mającej na celu zastąpienie kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa – kultem emocjonalnego „miłosierdzia”, które w praktyce stało się uniwersalnym wytłumaczeniem dla każdej apostazji. Pominięcie przez Adama Baba konieczności zadośćuczynienia za grzechy przed obliczem Sprawiedliwego Sędziego jest wprost sprzeczne z nauką Soboru Trydenckiego.
Symptomatyczne jest milczenie artykułu o Najświętszej Ofierze. W tekście ani razu nie pada pojęcie Mszy Świętej jako przebłagalnej Ofiary, która jest jedynym sposobem na realne uobecnienie ran Chrystusa w życiu dusz. Zamiast tego mamy do czynienia z „ośrodkiem życia chrześcijańskiego”, który został sprowadzony do poziomu sentymentalnego spotkania. To systemowe działanie struktur okupujących Watykan, które dążą do zredukowania religii do poziomu społecznego humanitaryzmu. Każdy, kto w tym „miłosierdziu” poszukuje ratunku, nie znajdując go w prawdziwych sakramentach, zostaje zwiedziony w stronę fałszywego chrystianizmu, który w istocie jest zaprzeczeniem Chrystusa Króla.
Duchowa ruina wiernych
Kończąc, trzeba z całą mocą podkreślić, że inicjatywa wiernych, pragnących podziękować Bogu, sama w sobie jest odruchem godnym szacunku, ale w otoczce posoborowej staje się „świecą bez ognia”. Prawdziwe lekarstwo na grzech – własny i cudzy – jest dostępne tylko tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta i udzielane są ważne sakramenty przez kapłanów niebędących częścią sekty posoborowej. Każde „miłosierdzie” głoszone przez struktury okupujące Watykan, które nie prowadzi do radykalnego zadośćuczynienia za zniewagi wyrządzone Sercu Pana Jezusa i nie wzywa do odrzucenia błędów modernizmu, jest jedynie „ohydą spustoszenia” w miejscu świętym. Prawdziwa nadzieja nie leży w „obecności”, lecz w zwycięstwie Krzyża Chrystusowego, które jest dostępne wyłącznie dla tych, którzy trwają wiernie w integralnej nauce katolickiej, bez kompromisów z duchem tego świata.
Za artykułem:
12 kwietnia 2026 | 19:34Bp Bab w Płocku: po ranach rozpoznajemy Jezusa, to w nich objawia się Miłość silniejsza niż grzech (ekai.pl)
Data artykułu: 12.04.2026
