Portal gosc.pl informuje o stanowisku George’a Weigla, amerykańskiego publicysty i biografa Jana Pawła II, który w wywiadzie dla dziennika „La Repubblica” skrytykował katolików popierających Donalda Trumpa. Weigel, określając byłego prezydenta USA mianem „narcyza”, uznał głosowanie na niego za „zły pomysł”. Jednocześnie publicysta odniósł się do osoby urzędującego „papieża” Leona XIV, wskazując na potrzebę „dojrzałej” reakcji na polityczne wypowiedzi, przeciwstawiając je stanowisku papieża Franciszka. Cytowana wypowiedź jest bolesnym świadectwem głębokiego zagubienia intelektualistów, którzy zamiast bronić niezmiennej wiary, angażują się w polityczne gierki wewnątrz struktur sekty posoborowej, tracąc z oczu jedyny cel: zbawienie dusz w Kościele Katolickim.
Polityczny humanitaryzm zamiast królestwa Chrystusa
Analiza wypowiedzi George’a Weigla ujawnia, że jego słownik jest słownikiem publicystyki politycznej, a nie teologii katolickiej. Autor, znany z bliskich relacji z Janem Pawłem II oraz Benedyktem XVI, operuje pojęciami psychologicznymi („narcyz”, „dojrzałość”), całkowicie pomijając nadprzyrodzony kontekst wiary. W nauczaniu Kościoła katolickiego zadaniem świeckich intelektualistów powinno być wskazywanie na obowiązek publicznego panowania Chrystusa Króla (encyklika Quas Primas Piusa XI), a nie partycypowanie w jałowych sporach o to, który z „wielkich tego świata” lepiej wpisuje się w liberalną agendę. Pominięcie tego fundamentu sprawia, że krytyka Donalda Trumpa zawisa w próżni, stając się jedynie wyrazem osobistych preferencji politycznych, a nie katolicką oceną rzeczywistości.
Dojrzałość w cieniu apostazji
George Weigel, wychwalając „dojrzałość” reakcji uzurpatorów z Watykanu, nie dostrzega dramatu, w jakim uczestniczy. „Dojrzałość” w ujęciu modernisty to akceptacja relatywizmu i dialogu ze złem, podczas gdy w Kościele katolickim prawdziwa dojrzałość wiąże się z męstwem w wyznawaniu niezmiennej Prawdy. Przeciwstawianie postawy urzędującego uzurpatora Leona XIV wypowiedziom polityków nie jest dowodem na duchową wielkość tych struktur, lecz na ich całkowitą kapitulację przed duchem świata. To nie polityk, niezależnie od jego przywar, jest głównym zagrożeniem dla wiernych, lecz fałszywa religia głoszona przez sekty okupujące Watykan od 1958 roku, która sprowadziła katolicyzm do poziomu świeckiej ideologii.
Kryzys intelektualistów w służbie „Kościoła Nowego Adwentu”
Tragedią amerykańskiego katolicyzmu, reprezentowaną przez grupę intelektualistów, do której należał Weigel, jest uwikłanie w system, który przestał być Kościołem Jezusa Chrystusa. Zamiast formować sumienia w oparciu o prawo Boże, intelektualiści ci stali się architektami ideologii „chrześcijańskiego ekskluzywizmu” (czy raczej liberalnego konserwatyzmu), który nie ma nic wspólnego z integralną wiarą katolicką. Ich stanowisko, zmieniające się w zależności od „pontyfikatu”, obnaża brak stałości w nauce i oparcia o skałę Dogmatu. To nie jest wiara katolicka, lecz konformistyczna adaptacja do warunków sekty posoborowej, która z „Kościoła” uczyniła „organizację pożytku publicznego”.
Fałszywa alternatywa: „narcyz” czy modernista?
Weigel stawia fałszywą alternatywę: Trump jako „narcyz” kontra modernizm jako rzekoma „dojrzałość”. Prawdziwy katolik wie, że wybór między naturalistycznym politykiem a modernistycznym uzurpatorem jest wyborem między dwoma drogami prowadzącymi do tego samego celu – odrzucenia Chrystusa Króla. Całkowite milczenie publicysty o potrzebie powrotu do autentycznej Mszy Świętej, do sakramentów sprawowanych przez ważnie wyświęconych kapłanów i do niezmiennej doktryny (potępionej przez modernistów w dekrecie Lamentabili sane exitu), stanowi o jego duchowej ślepocie. Bez Chrystusa i Jego prawdziwego Kościoła, wszelkie rozważania o „poprawnym głosowaniu” są jedynie grą pozorów, która nie ratuje żadnej duszy przed potępieniem.
Za artykułem:
George Weigel do katolików popierających Trumpa: głosowanie na narcyza nigdy nie jest dobrym pomysłem (gosc.pl)
Data artykułu: 14.04.2026
