Portal eKAI informuje o kolejnym akcie agresji religijnej na tymczasowo okupowanych terenach obwodu zaporoskiego. W mieście Tokmak, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, przedstawiciele Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego zajęli kościół św. Apostołów Piotra i Pawła, należący do tzw. Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego (UKGK), zabraniając tamtejszym wiernym sprawowania kultu. Zwierzchnik tej wspólnoty, „abp” Światosław Szewczuk, potępił ten czyn jako bluźnierstwo przeciwko Zmartwychwstałemu Panu. Egzarchat doniecki UKGK wskazuje na systematyczne prześladowania, w tym represje wobec osób broniących świątyń, a jako przykład podaje postawę pani Switłany Loy, która mimo zastraszania dbała o mienie kościelne.
Bluźnierstwo w cieniu wojny: walka o budynki zamiast o zbawienie dusz
Relacjonowane przez portal eKAI wydarzenia z Tokmaku stanowią ponury obraz rzeczywistości, w której instytucje religijne po 1958 roku redukują swoją misję do walki o terytoria, budynki i sfery wpływów. Zamiast głosić jedyną, niezmienną Ewangelię, która prowadzi do zbawienia, widzimy starcie dwóch schizmatyckich i modernistycznych struktur, które – choć wrogo do siebie nastawione – łączy wspólny mianownik: odrzucenie panowania Chrystusa Króla w Jego jedynym, prawdziwym Kościele Katolickim. Czytając o „zajęciu kościoła” i „zabronieniu modlitwy”, trudno oprzeć się wrażeniu, że przedmiotem sporu jest prawo własności, a nie kult należny Bogu. W świetle integralnej nauki katolickiej, budynek świątyni ma wartość tylko wtedy, gdy sprawowana jest w nim ważna i godziwa Najświętsza Ofiara. W sytuacji, gdy obie strony tego sporu funkcjonują w obrębie struktur okupujących Watykan – będących w istocie systemem odstępstwa – cała ta „walka o prawo do wyznawanej wiary” staje się bolesnym świadectwem duchowej nędzy ludzi uwikłanych w synkretyzm i bałwochwalstwo.
Język humanitaryzmu zamiast języka krzyża
Analiza języka, jakim posługuje się „abp” Światosław Szewczuk oraz autorzy oświadczenia egzarchatu donieckiego, ujawnia całkowite zerwanie z katolicką teologią. Mówi się o „bluźnierstwie przeciwko Księciu pokoju”, „prawie do wolności sumienia i wyznania” czy „wolności sumienia”. Te pojęcia, zaczerpnięte z liberalnej nowomowy, nie mają nic wspólnego z katolicką doktryną. Jak nauczał Pius IX w swoim *Syllabusie błędów* (1864), wolność wyznania jako prawo naturalne człowieka jest błędem (por. prop. 79), gdyż jedyną prawdziwą religią jest religia katolicka. Przemilczenie tego faktu, a wręcz legitymizacja „prawa do wyznawanej wiary” w kontekście struktur schizmatyckich czy niekatolickich, jest formą apostazji od prawdy. Zamiast wezwania do nawrócenia do Prawdziwego Kościoła, mamy do czynienia z obroną status quo – utrzymaniem ludzi w błędnych strukturach, które nie mają żadnej mocy uświęcającej.
Symptomatyczne milczenie o sakramentach
Najcięższym oskarżeniem wobec twórców artykułu oraz opisywanych przez nich wspólnot jest całkowite pominięcie kwestii sakramentalnej. Nie pada ani jedno słowo o tym, czy w zajętym „kościele” sprawowana jest ważna Msza Święta – jedyna Ofiara przebłagalna za grzechy. W całym tekście, traktującym o „prześladowaniach religijnych”, nie ma ani śladu troski o zbawienie dusz, które jest jedynym celem Kościoła. Kościół posoborowy, zamieniony w instytucję pomocy psychologicznej i politycznej, nie potrafi już zaoferować wiernym nic poza „obecnością” czy „oporem” w obronie budynków. Jest to tragiczny owoc modernizmu, który, jak demaskował św. Pius X w encyklice *Pascendi Dominici gregis* (1907), zamienił wiarę w subiektywne uczucie i system moralno-społeczny, odrywając ją od nadprzyrodzonego Źródła Życia. Pani Switłana Loy, której poświęcenie budzi szacunek na poziomie ludzkim, staje się ofiarą nie tylko prześladowań fizycznych, ale przede wszystkim duchowego bankructwa struktur, w których pokłada swoją ufność.
Poza Prawdziwym Kościołem nie ma ratunku
Należy z całą mocą podkreślić: prawdziwe prześladowania religijne to takie, w których wierny Katolik jest karany za wierność niezmiennej wierze, za uczestnictwo w prawdziwej Ofierze Mszy (wg mszału św. Piusa V), a nie za udział w „obchodach uroczystości Zmartwychwstania” w ramach struktur neokościoła. Walka grekokatolików, podobnie jak działania ich przeciwników z Patriarchatu Moskiewskiego, to wewnętrzny konflikt wewnątrz systemu, który odrzucił Chrystusa Króla. Czytelnik artykułu na eKAI, poszukujący prawdziwej nadziei, musi zostać ostrzeżony: nie ma prawdziwego uzdrowienia poza Chrystusem i Jego Kościołem. Tym Kościołem nie są jednak modernistyczne struktury okupujące Watykan, ani ich ukraińskie czy rosyjskie odnogi. Prawdziwy Kościół Katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest prawdziwa Msza Święta, gdzie udzielane są ważne sakramenty i gdzie naucza się integralnej doktryny, bez żadnych soborowych „poprawek”. Tylko w tej łączności cierpienie – czy to prześladowanych, czy to innych ludzi – nabiera wartości odkupieńczej, w przeciwnym razie pozostaje jedynie daremnym trudem, niewartym potępienia za wiarę, lecz jedynie godnym politowania jako owoc błędnych nauk.
Za artykułem:
18 kwietnia 2026 | 07:22Prześladowania grekokatolików na okupowanych terytoriach Ukrainy (ekai.pl)
Data artykułu: 18.04.2026
