Portal Tygodnik Powszechny (23 kwietnia 2026) publikuje tekst Wojciecha Śmieji, będący polemicznym odzewem wobec książki Michała Gulczyńskiego „Mężczyźni. O nierówności płci”. Śmieja, literaturoznawca i profesor Uniwersytetu Śląskiego, zarzuca autorowi promowanie wizji „dyskryminacji mężczyzn” oraz uprawianie „backlashu” i „mizoginii”. Tekst Śmieji jest manifestem gender studies, operującym pojęciami takimi jak „prawa reprodukcyjne”, „ginekolożka” czy „licytacja równościowa”. Autor broni aborcji, przywołując przypadek Gizeli Jagielskiej, i chwali skandynawski model społeczny, ignorując chrześcijańską wizję porządku społecznego. Całość stanowi klasyczny przykład jałowych dysput wewnątrz struktur posoborowych, gdzie język praw człowieka zastępuje naukę o grzechu pierworodnym i Królestwie Chrystusowym.
Redukcja antropologii do naturalistycznego spieru o „ciepłą wodę”
Analiza faktograficzna tekstu Śmieji obnaża całkowite zanurzenie autora w paradygmacie świeckiego humanizmu. Śmieja krytykuje Gulczyńskiego za wskazywanie na różnice w regulaminach więziennych dotyczących dostępu do kąpieli, co autor nazywa „licytacją”. Tym samym Śmieja uznaje fizjologiczne różnice między płciami jedynie jako argument w sporze o „prawa”, a nie jako element Bożego planu stworzenia. W Tygodniku Powszechnym czytamy:
„Jasne, w jego organizacji podejmowane są i inne działania, które oceniam jednoznacznie pozytywnie, niemniej uważam, że strategiczny sojusz na rzecz równości między ruchami feministycznymi a ich męskim odpowiednikiem jest dla tych pierwszych ryzykowny (…)”.
Taka retoryka jest jawnym odrzuceniem katolickiej nauki o hierarchicznej naturze społeczeństwa i rodziny. Święty Paweł wskazuje: „Żony, bądźcie poddane mężom swoim, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus jest głową Kościoła” (Ef 5,22-23 Wlg). W świecie Śmieji nie ma miejsca na tę prawdę, gdyż liczy się jedynie „strategiczny sojusz” i „licytacja” roszczeń. To nie jest katolicka polemika, lecz starcie dwóch heretyckich wizji świata: neomarksistowskiej i neoliberalnej, rozgrywające się na łamach tuby propagandowej sekty posoborowej.
Prawdziwa równość, której Śmieja szuka w Szwecji, jest w rzeczywistości równością w buncie przeciwko Stwórcy. Chwaląc Olofa Palmego i jego wystąpienie z 1970 roku, autor stawia na piedestale architekta społeczeństwa samobójców i apostatów. W świetle encykliki Quanto Conficiamur Moerore Piusa IX (1863), błąd polegający na twierdzeniu, że „każdy człowiek jest wolny w wyborze religii, którą uważa za prawdziwą” (Syllabus błędów, nr 15), jest bliski herezji. Śmieja idzie dalej – promuje wizję społeczeństwa, w którym płeć jest jedynie społecznym konstruktem podlegającym „emancypacji”, co jest bezpośrednim atakiem na naturę ludzką ustanowioną przez Boga.
Językowa maskarada i „ginekolożka” jako symptom upadku
Poziom językowy tekstu Śmieji jest nasycony nowomową, która ma na celu zatarcie katolickiej tożsamości. Użycie formy „ginekolożka” czy „feminatywów” jest nie tylko błędem językowym, ale aktem ideologicznym, mającym na celu zniszczenie naturalnego porządku. Śmieja pisze o „prawach reprodukcyjnych”, co w kodzie modernistycznym jest eufemizmem dla zabijania nienarodzonych. Wspominając Gizelę Jagielską, która dokonała aborcji, autor nie tylko nie potępia tego aktu, ale czyni z niej ofiarę „ataków”. Jest to jawne poparcie dla kultury śmierci, sprzeczne z Quas Primas Piusa XI, który nauczał, że „Chrystus panuje w woli, która powinna słuchać praw i przykazań Bożych”.
Co gorsza, Śmieja oskarża Gulczyńskiego o „mizoginię” za sugestię, że szkoła może być „ustawiona pod dziewczynki”. To klasyczny chwyt retoryczny modernizmu: dyskredytowanie ad personam zamiast merytorycznej dyskusji. Autor tekstu w „Tygodniku” stosuje język nienawiści wobec tradycyjnej rodziny, nazywając model pruski „ograniczaniem kreatywności”, podczas gdy prawdziwym problemem jest brak formacji w duchu wiary. Język Śmieji jest teologiczną zgnilizną ubraną w szaty „naukowości” (gender studies), którą św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu potępił jako błąd nr 64: „Postęp nauk wymaga reformy pojęcia nauki chrześcijańskiej o Bogu, stworzeniu, Objawieniu…”.
Teologiczne bankructwo: brak Chrystusa Króla
Najcięższym zarzutem wobec tekstu Śmieji jest całkowite przemilczenie Chrystusa jako Króla i Pana historii. W całym tekście nie ma ani jednego odniesienia do nadprzyrodzonego porządku. Śmieja pisze o „najszczęśliwszych krajach skandynawskich”, nie zauważając, że są to społeczeństwa głęboko zeświecczone, gdzie Kościół jest marginalizowany. Jak uczy Pius XI w Quas Primas: „Nie przez co innego szczęśliwe państwo – a przez co innego człowiek (…) Niech więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi”. Śmieja proponuje model bez Chrystusa, co jest definicją apostazji społecznej.
W kontekście sakramentalnym, wspomniana przez Śmieję aborcja „zgodna z prawem” jest grzechem ciężkim i zbrodnią. Żaden „ruch równościowy” nie może zmazać tej winy. Prawdziwe uzdrowienie ran zadanych przez grzech nie przychodzi przez „strategiczne sojusze” feministek i męskich ruchów, ale przez sakrament pokuty i Najświętszą Ofiarę. Śmieja, jako wykładowca gender studies, szerzy błędy potępione w Syllabusa Piusa IX (nr 56): „Prawa moralne nie potrzebują świętego sankcjonowania (…)”. To jest właśnie ta „teologiczna katastrofa”, o której mowa w plikach kontekstowych – ludzie chcą naprawiać świat, ale robią to bez Boga, co prowadzi do budowania wieży Babel.
Symptomatyczna walka wewnątrz „nowego adwentu”
Tekst Śmieji jest symptomatyczny dla stanu „Kościoła Nowego Adwentu”. Autor krytykuje Gulczyńskiego nie za to, że ten jest zbyt liberalny, ale za to, że jego „licytacja” jest niewystarczająco radykalna w kierunku modernizmu. To wewnętrzna kłótnia w obozie oblegającym Jerozolimę. Obaj autorzy – Śmieja i Gulczyński – operują na płaszczyźnie naturalizmu. Jeden chce „emancypacji mężczyzn”, drugi „kobiet”, ale żaden nie chce królowania Serce Jezusa nad umysłami i sercami.
Struktury posoborowe, takie jak „Tygodnik Powszechny”, pełnią rolę maszynki do mielenia mięsa ideologicznego. Zamiast głosić „Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4,5), serwują czytelnikom papkę o „prawach reprodukcyjnych” i „dyskryminacji w dostępie do ciepłej wody”. Jest to duchowe bankructwo w czystej postaci. Prawdziwy katolik, patrząc na ten spór, widzi jedynie dwa warianty tej samej herezji: pelagianizm męski i pelagianizm żeński, oba odcięte od jedynego Źródła łaski, jakim jest Chrystus Król, którego panowanie w strukturach posoborowych zostało zredukowane do pustego hasła.
Warto zauważyć, że choć Śmieja wykazuje pewną troskę o sprawiedliwość społeczną (np. warunki w więzieniach), czyni to w sposób, który odrywa miłosierdzie od prawdy. Jak uczy Quanto Conficiamur Moerore: „Nie ma zbawienia poza Kościołem katolickim”. Inicjatywy świeckie, nawet te o pozytywnym wydźwięku, pozostają w sferze czysto naturalnej, jeśli nie są nasycone wiarą. Śmieja i „Tygodnik” celowo pomijają fakt, że jedynym rozwiązaniem problemów społecznych jest powrót do niezmiennej doktryny i uznanie „Stolica Twoja, Boże, na wieki wieków” (Ps 44,7 Wlg).
Za artykułem:
Pozory równości. Ostatni głos w polemice Śmiei i Gulczyńskiego (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 23.04.2026
