Artykuł z portalu NC Register (15 maja 2026) informuje, że premier Donald Tusk ogłosił 12 maja 2026 roku decyzję o transkrypcji zagranicznych „aktów małżeństwa” jednopłciowych do polskiego stanu cywilnego, powołując się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Warszawa, pod kierownictwem Rafała Trzaskowskiego, wydała już pierwszą taką transkrypcję. Rząd proponuje zmianę kategorii „mąż” i „żona” na neutralne „pierwszy małżonek” i „drugi małżonek” w systemie rejestru stanu cywilnego. Prawnik Ordo Iuris Olivier Bault wskazuje, że artykuł 18 Konstytucji RP definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, a żadna regulacja ministerialna nie może tego obejść. Decyzja ta stanowi kolejny akt publicznego apostazji państwa polskiego, które zamiast bronić prawa naturalnego i konstytucji, ulega presji świeckich instytucji europejskich i ideologii gender.
Artykuł 18 Konstytucji wobec samowoli rządu
Polska Rzeczpospolita, wbrew woli obywateli wyrażonej w Konstytucji z 1997 roku, doświadcza kolejnego aktu konstytucyjnego bezprawia. Artykuł 18 Konstytucji RP jednoznacznie stanowi: „Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.” Premier Donald Tusk, ogłaszając transkrypcję zagranicznych „małżeństw” jednopłciowych, nie tylko ignoruje ten przepis, lecz usiłuje go obejść drogą administracyjną — poprzez zmianę szablonów dokumentów w rejestrze stanu cywilnego. Olivier Bault z Ordo Iuris słusznie podkreśla, że „żadne rozporządzenie ministerialne nie może prawnie obejść tej hierarchicznie ułożonej struktury prawnej”. Rząd nie ma uprawnień do tworzenia nowych kategorii stanu cywilnego — jego kompetencje ograniczają się do modyfikacji wzorów dokumentów w ramach istniejącego porządku prawnego, a nie do podważania fundamentu Konstytucji.
Jednocześnie należy z całą mocą podkreślić, że sam artykuł 18 Konstytucji, choć stanowi krok w stronę ochrony prawa naturalnego, pozostaje jedynie prawem pozytywnym państwa. Prawdziwa ochrona małżeństwa nie wynika z konstytucji żadnego państwa, lecz z prawa Bożego, wyrażonego w Księdze Rodzaju: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył; mężczyznę i niewiastę stworzył ich” (Rdz 1,27) oraz w słowach Chrystusa: „A więc nie są już dwoje, ale jedno ciało. Co tedy Bóg połączył, człowiek niech nie rozdziela” (Mt 19,6). Żadna władza ludzka — ani parlament, ani premier, ani sąd — nie ma prawa rozdzielać tego, co Bóg połączył, ani łamać tego, co Bóg ustanowił.
Presja instytucji europejskich jako narzędzie inżynierii społecznej
Rząd Tusk powołuje się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z listopada 2025 roku oraz postanowienie NSA z marca 2026 roku jako uzasadnienie swojej decyzji. Jest to klasyczny wzorzec działania: instytucje ponadnarodowe, pozbawione legitymacji demokratycznej i niezależne od suwerena, wydają orzeczenia nakazujące państwom członkowskim łamanie własnych konstytucji i prawa naturalnego, a następnie rządy krajowe przyjmują je jako fait accompli. Trybunał Sprawiedliwości UE, którego mandatyści nie są wybierani przez naród polski i nie ponoszą odpowiedzialności wobec niego, nie ma żadnego prawa nakazywania Polsce rejestrowania związków sprzecznych z prawem naturalnym i Bożym.
Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) nauczał, że „Chrystusowi Panu dana jest wszelka władza na niebie i na ziemi” i że „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”. Instytucje europejskie, narzucając państwom człowiekkim ideologię gender i nakazując rejestrację związków sodomickich, wypowiadają się przeciwko Królowi Chrystusowi i Jego prawu. Państwo, które ulega takiej presji, nie jest suwerenne — jest niewolnikiem, a jego władze stają się wykonawcami woli tych, którzy odrzucają panowanie Chrystusa nad narodami.
Apologia zła pod pozorem „przepraszania”
Szczególnie wstrząsający jest gest publicznej przepraszalności premiera Tuska wobec par jednopłciowych, które — jak powiedział — doświadczały „lat odrzucenia i poniżenia” ze strony państwa. To nie jest akt pokory, lecz akt apostazji. Prawdziwy pasterz nie przeprasza za to, że bronił prawa Bożego — przeprasza za to, że nie bronił go wystarczająco mocno. Premier, który przeprasza za ochronę małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny, publicznie oświadcza, że prawo naturalne i konstytucyjne było „poniżeniem” — a tym samym staje się głosicielem moralnego bezprawia.
Św. Paweł Apostoł napomina: „Nie bójcie się tego, co przynosi śmierć ciała, ale bójcie się tego, co przynosi śmierć duszy” (Mt 10,28). Premier Tusk, zamiast obawiać się gniewu Bożego za łamanie Jego prawa, obawia się gniewu świeckiej opinii publicznej i instytucji europejskich. To jest duchowe bankructwo osobiste, które przekłada się na bankructwo moralne całego państwa.
Konsekwencje duchowe i społeczne
Transkrypcja zagranicznych „małżeństw” jednopłciowych do polskiego rejestru stanu cywilnego, nawet jeśli — jak twierdzi Bault — nie tworzy prawdziwego małżeństwa w rozumieniu Kodeksu Rodzinnego, wprowadza prawną i moralną dezorientację. Tworzy pozór prawny, który zaciera granicę między prawem a bezprawiem, między prawem naturalnym a jego naruszeniem. Dzieci wychowywane w takim państwie będą uczone, że prawo jest względne, że konstytucja jest elastyczna, a moralność zależy od aktualnej woli rządzących.
Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) potępił jako błąd przekonanie, że „można osiągnąć zbawienie wieczne, żyjąc w błędzie i będąc oderwanym od prawdziwej wiary i jedności katolickiej”. Rząd, który publicznie legitymizuje grzech sodomityczny, nie tylko grzeszy sam, lecz prowadzi do grzechu obywateli, którym sugeruje, że prawo Boże można obejść drogą administracyjną.
Bezsilność instytucji kościelnych w strukturach posoborowych
W artykule pojawia się wzmianka o prezydencie Karolu Nawrockim jako „zagorzałym katoliku” posiadającym prawo weta. Należy jednak z całą stanowczością stwierdzić, że prawo weta prezydenckiego, choć może stanowić przeszkodę legislacyjną, nie rozwiązuje problemu. Rząd Tusk obejmuje Konstytucję drogą administracyjną — a prezydent nie ma prawa blokować rozporządzeń ministerialnych w zakresie, w którym są one wydane zgodnie z prawem (nawet jeśli prawo to jest niesłuszne). Prawdziwa ochrona prawa naturalnego wymaga nie tylko weta, lecz odwołania się do wyższego prawa — prawa Bożego, które żadna władza ludzka nie może uchylić.
Należy również zauważyć, że w artykule brak jakiejkolwiek wzmianki o głosie autentycznego Kościoła katolickiego — nie ma odniesienia do nauczania Magisterium przedsoborowego, do encyklik papieskich, do soborów powszechnych. Struktury posoborowe, które okupują Watykan, od dziesięcioleci milczą w sprawach fundamentalnych dla wiary i moralności, a gdy się wypowiadają, to w duchu dialogu i tolerancji, a nie w duchu prawdy i zbawienia. To milczenie jest jednym z najcięższych zarzutów wobec „kościoła” Nowego Adwentu — nie broni prawa Bożego, nie wierzy w swoje własne nauczanie, nie prowadzi wiernych do zbawienia.
Wezwanie do obrony prawa Bożego
W obliczu tej sytuacji wierni katolicy w Polsce muszą pamiętać, że „trzeba słuchać Boga bardziej niż ludzi” (Dz 5,29). Żadne rozporządzenie rządowe, żadny wyrok sądu, żadna instytucja europejska nie ma prawa nakazywania człowiekowi sprzeciwu wobec prawa Bożego. Małżeństwo jest sakramentem ustanowionym przez Boga — nie przez parlament, nie przez rząd, nie przez Trybunał Sprawiedliwości UE. Co Bóg połączył, człowiek niech nie rozdziela — i niech żadna władza na ziemi nie próbuje tego zmienić.
Pius XI w Quas Primas napominał: „Gdyby władcy i rządy uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Polska, która kiedyś była „antemurale christianitatis”, dziś staje się areną walki przeciwko Chrystusowi Królowi. Odpowiedzialność za to ponoszą ci, którzy rządzą wbrew Jego prawu — ale ponoszą ją również ci, którzy milczą, gdy prawo Boże jest łamane.
Za artykułem:
Poland to Register Same-Sex 'Marriages' From EU Countries (ncregister.com)
Data artykułu: 15.05.2026
