Portal eKAI (27 maja 2026) informuje o ponownym mianowaniu ks. dr. Adama Pawlaszczyka na stanowisko kanclerza Kurii Metropolitalnej w Katowicach. Duchowny ten, wyświęcony w 1998 roku przez abp. Damiana Zimonia, sprawował już ten urząd w latach 2012–2014, a następnie pełnił funkcję oficjała Sądu Metropolitalnego oraz redaktora naczelnego „Gościa Niedzielnego”. Jego powrót do kancelarii kurialnej jest kolejnym przykładem rotacji kadrowej w strukturach posoborowych, które – mimo zachowania pozorów ciągłości instytucjonalnej – pozostają w stanie głębokiej doktrynalnej i duchowej apostazji. Samo ogłoszenie tego faktu przez portal katolicki bez żadnego komentarza teologicznego ani ostrzeżenia o naturze struktur, w których działa duchowny, jest symptomatycznym dowodem na to, jak posoborowa machina medialna traktuje urzędy kościelne jako zwykłe stanowiska administracyjne w świeckiej korporacji.
Faktografia nominacji w kontekście kanonicznym
Zgodnie z informacją zawartą w artykule, ks. dr Adam Pawlaszczyk urodził się 30 grudnia 1971 roku w Wodzisławiu Śląskim, ukończył Wyższe Śląskie Seminarium Duchowne w Katowicach, a święceń prezbiteratu udzielił mu abp Damian Zimoń 16 maja 1998 roku. W 2010 roku obronił pracę doktorską na Wydziale Prawa Kanonicznego UKSW w Warszawie. Pełnił funkcję wikariusza w parafiach w Chorzowie i Rudzie Śląskiej-Halembie, następnie pracował w Sądzie Metropolitalnym w Katowicach. W latach 2012–2014 był kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Katowicach. Od 1 lutego 2014 pełnił funkcję oficjała Sądu Metropolitalnego. W latach 2018–2025 był kolejno dyrektorem i wicedyrektorem Instytutu Gość Media oraz redaktorem naczelnym „Gościa Niedzielnego”.
Należy zauważyć, że cała kariera tego duchownego rozgrywa się w ramach struktur posoborowych – od seminarium, które od lat szkoli kadry w duchu soborowej rewolucji, przez sądy metropolitalne, które stosują nowy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku (wprowadzony przez uzurpatora Jana Pawła II), po redakcję „Gościa Niedzielnego”, który jest oficjalnym organem prasowym archidiecezji katowickiej i służy propagowaniu narracji posoborowej. Współczesny Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku, w przeciwieństwie do Kodeksu z 1917 roku, jest dokumentem zdeprawowanym, który m.in. złagodził przepisy dotyczące indycy i indultów, dopuścił do rozmycia granic między prawem a dyscypliną, a także wprowadził elementy demokratyzacji i kolegialności sprzeczne z hierarchiczną strukturą Kościoła ustanowioną przez Chrystusa. Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907) ostrzegał przed modernistami, którzy dążą do „ewolucji dogmatów” i „reformy pojęć nauki chrześcijańskiej” wbrew niezmiennemu nauczaniu Kościoła (propozycje 58, 64 Lamentabili sane exitu).
Język biurokratyczny jako maska duchowej pustki
Analiza języka, w jakim napisany jest artykuł, ujawnia całkowite zatracenie sensu teologicznego urzędu kanclerza. Portal eKAI używa słownictwa czysto administracyjnego i korporacyjnego: „kanclerz Kurii Metropolitalnej”, „urzędy”, „funkcje”, „dyrektor”, „wicedyrektor”, „redaktor naczelny”. Brak jakiejkolwiek wzmianki o tym, że kanclerz w prawdziwym Kościele katolickim jest oficjalem, który odpowiada za prowadzenie akt kurialnych, za zachowanie prawidłowości sakramentalnej w dokumentach, za strzeżenie prawdy w rejestrach kościelnych. W Kościele przedsoborowym kanclerz był oficjalem zaufania biskupa, który czuwał nad tym, by dokumenty kościelne nie naruszały prawa Bożego i prawa kanonicznego w jego niezmiennym sensie. Tymczasem w strukturach posoborowych kanclerz jest po prostu urzędnikiem administracyjnym, który obsługuje machinę biurokratyczną sekty, nie mając żadnego wpływu na doktrynę, a często nawet nie mając świadomości, że służy systemowi, który odrzucił niezmienną wiarę.
Współczesny język posoborowej administracji kościelnej jest językiem korporacji, a nie Królestwa Bożego. Mówi się o „karierze”, „funkcjach”, „stanowiskach”, ale nie mówi się o posłudze, o rzeźwie kapłańskiej, o odpowiedzialności za dusze. To jest dokładnie ten sam język, który św. Pius X demaskował jako język modernistów – język, który redukuje Kościół do instytucji ludzkiej, a urzędy kościelne do stanowisk w biurku. Reductio ad absurdum – kanclerz, który jest jednocześnie redaktorem naczelnym gazety, jest urzędnikiem, który obsługuje propagandę systemu, a nie strzeże prawdy.
Teologiczna natura urzędu a rzeczywistość posoborowa
W prawdziwym Kościele katolickim urząd kanclerza ma charakter służebny wobec prawdy objawionej i prawa kanonicznego. Kanclerz jest oficjalem, który czuwa nad tym, by dokumenty kurialne były zgodne z nauką Kościoła, by akty sakramentalne były prawidłowo rejestrowane, by prawda o stanie dusz była strzeżona w rejestrach kościelnych. W strukturach posoborowych urząd ten został zredukowany do funkcji administracyjnej, a często propagandowej. Kanclerz w sekcie posoborowej jest urzędnikiem, który obsługuje system, który odrzucił niezmienną doktrynę, który wprowadził nową „mszę” (Novus Ordo), który zdejmował tabernakula, który zmieniał rubryki sakramentalne, który dopuszczał do „komunii” w ręce i na język, który zniósł wymóg postu eucharystycznego, który zezwolił na „komunie” dla rozwiedzionych i ponownie żonatych, który wprowadził „ekumeniczne” modlitwy z heretykami i schizmatykami.
Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) nauczał, że Chrystus Król panuje nie tylko w umysłach i wolach, ale również w ciałach, które stają się „zbroją sprawiedliwości Bogu” (Rz 6,13). Urzędy kościelne w prawdziwym Kościele służą temu panowaniu. W strukturach posoborowych urzędy służą panowaniu Antychrysta, który przejął kontrolę nad instytucjami kościelnymi od 1958 roku. Kanclerz, który nie protestuje przeciwko temu stanowi rzeczy, który nie wypowiada się przeciwko nowym „sakromentom”, który nie broni prawdziwej Mszy Świętej, który nie ostrzega przed bałwochwalstwem, jest współwinnym apostazji.
Symptomatyczność rotacji kadrowej w sekcie
Powrot Pawlaszczyka na stanowisko kanclerza po dziesięcioletniej przerwie jest symptomatyczny dla sposobu, w jaki posoborowa struktura zarządza kadrami. Rotacja kadrowa w sekcie posoborowej nie ma na celu służby duszom, lecz utrzymania systemu. Duchowni są przenoszeni z jednego „stanowiska” na inne, by obsługiwać machinę propagandową i administracyjną sekty. To jest dokładnie ten sam mechanizm, który działa w każdej korporacji – ludzie są przenoszeni, by wypełniać role, niezależnie od tego, czy te role służą prawdzie, czy fałszowi.
Artykuł nie zadaje sobie trudu, by zapytać: dlaczego duchowny, który był redaktorem naczelnym „Gościa Niedzielnego”, wraca do kancelarii kurialnej? Czy to znaczy, że struktury posoborowe traktują urzędy kościelne jako role w teatrze, w którym aktorzy zmieniają kostiumy? Czy to znaczy, że nie ma różnicy między służbą duszom a obsługą systemu? To jest pytanie, które powinien zadać sobie każdy czytelnik tego artykułu, ale którego artykuł nie zadaje, bo sam jest częścią systemu, który to pytanie ukrywa.
Instytut Gość Media i redakcja „Gościa Niedzielnego”
Szczególnie wymaga komentaru fakt, że w latach 2018–2025 Pawlaszczyk był kolejno dyrektorem i wicedyrektorem Instytutu Gość Media oraz redaktorem naczelnym „Gościa Niedzielnego”. Instytut Gość Media jest oficjalną instytucją archidiecezji katowickiej, która zajma się „komunikacją” w strukturach posoborowych. „Gość Niedzielny” jest tygodnikiem, który od dziesięcioleci służy propagowaniu narracji posoborowej w Polsce. Redakcja tego tygodnika nie tylko nie ostrzega przed błędami soborowymi, ale aktywnie je promuje – nowa „msza”, nowe „sakramenty”, nowa „ekumenia”, nowa „wolność religijna”, nowe „prawa człowieka”.
Pius IX w Syllabus Errorum (1864) potępił jako błąd propozycję, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” (propozycja 55). Tymczasem struktury posoborowe, w tym „Gość Niedzielny”, od dziesięcioleci promują świeckie państwo, w którym religia jest prywatną sprawą jednostki, a Kościół jest jedną z wielu instytucji społecznych. To jest dokładnie ten sam błąd, który Pius IX potępił, a który jest dziś normą w strukturach posoborowych.
Sądownictwo kościelne w sekcie posoborowej
Warto również zwrócić uwagę na fakt, że Pawlaszczyk pełnił funkcję oficjała Sądu Metropolitalnego w Katowicach od 1 lutego 2014 roku. Sądownictwo kościelne w strukturach posoborowych opiera się na nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 roku, który jest dokumentem zdeprawowanym, sprzecznym z niezmiennym prawem kanonicznym Kościoła. Nowy Kodeks wprowadził m.in. możliwość dyspensowania z formy kanonicznej małżeństwa, złagodził przepisy dotyczące indycy i indultów, a także dopuścił do rozmycia granic między prawem a dyscypliną. W prawdziwym Kościele katolickim sądownictwo kościelne służyło strzeżeniu prawdy objawionej i prawa kanonicznego w jego niezmiennym sensie. W strukturach posoborowych sądownictwo służy systemowi, który odrzucił niezmienną doktrynę.
Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis ostrzegał przed modernistami, którzy dążą do „reformy pojęć nauki chrześcijańskiej” i „ewolucji dogmatów” (propozycje 58, 64 Lamentabili sane exitu). Nowy Kodeks Prawa Kanoniczny z 1983 roku jest właśnie tego rodzaju „reformą” – dokumentem, który zmienił niezmienne prawo Kościoła, dostosowując je do doktryn soborowych. Oficjał sądu metropolitalnego, który stosuje ten Kodeks, jest urzędnikiem systemu, który odrzucił niezmienną wiarę.
Brak komentarza teologicznego jako zbrodnia duchowa
Najcięższym oskarżeniem wobec portalu eKAI jest brak jakiejkolwiek wzmianki o naturze struktur, w których działa Pawlaszczyk. Artykuł nie ostrzega czytelnika, że struktury posoborowe nie są prawdziwym Kościołem katolickim, że „msza” sprawowana w tych strukturach jest fałszywa, że „sakramenty” udzielane w tych strukturach są wątpliwe lub nieważne, że „biskupi” i „księża” działający w tych strukturach są schizmatykami i apostatami. Artykuł nie mówi o tym, że prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta (według wiecznego mszału św. Piusa V), gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennej doktryny, a Chrystus Król panuje niepodzielnie.
To milczenie jest zbrodnią duchową. Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) nauczał, że „nie można osiągnąć wiecznego zbawienia poza Kościołem katolickim” i że „wieczne zbawienie nie może być uzyskane przez tych, którzy sprzeciwiają się władzy i oświadczeniom tego samego Kościoła i są uparcie oddzieleni od jedności Kościoła” (paragraf 8). Artykuł, który nie ostrzega przed schizmą i apostazją, jest artykułem, który wprowadza w błąd i prowadzi do zguby dusz.
Apel do czytelników
Czytelnik artykułu na portalu eKAI, poszukujący prawdziwej wiary katolickiej, musi zostać wyprowadzony z błędu. Nie ma prawdziwego Kościoła katolickiego w strukturach posoborowych. Prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennej doktryny, a Chrystus Król panuje niepodzielnie. To tam, a nie w kancelariach kurialnych sekty posoborowej, dusza znajduje prawdziwe ukojenie. To tam, a nie w redakcjach „Gościa Niedzielnego”, człowiek znajduje prawdę objawioną.
Pius XI w encyklice Quas Primas przypomniał, że „nie ma w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inie imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12). Prawdziwe zbawienie jest tylko w Chrystusie i Jego prawdziwym Kościele. Struktury posoborowe, w tym archidiecezja katowicka, nie są tym Kościołem. Są synagogą szatana, o której mówił Pius XI w encyklice Humani generis unitas, demaskując knowania sekt. Czytelnik musi to wiedzieć, zanim będzie za późno.
Za artykułem:
katowicka Ks. dr Adam Pawlaszczyk ponownie kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Katowicach (ekai.pl)
Data artykułu: 27.05.2026
