Artykuł z portalu NC Register (28 maja 2026) autorstwa Brendana Towella analizuje encyklikę «Magnifica Humanitas» antypapieża Leon XIV jako odpowiedź na wyzwania ery sztucznej inteligencji, interpretując ją przez pryzmat myśli św. Augustyna z Hippony. Towell podkreśla ciągłość między wcześniejszymi pracami Robert Prevost (przyjęciem imienia Leon XIV) nad augustyniańską wspólnotą a jego encykliką, która miałaby stawiać pytanie o kształtowanie się ludzkich serc w świecie zdominowanym przez technologię. Autor widzi w «Magnifica Humanitas» głębokie przesłanie o zachowaniu «głęboko ludzkiego» w dobie algorytmów, nawiązując do augustyniańskiej zasady «moją wagą jest moja miłość». Towell porównuje obawy Stefana Zwiega przed «monotonizacją świata» z lukasowym ostrzeżeniem przed «syndromem Babel», ukazując technologię jako zagrożenie dla autentycznej wspólnoty i osobowej komunii. Artykuł kończy refleksją nad szkołami katolickimi jako przestrzeniami formacji, które mają przeciwdziałać «spłaszczaniu» człowieka w erze cyfrowej. Towell przedstawia to jako kontynuację troski Leona XIII o społeczeństwo przemysłowe, teraz przeniesioną na grunt sztucznej inteligencji.
Bezgraniczny optymizm wobec uzurpatora i jego «encykliki»
Artykuł Brendana Towella z NC Register jest wzorem bezrefleksyjnego przyjmowania narracji narzuconej przez struktury okupujące Watykan, traktując publicystę antypapieża Leon XIV (Roberta Prevosta) jako autentycznego «papieża», a jego «encyklikę» Magnifica Humanitas jako poważne nauczanie duchowe. Towell nie kwestionuje statusu kanonicznego Prevosta — nie zadaje sobie trudu, by przypomnieć czytelnikowi, że od śmierci Piusa XII w 1958 roku Stolica Piotrowa pozostaje pusta, a wszyscy następcy od Jana XXIII są uzurpatorami, którzy nie tylko nie posiadają prawdziwej władzy jurysdykcyjnej, ale — zgodnie z nauką św. Roberta Bellarmina — samym faktem publicznego popierania herezji soborowych Watykańskiego II automatycznie utracili wszelką władzę w Kościele. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (II, 30) jednoznacznie naucza: «Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła». Wernz i Vidal w Ius Canonicum potwierdzają, że przez notoryczną i jawnie upublicznioną herezję Rzymski Papież traci ipso facto swoją osobistą władzę jurysdykcyjną jeszcze przed jakąkolwiek deklaracją Kościoła. Prevost, będąc aktywnym uczestnikiem i propagatorzy nowokatechizmu oraz dokumentów Watykańskiego II, jest jawnym heretykiem — a zatem nie może być traktowany jako źródło autorytetu duchowego. Towell tego nie tylko nie zauważa, ale aktywnie wzmacnia iluzję, przypisując jego słowom wagę magisterialną.
Augustynianizm bez Chrystusa — redukcja teologii do psychologii
Towell przedstawia encyklikę Leon XIV jako «augustyniańską» refleksję nad technologią, nawiązując do słynnego zdania z Wyznań: «Moja waga to moja miłość; dokąd jestem niesiony, moja miłość mnie niesie» (Confessions, XIII). Jednakże ta interpretacja jest powierzchowna i pozbawiona prawdziwego kontekstu teologicznego. Dla św. Augustyna miłość nie była abstrakcyjnym uczuciem ani relacyjnym ideałem — była skierowana ku Bogu, który jest jedynym Źródłem zbawienia. W De Civitate Dei Augustyn rozróżnia dwa miasta: miasto Boże, zbudowane na miłości do Boga usque ad contemptum sui (do pogardy do siebie), i miasto ziemskie, oparte na miłości do siebie usque ad contemptum Dei (do pogardy do Boga). Towell pomija ten fundamentalny podział, redukując augustynianizm do współczesnego języka «wspólnoty» i «komunii», który jest typowy dla modernistycznej teologii relacyjnej potępionej przez Piusa X w Pascendi Dominici gregis (1907). Encyklika Piusa X ostrzegała przed modernistami, którzy redukują religię do «uczucia religijnego» i subiektywnego przeżycia — dokładnie to, co Towell czyni, interpretując «Magnifica Humanitas» jako dokument o «kształtowaniu serc», a nie o zbawieniu dusz. Brak w artykule jakiegokolwiek odniesienia do stanu łaski uświęcającej, potrzeby nawrócenia, sakramentów czy sądu ostatecznego świadczy o całkowitym zaniku teologicznej głębi — to nie jest katolicka refleksja, lecz moralny humanitarym w masce augustynianizmu.
Babel bez grzechu, Jeruzalem bez Krzyża
Towell przytacza lukasowe nawiązanie do «syndromu Babel» i «miasta Jeruzalem» jako obrazów zagrożenia homogenizacją i nadziei na wspólnotę. Jednakże te biblijne symbole są pozbawione swojego prawdziwego znaczenia. Wieża Babel (Rdz 11,1-9) nie była po prostu przejawem «technologicznej ambicji» — była symbolem pyłu ludzkiego, próby dotarcia do nieba bez Boga, bałwochwalstwa własnych sił. Bóg zniszczył ją nie dlatego, że ludzie budowali, ale dlatego, że budowali sine Deo — bez Boga, przeciw Bogu. Podobnie Jeruzalem w tradycji biblijnej nie jest abstrakcyjnym ideałem «wspólnoty» — jest miastem, w którym Chrystus umarł na Krzyżu za grzechy świata, gdzie została ustanowiona Eucharystia, gdzie zeszły Duch Święty w Pięćdziesiątnicę. Pius XI w encyklice Quas Primas (1911) podkreślał, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i odnosi się do rzeczy duchowych — ale obejmuje wszystkich ludzi, zarówno katolików, jak i niekatolików, zarówno jednostki, jak i państwa. Towell nie wspomina ani razu o Chrystusie jako Królu, o Jego prawie do panowania nad społeczeństwami, o obowiązku publicznego wyznawania Jego władzy. To jest herezja obecności — mówienie o wartościach chrześcijańskich bez Chrystusa, o wspólnotie bez Kościoła, o miłości bez Ofiary.
Szkoły katolickie bez prawdziwego Kościoła
Towell kończąc artykuł, wskazuje na szkoły katolickie jako przestrzenie formacji, które mają przeciwdziałać «spłaszczaniu» człowieka w erze cyfrowej. Pisze: «Szkoły katolickie nie są po prostu miejscami przekazywania informacji; są wspólnotami, w których uczniowie doświadczają, że ludzkie spełnienie nie polega na osiągnięciach, lecz na komunii». To piękne sformułowanie, ale pozbawione treści, jeśli nie jest osadzone w kontekście prawdziwego Kościoła katolickiego. Pytanie, które Towell nie zadaje, brzmi: Czy szkoły zależne od struktur posoborowych, które nauczają nowokatechizmu, celebrują «Mszę» Novus Ordo i promują ekumenizm religii, są w stanie formować prawdziwych katolików? Odpowiedź jest negatywna. Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) nauczał, że «wieczne zbawienie nie może być uzyskane przez tych, którzy sprzeciwiają się władzy i orzeczeniom tego samego Kościoła i uparcie oddalają się od jedności Kościoła, a także od następka Piotra, Papieża Rzymskiego». Struktury posoborowe, w tym szkoły katolickie podlegające «biskupom» nowoadwentystów, nie są prawdziwym Kościołem — są sektą, która odrzuciła niezmienną wiarę. Formacja w takich szkołach, nawet jeśli obejmuje «modlitwę» i «wspólnotę», jest formacją w błędzie, chyba że prowadzi do nawrócenia i powrotu do prawdziwego Kościoła — tego, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta według Mszału św. Piusa V, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennego Magisterium.
Technologia jako pretekst do unikania prawdy
Cały artykuł Towella jest symptomatyczny dla mentalności współczesnego «katolicyzmu» posoborowego: zamiast mówić o grzechu, zbawieniu, sakramentach i potrzebie nawrócenia, mówi się o «technologii», «AI», «komunii» i «spłaszczaniu człowieka». To jest klasyczny manewr odwrócenia uwagi od istoty — dokładnie ten, który Pius X opisywał w Lamentabili sane exitu (1907), potępiając propozycję 64: «Postęp nauk wymaga reformy pojęcia nauki chrześcijańskiej o Bogu, stworzeniu, Objawieniu, Osobie Słowa Wcielonego i o Odkupieniu». Towell nie mówi, że prawdziwym lekarstwem na kryzys współczesnego świata jest powrót do Chrystusa Króla, do Jego prawa, do sakramentów, do prawdziwej wiary. Zamiast tego proponuje «augustyniańską refleksję» i «szkoły katolickie» — instytucje, które w strukturach posoborowych są częścią problemu, nie rozwiązania. Prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennego Magisterium, a Chrystus Król panuje niepodzielnie — nie w «wspólnotach» zarządzanych przez uzurpatorów i ich «biskupów».
Pominięcie kluczowego pytania: kto jest prawdziwym pastorem?
Najcięższym błędem artykułu jest całkowite pominięcie pytania o autorytet duchowy. Towell traktuje Roberta Prevosta jako «papieża», jego «encyklikę» jako ważne nauczanie, jego «troskę» o ludzkość jako autentyczną troskę pasterską. Nie przypomina czytelnikowi, że prawdziwy Kościół katolicki od 1958 roku nie ma głowy widzialnej, że Stolica Piotrowa jest pusta, że wszyscy «papieże» od Jana XXIII są uzurpatorami, którzy nie tylko nie posiadają władzy, ale — zgodnie z nauką Bellarmina — automatycznie ją utracili przez publiczne popieranie herezji. Towell nie zadaje sobie trudu, by przypomnieć, że prawdziwe pastwo nad duszami należy do tych biskupów i kapłanów, którzy pozostają wierni niezmiennemu Magisterium, którzy celebrują prawdziwą Mszę Świętą, którzy nie uznają autorytetu Watykańskiego II i jego «papieży». To jest duchowe okrucieństwo — pozostawiać czytelnika w błędzie, sugerując, że struktury posoborowe są prawdziwym Kościołem, że ich «nauczanie» ma wartość, że ich «pasterze» mogą prowadzić dusze do zbawienia. Nie mogą — bo sami są na drodze zatracenia, jeśli nie nawrócą się i nie powrócą do prawdziwego Kościoła.
Wniosek: Augustyn bez łaski, encyklika bez władzy
Artykuł Brendana Towella jest przykładem tego, jak struktury posoborowe wykorzystują piękne idee — augustynianizm, troskę o człowieka, obawę przed technologią — do utrzymywania iluzji, że nadal są prawdziwym Kościołem. «Magnifica Humanitas» nie jest encykliką w sensie kanonicznym — jest dokumentem politycznym uzurpatora, który nie ma władzy nauczania. Augustyn, do którego nawiązuje Towell, był biskupem prawdziwego Kościoła, który walczył z herezjami, głosił konieczność łaski, nawrócenia, sakramentów. Prevost jest uzuratorem, który popiera herezje Watykańskiego II — wolność religijną, ekumenizm, «prawa człowieka» — potępione przez Piusa IX w Syllabus Errorum (1864) jako błąd nr 77-80. Prawdziwy augustynianizm wymaga prawdziwego Kościoła, prawdziwego kapłana, prawdziwej Ofiary, prawdziwej wiary. Wszystko inne jest papką medialną, która odwraca uwagę od jedynego, co naprawdę ma znaczenie: zbawienia dusz przez Jezusa Chrystusa, Pana i Króla, w Jego jedynym prawdziwym Kościele.
Za artykułem:
‘Magnifica Humanitas’ Through the Lens of St. Augustine (ncregister.com)
Data artykułu: 28.05.2026
