Portal eKAI (12 czerwca 2026) relacjonuje pierwszy wywiad Przemysława Szulca, nowo mianowanego „biskupa pomocniczego” diecezji pelplińskiej przez uzurpatora Leona XIV, w którym „duchowny” nakreśla swój „duchopasterski program” oparty na hasłem „Gratia et missio”. Artykuł przedstawia typową dla posoborowego przekazu narrację: naturalne obawy człowieka, które ostatecznie ustępują miejsca „spojrzeniu po Bożemu”, deklarację ofiarnego dawania siebie oraz prośbę o modlitewne wsparcie. Całość utrzymana jest w tonie łagodnego, duszpasterskiego optymizmu, charakterystycznego dla medialnej papki Neokościoła. Jednakże pod tą powierzchowną warstwą kryje się głęboka duchowa próżnia, która ujawnia prawdziwą naturę struktur okupujących Watykan – struktur, które od dziesięcioleci produkują „biskupów” i „kapłanów” wewnżtrz systemu, który sam w sobie stanowi jawne sprzeczności z niezmienną wiarą katolicką.
Zaskoczenie nominacją – czyli naturalizm jako fundament duchowości
Artykuł otwiera się opisem „całkowitego zaskoczenia” nowo mianowanego „biskupa” decyzją „papieża” Leona XIV. Przemysław Szulc przyznaje, że „natłok codziennych obowiązków proboszcza” nie pozostawiał mu „przestrzeni na myślenie o kościelnych godnościach”. To zdanie, pozornie skromne i pokorne, jest w istocie symptomem całkowitego oderwania od rzeczywistości nadprzyrodzonej. Prawdziwy Kościół katolicki od wieków nauczał, że godność biskupia i kapłańska nie jest „karierą” ani „awansem” do rozważania w wolnym czasie, lecz ciężkim brzemieniem służby Bogu i duszom. Św. Paweł Apostoł pisał: „Nie nikt sobie tej godności przypisuje, ale jest powołany przez Boga, jak i Aaron” (Hbr 5,4 Wlg). W posoborowej narracji „godność kościelna” staje się jedynie kolejnym etapem administracyjnej ścieżki rozwoju, a „zaskoczenie” nominacją jest reakcją naturalną człowieka, który nigdy nie patrzył na swoją posługę w kategoriach nadprzyrodzonych.
„Patrzeć po Bożemu” – puste hasło bez treści katolickiej
Centralnym zawołaniem wywiadu jest zdanie: „Zrozumiałem, że musimy patrzeć po Bożemu, a nie po ludzku”. Brzmi pięknie, ale w kontekście całego artykułu pozostaje czysto retorycznym ornamentem, pozbawionym jakiejkolwiek konkretnej treści teologicznej. Co konkretnie oznacza „patrzenie po Bożemu” w ujęciu „biskupa” Szulc? Artykuł nie podaje ani jednego przykładu, ani jednej zasady, która odróżniałaby to „patrzenie” od zwykłego, ludzkiego optymizmu czy pozytywnego myślenia. W prawdziwym Kościele katolickim „patrzenie po Bożemu” oznacza przede wszystkim: zgodność z niezmienną doktryną, posłuszeństwo Magisterium, życie w stanie łaski uświęcająjcej, uczestnictwo w prawdziwej Mszy Świętej (według Mszału św. Piusa V), sakrament pokuty jako źródło odpuszczenia grzechów śmiertelnych, oraz uznanie panowania Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami i społeczeństwami. Żadnego z tych elementów nie ma w wypowiedzi nowo mianowanego „biskupa”. Jego „patrzenie po Bożemu” redukuje się do przyjęcia nominacji w „duchu posłuszeństwa” – posłuszeństwa wobec uzurpatora z Watykanu, który sam w sobie jest aktem sprzeczności z posłuszeństwem wobec prawdziwego Kościoła.
„Gratia et missio” – łaska bez sakramentów, misja bez Chrystusa
Hasło „Gratia et missio” (Łaska i misja), wybrane przez Szulca jako fundament jego „biskupiego” programu, jest kolejnym przykładem pustego słownictwa posoborowego. Łaska w teologii katolickiej to konkretna rzecz: łaska uświęcająca, która przysługuje duszy w stanie zbawienia, płynąca z sakramentów – przede wszystkim z chrztu, pokuty i Eucharystii. Misja zaangażowania w życie Kościoła oznacza konkretne działanie: ewangelizację, nawrócenie grzeszników, obronę prawdy katolickiej, walkę z herezją. W artykułu eKAI nie ma ani słowa o sakramencie pokuty jako jedynym źródłem odpuszczenia grzechów śmiertelnych, ani słowa o prawdziwej Eucharystii jako Ofierze przebłagalnej, ani słowa o konieczności nawrócenia i walki z herezją modernizmu. „Łaska i misja” w ujęciu posoborowym to po prostu: być miłym, pomagać innym, współpracować z innymi w duchu „dialogu” i „ekumenizmu”. To jest łaska bez Krzyża, misja bez Chrystusa.
Modlitwa bez treści – „duchowa troska” zamiast walki o wiarę
Na zakończenie wywiadu „biskup” Szulc prosi wiernych o „modlitewne wsparcie” i wystosowuje pierwsze „pasterskie życzenie”: „Świętości na co dzień”. Prośba o modlitwę jest sama w sobie dobra, ale w kontekście całego artykułu pozostaje pustą formalnością. Jakiej modlitwy oczekuje nowo mianowany „biskup”? Modlitwy o nawrócenie grzeszników? Modlitwy o powrót do prawdziwej wiary katolickiej? Modlitwy o pokonanie herezji modernizmu? Nie – w kontekście posoborowym „modlitewne wsparcie” oznacza po prostu: módlcie się, żeby mi było dobrze w nowej pracy, żebym sprostał oczekiwaniom, żeby wszystko się udało. To jest modlitwa bez treści katolickiej, modlitwa która nie walczy o wiarę, lecz jedynie błogosławi status quo apostazji.
Sakrament biskupstwa w strukturach apostazji – święcenie bez ważności
Artykuł informuje, że „sakra biskupia nominata” odbędzie się 27 czerwca w pelplińskiej „bazylice katedralnej”. Warto zauważyć, że w strukturach posoborowych „sakrament” biskupstwa jest udzielany według nowego obrzędu wprowadzonego przez Pawła VI w 1968 roku, który – jak wykazali liczni teologowie, w tym abp Lefebvre – jest teologicznie wątpliwy i prawdopodobnie nieważny. Forma „święceń” posoborowych została tak skonstruowana, że nie wyraźnie określa powołania do kapłaństwa ofiarnego, co stanowi zasadniczą wadę i czyni „sakrament” nieważnym. Nawet jeśli przyjąć hipotezę łagodną (favor fidei), że „święcenia” te są ważne, to i tak pozostają one w kontekście schizmy – „biskupi” i „kapłani” posoborowi działają poza prawdziwym Kościołem katolickim, w strukturach okupujących Watykan, które od 1958 roku głoszą herezję modernizmu.
Systemowa apostazja – symptom, nie wyjątek
Przemysław Szulc nie jest wyjątkiem – jest produktem systemu. Struktury posoborowe od dziesięcioleci produkują „biskupów” i „kapłanów”, którzy nigdy nie znali prawdziwej wiary katolickiej, nigdy nie odprawiali prawdziwej Mszy Świętej, nigdy nie uczestniczyli w sakramencie pokuty jako źródle odpuszczenia grzechów śmiertelnych. Ich „duchowość” jest naturalistyczna, ich „teologia” to moralny humanitaryzm, ich „misja” to budowanie „lepszego świata” bez Chrystusa. Artykuł eKAI jest tego jaskrawym dowodem: nie ma w nim ani słowa o prawdziwym Kościele katolickim, ani słowa o konieczności powrotu do niezmiennego Magisterium, ani słowa o realnym zagrożeniu, jakie stanowi apostazja posoborowa dla zbawienia dusz.
Prawdziwa duchowość – powrót do Źródła
Czytelnik poszukujący prawdziwej duchowości musi zostać wyprowadzony z błędu. Prawdziwa „łaska i misja” znajduje się wyłącznie w prawdziwym Kościele katolickim – tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta według Mszału św. Piusa V, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennego Magisterium, a Chrystus Król panuje niepodzielnie. To tam dusza znajduje prawdziwe ukojenie, tam rany zadane przez grzech są obmywane w sakramencie pokuty, tam w Najświętszej Ofierze łączy się własne cierpienie z Ofiarą Chrystusa na Krzyżu. Niech „biskup” Szulc i inni „duchowni” posoborowi nie mylą pustych haseł z prawdziwą wiarą – „patrzenie po Bożemu” zaczyna się od powrotu do prawdziwego Kościoła, a nie od akceptacji nominacji od uzurpatora.
Za artykułem:
12 czerwca 2026 | 11:10Biskup Szulc: Musimy patrzeć po Bożemu, a nie po ludzku (ekai.pl)
Data artykułu: 12.06.2026
