Portal The Pillar (18 czerwca 2026) informuje o kontrowersjach wokół „arcybiskupa” Franco Moscone z Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo, który podpisał petycję wzywającą do usunięcia izraelskiego pisarza Eshkola Nevo z festiwalu literackiego Libro Possibile. Petycja, zainicjowana przez sekretarza regionalnego Partii Refundacji Komunistycznej i antropolog, porównuje sytuację w Gazie do obozów zagłady. Moscone, który wcześniej porównywał Gazę do Holokaustu, twierdzi, że nie chodzi mu o izraelskie pochodzenie Nevo, lecz o jego rzekomy brak stanowiska wobec „ludobójstwa”. Jego kolega, „arcybiskup” Michele Pennisi, skrytykował ten krok jako antysemicki. Moscone jest również znany z kontrowersyjnych wypowiedzi na temat NATO, Iranu i polityki amerykańskiej, a jego archidiecezja zmaga się z kryzysem finansowym szpitala założonego przez ojca Pio. To kolejny przykład duchowej i moralnej degeneracji struktur posoborowych, gdzie „biskupi” zamiast głosić Ewangelię, angażują się w polityczne kampanie, a ich autorytet opiera się na ideologii, a nie na wierze katolickiej.
Polityczna kampania zamiast pasterskiej troski
Analiza działań „arcybiskupa” Moscone ujawnia typowy dla posoborowego neokościoła wzorzec: zamiast prowadzić dusze do Chrystusa przez sakramenty i niezmienną naukę, „duchowny” staje się aktorem politycznym, promującym lewicową narrację konfliktu bliskowschodniego. Petycja podpisana przez Moscone, zainicjowana przez sekretarza Partii Refundacji Komunistycznej Sabino De Razza i antropolog Laura Marchetti, nie jest aktem pasterskiej troski, lecz manifestem ideologicznym. Jej język – „bombardowania, oblężenia, przymusowe wysiedlenia, głód, pozbawienie” – to słownik świeckiego aktywizmu, a nie teologii. „Całe rodziny zostały wymazane. Cały lud został poddany bombardowaniom, oblężeniom, przymusowym wysiedleniom, głodowi i pozbawieniu… Do tej tragedii dochodzi rozszerzenie izraelskich operacji militarnych na inne obszary Bliskiego Wschodu, w szczególności Libanu, gdzie bombardowania i incydenty spowodowały cywilne ofiary [i] rozległe zniszczenia.” To nie jest głoszenie pokoju Chrystusowego, lecz podżeganie do nienawiści i podziałów. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) przypominał, że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i że „nie ma w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12). Prawdziwy pokój nie zależy od politycznych sojuszy, ale od uznania panowania Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami.
Redukcja kapłaństwa do roli polityka
Moscone w wywiadzie z 14 czerwca 2026 roku twierdzi, że petycja „nie dotyczy cenzury pisarza ani zakazu jego dzieł. Chodzi o coś innego: jaką rolę powinien odgrywać intelektualista wobec tragedii obejmujących tysiące osób?” To zdanie ujawnia fundamentalne zniekształcenie misji kapłańskiej. Kapłan katolicki nie jest komentatorem politycznym ani moralistą świeckim. Jego zadaniem jest głoszenie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów i prowadzenie dusz do zbawienia. Św. Paweł napisał: „Chrystus mnie posłał nie na to, aby chrzcić, ale aby głosić Ewangelię” (1 Kor 1,17). Zamiast tego, Moscone angażuje się w kampanie, które nie mają nic wspólnego z misją Kościoła. Jego wcześniejsze wypowiedzi – porównanie Gazy do „obozu koncentracyjnego” od 1947 roku i „obozu zagłady” od 7 października 2023 roku – są nie tylko historycznie nieprecyzyjne, ale i teologicznie niebezpieczne. Redukowanie złożoności konfliktu do prostych, jednostronnych narracji jest sprzeczne z mądrością Kościoła, który zawsze podkreślał konieczność sprawiedliwości i miłości bliźniego, ale nie poprzez nienawiść i podżeganie. Jego wezwanie do wyjścia z NATO i krytyka polityki amerykańskiej to kolejny przykład, jak „duchowni” posoborowi zamiast głosić Ewangelię, stają się głosami świeckich ideologii.
Antysemityzm jako owoc modernistycznej polityczności
Krytyka ze strony „arcybiskupa” Pennisiego, który nazwał działania Moscone antysemityzmem, jest rzadkością wśród włoskich „biskupów” i pokazuje, że nawet w strukturach posoborowych istnieją osoby, które potrafią rozpoznać oczywiste zło. Pennisi stwierdził: „Polityka rządu izraelskiego musi być potępiona, ale to nie sprawia, że wypada wykluczyć pisarza z festiwalu tylko dlatego, że jest Izraelskim. Stanowi to akt antysemityzmu. Każdy powinien mieć możliwość swobodnego wyrażania swoich opinii, bez konieczności wyraźnego deklarowania zgodności z porządkiem.” To słuszna ocena, choć i on sam działa w ramach systemu, który odrzucił niezmienną wiarę. Prawdziwy Kościół katolicki nauczał zawsze, że antysemityzm jest grzechem przeciw miłości bliźniego, ale jednocześnie ostrzegał przed bezmyślnym popieraniem wszelkich działań Izraela, które są sprzeczne z prawem naturalnym i Bożym. Jednak w strukturach posoborowych, gdzie „biskupi” są często wybierani za swoje poglądy polityczne, a nie za wiarę, takie skandale są nieuniknione. Petycja podpisana przez Moscone, z jej językiem nienawiści i podżegania, jest tego jaskrawym przykładem.
Kryzys finansowy jako symptom duchowej ruiny
Nie można pominąć kontekstu, w którym działa Moscone: jego archidiecezja jest epicentrum jednego z największych kryzysów finansowych we włoskim neokościele. Szpital Casa Sollievo della Sofferenza w San Giovanni Rotondo, założony przez ojca Pio w 1956 roku, ma dług sięgający 250 milionów euro. To nie jest tylko kwestia zarządzania, lecz symptom duchowej ruiny. Szpital, który miał być miejscem uzdrowienia ciała i duszy, stał się ofiarą korupcji, złego zarządzania i braku odpowiedzialności. Pracownicy, którzy od miesięcy nie otrzymują należnych im pieniędzy, organizują protesty, podczas gdy „biskupi” i „kardynałowi” zajmują się politycznymi kampaniami. To jest wynik systemu, który odrzucił duchowość ofiary i pokory, zastępując ją świeckim aktywizmem i biurokracją. Ojciec Pio, który jest podejrzany o fałszowanie stygmatów i zdradził Kościół składając hołd Pawłowi VI i soborowi watykańskiemu, nie może być wzorem dla współczesnego kapłaństwa. Jego dziedzictwo zostało skompromitowane przez strukturę, która wykorzystała jego imię do budowania imperium finansowego, a nie do głoszenia Ewangelii.
Modernistyczna syntezi: antysemityzm, lewica i „pokój”
Działania Moscone są częścią szerszego wzorca w neokościele, gdzie „biskupi” promują lewicowe ideologie pod pozorem „sprawiedliwości społecznej” i „pokoju”. Jego wypowiedzi na temat Iranu – „Zachód, w ostatnich dekadach, napędzał napięcia, a potem wojny. Nie mówię, że reżimy takie jak Assad w Syrii czy Saddam Husak w Iraku były rajami, ale przed interwencją międzynarodową nie było wojen domowych” – są klasycznym przykładem modernistycznego relatywizmu, gdzie zło jest usprawiedliwiane, a dobro potępiane. To sprzeczne z nauką Kościoła, który zawsze nauczał, że sprawiedliwość wymaga obrony niewinnych i potępienia przemocy, niezależnie od tego, kto ją popełnia. Jego wezwanie do wyjścia z NATO i krytyka polityki amerykańskiej to kolejny przykład, jak „duchowni” posoborowi zamiast głosić Ewangelię, stają się głosami świeckich ideologii. To nie jest prawdziwy pokój, lecz iluzja oparta na fałszywych przesłankach.
Brak odpowiedzialności i pokory
Warto zauważyć, że Moscone nie wykazuje żadnej pokory ani odpowiedzialności za swoje słowa. Jego wypowiedzi są pewne siebie, arogantne i pozbawione refleksji. To typowy styl liderów posoborowych, którzy zamiast służyć, rządzą, a zamiast głosić prawdę, manipulują. Jego stosunek do „kardynała” Parolina, który poprosił go o „rozwagę”, jest ujawniający: „Kardynał Pietro Parolin, sekretarz stanu watykański, poprosił mnie, aby byłem «rożny», gdy dyskutuję o pewnych tematach, co jest sposobem na przyjazne udręczenie!” To nie jest postawa sługi Chrystusa, lecz polityka, który uważa się za ponad autorytet. Prawdziwy Kościół katolicki wymaga od swoich pasterzy pokory, posłuszeństwa i wierności niezmiennym zasadom, a nie samowolnej interpretacji i politycznej gry.
Wniosek: duchowe bankructwo neokościoła
Skandal z udziałem „arcybiskupa” Moscone jest kolejnym dowodem na duchowe i moralne bankructwo struktur posoborowych. Zamiast głosić Ewangelię, „biskupi” angażują się w polityczne kampanie, promują ideologie i podżegają do nienawiści. Zamiast dbać o dusze, zajmują się finansami i władzą. Zamiast być światłem świata, stają się jego częścią. Prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmienną doktrynę, a Chrystus Król panuje niepodzielnie. To tam, a nie w strukturach posoborowych, dusza znajduje prawdziwe ukojenie i zbawienie. Czytelnik, który szuka prawdziwej nadziei, musi zostać wyprowadzony z błędu: nie ma prawdziwego pokoju poza Chrystusem i Jego Kościołem. A tym Kościołem nie są struktury posoborowe, które odrzuciły niezmienną wiarę i stały się synagogą szatana.
Za artykułem:
Italian bishop accused of antisemitism over petition regarding Israeli author (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 18.06.2026
