Portal EWTN News (20 czerwca 2026) relacjonuje wywiad z uzurpatorem zwanym „arcybiskupem” Jamesem Golką, nowo „instalowanym” przez Leonida XIV na stanowisku „arcybiskupa” Denver. Mężczyzna opowiada o swoim powołaniu, rodzinie, śmierci rodziców i priorytetach duszpasterskich. Za pozornie ciepłą opowieć o życiu człowieka w „służbie” kryje się jednak całkowity brak nadprzyrodzonego wymiaru wiary, redukcja kapłaństwa do roli terapeuty, a Kościoła — do instytucji wzajemnej pociechy. To nie jest relacja z życia prawdziwego pasterza owiec Chrystusowych, lecz owoc duchowej pustki Neokościoła, w którym nawet najpiękniejsze gesty ludzkie pozostają bez Krzyża i bez Ofiary.
Powołanie bez kapłaństwa — instytucjonalna nominacja zamiast święceń
„Abp” Golka opowiada o swoim powołaniu z humorem i skromnością: „I’m just a guy from Nebraska” — „Jestem tylko facetem z Nebraski”. Ta skromność, choć pozornie sympatyczna, jest symptomem głębszego problemu. Mężczyzna nie mówi o powołaniu od Boga przez sakrament święceń, nie wspomina o ważności posługi kapłańskiej jako alter Christus*, nie odwołuje się do teologii kapłaństwa wynikającej z Soboru Trydenckiego. Jego „powołanie” to decyzja biurokratyczna — rozmowa z nuncjuszem, telefon w lutowym poranku, żart o tym, że nie chce być przenoszony. To jest język korporacyjnej nominacji menedżerskiej, nie powołania duchowego. Pius XI w encyklice *Quas Primas* (1925) podkreślał, że Chrystus Pan „otrzymał od Ojca władzę i cześć i królestwo” i że „władza Jego opiera się na tym przedziwnym zjednoczeniu, które zwą hipostatycznym”. Kapłan w prawdziwym Kościele jest uczestnikiem tej władzy — nie „facetem z Nebraski”, lecz człowiekiem, który „w imię Chrystusa otrzymał moc budowania, dawania życia i czyszczenia” (św. Augustyn). Golka nie wspomina o tym ani słowem. Jego identyczność opiera się na ludzkiej skromności, nie na nadprzyrodzonym urzędzie.
Wiara przekazywana przez styl życia, nie przez katechizm
Golka opisuje swoje dzieciństwo w wielodzietnej rodzinie w Nebrasce, gdzie rodzice „byli ekspertami w przekazywaniu wiary”. Jak to opisuje? „Nigdy nie sadzili dzieci, żeby dać lekcję z wiary, ani nie otwierali katechizmu, żeby z niego uczyć — dzieci miały wiarę zaszczepioną od młodu, bo po prostu ją [rodzice] żyli”. To brzmi pięknie, ale jest to dokładnie ten sam język, który „potępił” św. Pius X w dekrecie *Lamentabili sane exitu* (1907) jako błąd modernistyczny — wiara jako „uczucie religijne” i subiektywne przeżycie, a nie jako przyjęcie objawionych prawd z nieomylnego Magisterium. W tym samym dekrecie, propozycja 20: „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” — a oto Golka opisuje swoją wiarę jako coś, co „w nim było od młodu”, coś intuicyjnego, rodzinnego, ciepłego. Gdzie jest w tym dogmat o grzechu pierworodnym? Gdzie konieczność chrztu? Gdzie sakrament pokuty? Gdzie nauka o stanie łaski nadprzyrodzonej? Tego wszystkiego Golka nie wspomina — bo w Neokosciele po prostu tego nie ma.
Śmierć rodziców bez sakramentów — kult obecności zamiast Ofiary
Najbardziej wzruszającym fragmentem wywiadu jest opis śmierci rodziców Golki. Matka umarła w styczniu 2026, tuż przed jego nominacją, ojciec — 5 marca, dwadzieścia dni przed „instalacją”. Golka opisuje te śmierci jako „niespodziewane, ale nie zaskakujące, i obie były niezwykle piękne, ale strasznie bolesne”. Opowiada, jak w ostatniej rozmowie z ojcem, ten powiedział: „Mogę zrobić dla ciebie więcej z nieba niż stąd”. A w dzień „instalacji” Golka twierdzi, że poczuł fizyczną obecność rodziców — matka po prawej, ojciec po lewej — i że jego ojciec „powiedział”: „Będziemy stać przed Bogiem i wstawiać się za naszą rodziną przez wieczność”.
Zatrzymajmy się tu na chwilę. To, co opisuje Golka, nie jest katolicką naukią o komunii świętych, lecz wizją, która należy do repertuaru duchowości nowoczesnej — subiektywne wrażenie obecności zmarłych, które zastępuje sakramentalną pomoc. Gdzie w tej opowieści jest Msza Święta odprawiana za duszy zmarłych? Gdzie sakrament chorych, który udzielił ojcu? Gdzie modlitwa wynagradzająca, o której mówił Sobór Trydencki? Gdzie nauka o czyśćcu, w którym dusze oczekują na wstawiennictwo żywych? Tego wszystkiego Golka nie wspomina. Zamiast tego — ciepła, ludzka opowieść o ojcu, który „będzie się wstawiał z nieba”. To jest teologia pocieszenia bez Chrystusa, bez Krzyża, bez Ofiary. To jest duchowa papka, która zastępuje sakramenty emocjonalnym doznaniem.
Pius IX w encyklice *Quanto Conficiamur Moerore* (1863) ostrzegał: „Eternal salvation cannot be obtained by those who oppose the authority and statements of the same Church and are stubbornly separated from the unity of the Church”. A jednak Golka, działając w strukturach sekty posoborowej, nie tylko nie wspomina o konieczności sakramentalnego wspomagania umierających, ale jego opowieść sugeruje, że wystarczy „piękna śmierć” i „obecność bliskich” — jakby zmarli nie potrzebowali Krwi Chrystusa, lecz tylko ciepłego wspomnienia.
Priorytety „arcybiskupa” — pastorał bez doktryny
Golka wymienia trzy priorytety dla „archidiecezji” Denver: poznanie „księży” i parafi, obrona żywota w Kolorado i „słuchanie planów Boga”. Przyjrzyjmy się każdemu z nich.
Poznanie „księży” — Golka mówi o „wspieraniu” duchownych, ale nie wspomina o czymś, co jest najważniejszym obowiązkiem biskupa: o zachowaniu i przekazywaniu niezmiennej wiary katolickiej. Sobór Trydencki w kanonie 9 sesji XXV nakazuje biskupom „praedicare evangelium, docere fidem, sacramenta administrare”. Golka nie mówi o nauczaniu doktryny, o czuwaniu nad ortodoksją swoich „księży”, o zakazywaniu herezji. Mówi o „wspieraniu” — jakby był HR-owcem korporacji, nie biskupem Kościoła Chrystusowego.
Obrona żywota — to jedyny punkt, w którym Golka wydaje się bliski katolickiej nauce. Ale nawet tu brakuje głębi. Nie wspomina o tym, że obrona żywota nie polega tylko na „ciężkiej pracy” w sferze publicznej, ale przede wszystkim na nauczaniu o grzechu, na sakramencie pokuty, na modlitwie różańcowej, na poświęceniu Sercu Maryi. Obrona żywota bez tych fundamentów jest walką polityczną, nie duchową.
„Słuchanie planów Boga” — to sformułowanie jest klasycznym przykładem modernistycznej duchowości. „Słuchanie Boga” bez określenia, jak Bóg mówi — czy przez Pismo Święte, przez Tradycję, przez Magisterium, czy może przez „wewnętrzne inspiracje”? Golka nie precyzuje. W kontekście Neokościoła, gdzie „duchowość” oznacza zazwyczaj subiektywne przeżycia, to sformułowanie otwiera drzwi dla wszelkich błędów. Św. Pius X w encyklice *Pascendi Dominici gregis* (1907) ostrzegał właśnie przed tym typem duchowości: „Moderniści […] redukują wiarę do uczucia religijnego”. Golka nie jest modernistą w złym sensie słowa — jest po prostu człowiekiem, który nie zna prawdziwej teologii i funkcjonuje w systemie, który ją zastąpił psychologią.
Brak Chrystusa w centrum — najcięższe oskarżenie
Przeanalizujmy, co Golka nie powiedział w całym wywiadzie. Nie wspomina o Jezusie Chrystusie jako Odkupicielu. Nie wspomina o Krzyżu jako środku zbawienia. Nie wspomina o sakramencie pokuty. Nie wspomana o Mszy Świętej jako Ofierze przebłagalnej. Nie wspomina o czyśćcu. Nie wspomina o grzechu pierworodnym. Nie wspomina o konieczności nawrócenia. Nie wspomina o Najświętszej Maryi Pannie jako Pośredniczce wszelkich łask. Nie wspomina o Chrystusie Królu. Nie wspomina o sądzie ostatecznym.
To jest najcięższe oskarżenie, jakie można wysunąć wobec tego tekstu i jego bohatera. Mężczyzna, który zajmuje jedno z najwyższych stanowisk w strukturach Neokościoła, w rozmowie medialnej nie wspomina o najważniejszych prawdach wiary katolickiej. Jego „wiara” to ciepła, ludzka opowieść o rodzinie, powołaniu i śmierci — bez Krzyża, bez Ofiary, bez Zbawienia. To jest dokładnie to, co Pius XI opisywał w *Quas Primas*: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Golka nie usunął Boga świadomie — ale działa w systemie, który to uczynił za niego.
EWTN — tuba propagandowa Neokościoła
Nie można pominąć w milczeniu roli portalu EWTN News w tej historii. EWTN to jeden z najpotężniejszych instrumentów propagandowych sekty posoborowej, prezentujący się jako „katolicki” podający „katolickie” treści. W rzeczywistości EWTN jest maszynką do mielenia mięsa — produkuje treści, które utrwalają wiernych w błędnej przekonaniu, że struktury okupujące Watykan są prawdziwym Kościołem katolickim. Artykuł o Golce jest tego doskonałym przykładem: ciepła, ludzka opowieść, która nie zadaje bolesnych pytań, nie kwestionuje ortodoksji, nie przypomina o sakramentach, nie wzywa do nawrócenia. To jest medialna papka, która utrzymuje wiernych w duchowej letargii.
Prawdziwy Kościół trwa — poza murami Neokościoła
Czytelnik, który szuka prawdziwej nadziei, musi zostać wyprowadzony z błędu. Nie ma prawdziwego uzdrowienia poza Chrystusem i Jego Kościołem. Tym Kościołem nie są jednak struktury posoborowe, które odrzuciły niezmienną wiarę i stały się synagogą szatana. Prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest ważna Msza Święta według wiecznego mszału św. Piusa V, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennej doktryny, a Chrystus Król panuje niepodzielnie. To tam, a nie w grupach wsparcia i „archidiecezjach” Neokościoła, dusza znajduje prawdziwe ukojenie. To tam rany zadane przez grzech — własny i cudzy — są obmywane w sakramencie pokuty. To tam, w Najświętszej Ofierze, łączy się własne cierpienie z Ofiarą Chrystusa na Krzyżu, nadając mu zbawczą moc.
Golka może być „facetem z Nebraski” — ale prawdziwi katolicy potrzebują biskupa, który jest *„speculator, id est speculam vitae aliis praeponit”* — strażnikiem, który stawia innym przykład życia (św. Grzegorz Wielki). Potrzebują pasterza, który wie, że „nie masz w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (*Dz* 4,12). Potrzebują Kościoła, który nie jest „archidiecezją” z kancelarią i kardynałami, lecz Mistycznym Ciałem Chrystusa, którego Głową jest On sam — nie Leonid XIV, nie „abp” Golka, nie żaden z uzurpatorów z Watykanu.
Oby to się stało. Oby wszyscy, którzy błądzą w strukturach Neokościoła, znaleźli drogę do prawdziwego Kościoła. Oby Golka — jeśli jest człowiekiem dobrej woli — zrozumiał, że jego „powołanie” jest fałszywe, że jego „Msza” jest niegodziwa, że jego „Kościół” jest sektą. Oby powrócił do niezmiennej Tradycji, do prawdziwej Mszy, do prawdziwego kapłaństwa. Bo „jarzmo moje słodkie jest a brzemię moje lekkie” (*Mt* 11,30) — ale tylko tam, gdzie Chrystus jest naprawdę obecny, nie tam, gdzie Go zastępuje ciepła opowieść o ojcu z Nebraski.
Za artykułem:
‘I’m just a guy from Nebraska’: Archbishop Golka reflects on unexpected call to lead Denver (ewtnnews.com)
Data artykułu: 20.06.2026
