Portal eKAI (21 czerwca 2026) relacjonuje wywiad z Andrzejem Poczubotem, działaczem polskiej mniejszości na Białorusi, niedawno uhonorowanym Nagrodą Parlamentu Europejskiego im. Andrieja Sacharowa. Rozmowa dotyczy jego działalności na rzecz polskiej oświaty i kultury, sytuacji Polaków na Białorusi oraz zbliżającej się wizyty w Gnieznie, gdzie weźmie udział w Mszy św. w intencji Polaków na Białorusi, na zaproszenie prymasa Polski arcybiskupa Wojciecha Polaka. Artykuł jest nasycony retoryką determinacji, wolności i nadziei, jednak pozbawiony jest fundamentalnego wymiaru – wskazania, że prawdziwa wolność i ostateczne uzdrowienie narodu pochodzą wyłącznie z panowania Chrystusa Króla i wierności Jego prawdziwemu Kościołowi.
„Służę wolności” – ale jakiej wolności?
Andrzej Poczobut deklaruje: „Służę wolności moich rodaków i z tej drogi nie zejdę”. Te słowa brzmią dumnie i wzruszająco. Jednakże, w kontekście całego wywiadu, pozostaje całkowicie niezdefiniowane, jaką wolność ma na myśli. Czy jest to wolność w sensie narodowym i kulturowym – co samo w sobie jest dobre i słuszne – czy wolność w sensie duchowym, która jedynie jest możliwa w Chrystusie? Poczobut mowa o „wolności moich rodaków”, ale nie odnosi się do Źródła tej wolności. „Jeśli Syn was wyzwoli, będziecie rzeczywiście wolni” (J 8,36) – to jest fundament, którego w wywiadzie brakuje. Wolność bez Chrystusa jest iluzją, a w najlepszym razie – wolnością przymusową, ograniczoną do sfery temporalnej. Prawdziwa wolność to wolność od grzechu, którą zdobywa się przez sakrament pokuty i wierność prawdziwemu nauczycielskim urzędowi Kościoła.
Nagroda Sacharowa – uznanie świeckie bez fundamentu nadprzyrodzonego
Poczobut otrzymał Nagrodę Parlamentu Europejskiego im. Andrieja Sacharowa. Sam fakt uhonorowania jego wysiłków jest rzeczą pozytywną, jeśli chodzi o uwagę światową na cierpienie Polaków na Białorusi. Jednakże nagroda ta pochodzi od instytucji świeckiej, która nie tylko nie uznaje nadprzyrodzonego wymiaru wolności, ale wręcz wielokrotnie potępiałe wymóg posłuszeństwa Bogu w imię tzw. „praw człowieka”. Poczobut mówi: „Nagroda pokazała, że nie da się 'przeczekać’ tej historii. Nie da się jej zamieść pod dywan”. To jest słuszna obserwacja na poziomie politycznym. Ale czy redakcja eKAI nie powinna dodać, że ostatecznie nic nie da się „przeczekać” bez Chrystusa? Że każda próba budowania wolności na fundamencie czysto ludzkim jest jak budowa domu na piasku (por. Mt 7,26-27)? Artykuł milczy o tym, że prawdziwa nadziea opiera się na obietnicach Chrystusa, a nie na rezolucjach Parlamentu Europejskiego.
Msza w Gnieznie – symbol bez treści
Informacja o tym, że Poczobut weźmie udział w Mszy św. w Gnieznie na zaproszenie prymasa Polski, jest jednym z najbardziej wymownych fragmentów wywiadu. Poczobut mówi: „Będzie to jedno z ważniejszych wydarzeń jeżeli chodzi o Polaków na Białorusi. Wydarzenie, które podkreśla duchową łączność narodu polskiego ponad granicami”. To słuszna obserwacja na poziomie ludzkim. Jednakże pojawia się fundamentalne pytanie: jaka to Msza? Czy będzie to Msza Święta według rytu trydenckiego, prawdziwa Ofiara przebłagalna, w której kapłan w trybie potężnym ofiaruje Boga za żywych i umarłych? Czy też będzie to nowa „Msza” posoborowa, zredukowana do stołu zgromadzenia, z rubrykami naruszającymi teologię ofiary przebłagalnej? Jeśli to drugie – a w strukturach okupujących Watykan jest to standardem – to uczestnictwo w takim rytuale nie jest „duchową łącznością”, lecz synkretyzmem religijnym. Prawdziwa duchowość Polaków na Białorusi potrzebuje prawdziwej Ofiary, a nie symulacji. Prawdziwy Kościół katolicki oferuje tę Ofiarę w każdym miejscu, gdzie kapłan ważnie wyświęcony sprawuje Mszę według wiecznego mszału św. Piusa V.
Arcybiskup Polak – pasterz czy funkcjonariusz?
Artykuł wspomina o arcybiskupie Wojciechu Polaku jako prymasie Polski, który zaprosił Poczubota na Mszę w Gnieznie. Należy z całą mocą podkreślić: arcybiskup Polak jest członkiem struktury posoborowej, która systematycznie niszczy wiarę w Polsce. Jego „zaproszenie” może być traktowane jako gest dobrej woli na poziomie ludzkim, ale nie może być postrzegane jako wyraz troski o duszę Poczubota czy Polaków na Białorusi. Prawdziwy pasterz troszczy się o zbawienie dusz, a nie o „duchową łączność” w sensie czysto emocjonalnym. Prawdziwy pasterz wskazuje na Chrystusa, na sakramenty, na konieczność wierności niezmiennej Tradycji. Jeśli arcybiskup Polak tego nie robi – a jego działania w strukturach posoborowych wskazują, że nie robi – to jego zaproszenie jest puste w sensie duchowym. Poczobut powinien szukać prawdziwego Kościoła, a nie uczestniczyć w rytualach sekty posoborowej.
Łukaszenka i Rosja – diagnoza bez lekarstwa
Poczobut trafnie diagnozuje sytuację na Białorusi: „Łukaszenka się nie zmienia, zmieniają się za to kolejne rządy w demokratycznych państwach”. To jest słuszna obserwacja polityczna. Jednakże Poczobut nie idzie dalej – nie wskazuje, że przyczyną cierpienia narodów jest odrzucenie Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) jednoznacznie stwierdził, że „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Prawdziwa nadziea dla Polaków na Białorusi – i dla całego świata – leży w powrocie do panowania Chrystusa, a nie w zmianie reżimu politycznego. Artykuł eKAI, cytując Poczubota, nie wskazuje tej fundamentalnej prawdy. Zostawia czytelnika w sferze politycznej, bez nadziei nadprzyrodzonej.
Białoruś i wolność – iluzja bez Chrystusa
Poczobut mówi o „wolności” Polaków na Białorusi, o „szansie na przetrwanie”, o „duchowej łączności”. Ale czy redakcja eKAI nie powinna zapytać: wolność po co? Jeśli wolność ma służyć jedynie zachowaniu języka i kultury – to jest to wolność martwa, niezdolna do dania życia wiecznego. Prawdziwa wolność jest wolnością służenia Bogu. Św. Paweł napisał: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem stalcie twardo i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli” (Gal 5,1). Ta wolność jest dostępna tylko w prawdziwym Kościele, gdzie są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennej doktryny, gdzie Chrystus Król panuje niepodzielnie. Poczobut, służąc wolności swoich rodaków, powinien przede wszystkim prowadzić ich do tej wolności – a nie do „Mszy” w Gnieznie, która może okazać się symulacją.
Podsumowanie – brak fundamentalnej perspektywy
Artykuł eKAI jest nasycony ludzką sympatią dla Andrzeja Poczubota i Polaków na Białorusi. Ale sympatia ludzka nie wystarczy. Brakuje w nim fundamentalnej perspektywy katolickiej – perspektywy, która mówi, że prawdziwa wolność, prawdziwa nadziea, prawdziwe uzdrowienie są możliwe tylko w Chrystusie i Jego prawdziwym Kościele. Poczobut jest człowiekiem odważnym i zdeterminowanym. Ale jego determinacja, pozbawiona nadprzyrodzonego fundamentu, pozostaje w sferze temporalnej. Redakcja eKAI, zamiast wskazać na Chrystusa, pozostawia czytelnika w sferze emocji i polityki. To jest duchowe bankructwo, o którym pisał Pius XI w encyklice Quas Primas – gdy Chrystus jest usunięty z życia publicznego i prywatnego, ginąć muszą narody i jednostki. Niech Poczobut znajdzie prawdziwy Kościół, a nie ten, który okupuje Watykan. Niech jego wolność będzie wolnością Chrystusową, a nie tylko narodową.
Za artykułem:
Andrzej Poczobut: służę wolności moich rodaków i z tej drogi nie zejdę (ekai.pl)
Data artykułu: 21.06.2026
