Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje decyzję Rady Edukacji stanu Teksas, która zatwierdziła listę lektur obowiązkowych dla szkół publicznych, obejmującą fragmenty Biblii. Decyzję przyjęto stosunkiem głosów 9 do 5, a wejdzie ona w życie od 2030 roku dla ponad 5 milionów uczniów. Stan Teksas wcześniej nakazał już eksponowanie Dziesięciu Przykazań we wszystkich szkołach publicznych, co zostało podtrzymane przez federalny sąd apelacyjny. Podobne działania podejmują inne stany rządzone przez Republikanów, dążąc do włączenia nauczania chrześcijańskiego do edukacji publicznej.
Zwolennicy tej polityki przekonują, że przywraca ona szkołom podstawowe zasady judeochrześcijańskie, mające – ich zdaniem – istotne znaczenie historyczne. Lista lektur jest obszerna i obejmuje głównie teksty inne niż biblijne oraz klasykę literatury: bajki Ezopa, opowieści o rdzennych mieszkańcach Ameryki czy wersję „Don Kichota” dla dzieci.
Krytycy zarzucają jednak, że decyzje w sprawie tekstów biblijnych są sprzeczne z konstytucyjną klauzulą zakazującą ustanawiania religii państwowej (Establishment Clause), interpretowaną przez sądy jako zasada rozdziału kościoła od państwa. Rachel Laser z organizacji Americans United for Separation of Church and State oświadczyła, że decyzja rady stanowi próbę „wykorzystania szkół publicznych do narzucenia jednego, wąskiego zestawu przekonań religijnych i indoktrynowania nowego pokolenia Amerykanów kłamstwem, jakoby Ameryka była krajem chrześcijańskim”. Krytykom nie podoba się też, że znaczną część w spisie lektur stanowią utwory autorstwa białych mężczyzn, podczas gdy w szkołach Teksasu większość uczniów to Latynosi i osoby czarnoskóre.
Z badania Pew Research Center z 2025 roku wynika, że 62 proc. dorosłych Amerykanów identyfikuje się jako chrześcijanie, a 29 proc. deklaruje brak przynależności religijnej. Wśród pozostałych religii największe są: judaizm (1,7 proc.), islam (1,2 proc.), buddyzm (1,1 proc.) oraz hinduizm (0,9 proc.).
Faktografia: co naprawdę mówi portal i co pomija
Portal „Gość Niedzielny” podaje fakty w sposób zwięzły i pozornie neutralny, odwołując się do agencji PAP i Reuters. Jednak już na poziomie faktograficznym rzuca się w oczy istotne pominięcie: nie ma w artykule ani słowa o tym, jaka Biblia – a konkretnie, które tłumaczenie – ma być wprowadzone. Czy jest to Biblia w tłumaczeniu katolickim, protestanckim, może judeochrześcijańskim? Jest to kluczowe pytanie, ponieważ od tego zależy, czy chodzi o Słowo Boże w jego integralności, czy o zbiór „przekonań religijnych” w wydaniu dopuszczalnym dla każdego sekularnego czytelnika.
Portal nie wspomina również, że lista lektur obejmuje głównie teksty inne niż biblijne. Biblia jest jednym z wielu dokumentów – obok bajek Ezopa, opowieści o Indianach i „Don Kichota”. Taka konstrukcja listy zaciera granicę między Pismem Świętym a literaturą świecką, wrąc Biblię w jeden worki z produktami kultury masowej. Jest to zabieg charakterystyczny dla mentalności liberalnej, która traktuje religię jako jedną z wielu „perspektyw kulturowych”.
Analiza językowa: neutralność jako maska
Język artykułu jest asekuracyjny, biurokratyczny, pozbawiony jakiejkolwiek oceny wartościowej. Portal nie mówi „Biblia jest Słowem Bożym”, nie mówi też „Biblia to wielka księga kultury zachodu”. Mówi za to: „fragmenty Biblii” i „teksty inne niż biblijne”. To słownictwo z pisma urzędowego, nie zaś dziennikarskiego medium, które rzekomo ma informować o wydarzeniach z perspektywy wiary.
Charakterystyczne jest, że portal powołuje się na krytyków (Rachel Laser) z pełnym cytatem, podczas gdy zwolennikom polityki daje tylko suchą informację o „przekonaniach” bez rozwinięcia. Taka konstrukcja sugeruje, że krytycy mają argumenty, a zwolennicy – tylko przekonania. W rzeczywistości zwolennicy mają za sobą dwa tysiąclecia cywilizacji chrześcijańskiej, która właśnie powstała z fundamentu Pisma Świętego i Tradycji Kościoła.
Poziom teologiczny: Biblia bez Kościoła to protestantyzacja
Z perspektywy integralnej wiary katolickiej, wprowadzenie Biblii do szkół publicznych bez jednoczesnego nauczania o Kościele, który ją zinterpretował i przekazał, jest formą protestantyzacji. Sola Scriptura – hasło, które podniosły sekty reformacyjne w XVI wieku – staje się w praktyce polityczną rzeczywistością, nawet jeśli nikt nie wypowiada tych słów.
Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępił jako błąd twierdzenie, że „interpretacją Pisma Świętego, jaką daje Kościół, nie należy co prawda pogardzać, ale podlega ona dokładniejszym osądom i poprawkom egzegetów” (propozycja 2). Wprowadzenie Biblii do szkołów publicznych, gdzie nauczyciel nie jest katolikiem, a często nawet chrześcijaninem, oznacza właśnie to – oddanie Słowa Bożego w ręce osób, które nie mają ani wiedzy, ani autorytetu, by je właściwie zinterpretować.
Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) przypomina, że Chrystus Król panuje nie tylko w umysłach, ale i w sercach, i w ciałach, które stają się „zbroją sprawiedliwości Bogu” (Rz 6,13). Prawdziwe panowanie Chrystusa wymaga, by Jego słowo było słuchane w całości – zarówno w Biblii, jak i w Tradycji Kościoła, który jest „Królestwem Chrystusa na ziemi”.
Symptomatyczny wymiar: chrześcijaństwo bez Chrystusa
Artykuł, w swojej pozornej neutralności, jest symptomem głębszego zjawiska: redukcji chrześcijaństwa do zbioru „wartości” i „przekonań religijnych”, które mogą być narzucane w sposób państwowy. To nie jest ewangelizacja – to inżynieria społeczna. Biblia traktowana jako „lektura obowiązkowa” na równi z bajkami Ezopa przestaje być Słowem Bożym, a staje się narzędziem budowy „tożsamości narodowej” – tyle że tożsamości chrześcijańskiej bez Kościoła, bez sakramentów, bez Chrystusa.
Z encykliki Quas Primas wynika, że prawdziwy pokój możliwy jest jedynie wtedy, gdy Chrystus panuje – w umyśle, woli i sercu człowieka. Wprowadzenie Biblii do sekularnej szkoły publicznej, gdzie nauczyciel nie jest katolikiem, a uczniowie pochodzą z różnych środowisk religijnych i niereligijnych, nie prowadzi do panowania Chrystusa. Prowadzi za to do kolejnego kroku w laicyzacji społeczeństwa, gdzie Biblia staje się jednym z wielu tekstów kultury, a nie Słowem Zbawienia.
Konsekwencje dla wiary i moralności
Z perspektywy prawa naturalnego i niezmiennej doktryny katolickiej, decyzja teksańskiej rady edukacji jest postrzegana z dużą rezerwą. Biblia nie jest zbiorem tekstów do „lektury obowiązkowej” – jest Słowem Bożym, które wymaga właściego przyjęcia, modlitwy i wskazówki duchowej. Wprowadzenie jej do szkołów publicznych, gdzie nauczyciel nie jest katolikiem, a często nawet chrześcijaninem, oznacza de facto protestantyzację odbioru Pisma Świętego.
Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) przypomina, że „wiara, że Bóg jest rzeczywistym Autorem Pisma Świętego” nie jest „zbytnią naiwnością”, lecz fundamentalną prawdą katolicką. Traktowanie Biblii jako jednej z wielu lektur świeckich jest cichym zaprzeczeniem tej prawdy.
Podsumowanie: między tradycją a indoktrynacją
Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje wydarzenie, które z jednej strony może być odczytywane jako powrót do korzeni chrześcijańskich w kraju, który szybko sekularyzuje się (29 proc. bezdenominacyjnych). Z drugiej strony jednak, wprowadzenie Biblii do szkół publicznych bez jednoczesnego nauczania o Kościele, sakramentach i Tradycji, jest formą protestantyzacji i laicyzacji.
Z perspektywy integralnej wiary katolickiej, prawdziwa edukacja chrześcijańska wymaga nie tylko czytania Biblii, ale i właściwej interpretacji, której dokonuje Kościół. Inaczej Biblia staje się narzędziem indoktrynacji, a nie Słowem Zbawienia. Jak przypominał Pius XI w Quas Primas, Chrystus Król panuje tylko tam, gdzie Jego słowo jest słuchane w całości – zarówno w Biblii, jak i w Tradycji Kościoła.
Teksas stoi przed wyborem: albo powrót do prawdziwego chrześcijaństwa z Kościołem na czele, albo kolejny krok w sekularyzacji, gdzie Biblia będzie tylko jedną z wielu lektur obowiązkowych – równorzędną z bajkami Ezopa i „Don Kichotem”.
Za artykułem:
USA: Biblia jako lektura obowiązkowa w szkołach publicznych Teksasie (gosc.pl)
Data artykułu: 27.06.2026
