Sztuczne relacje jako symptom duchowej pustki współczesnego człowieka
Portal „Catholic News Agency” (9 września 2025) relacjonuje wystąpienie „księdza” Michaela Baggota z konferencji poświęconej etyce sztucznej inteligencji. Bioetyk z „St. Mary’s University” ostrzega przed psychozą i izolacją społeczną wynikającą z zastępowania ludzkich relacji przez technologiczne surogaty. Choć diagnoza mechanicznych zagrożeń jest trafna, cała argumentacja grzeszy naturalistycznym redukcjonizmem, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiej duszy i jej przeznaczenia do wiecznej komunii z Bogiem.
„AI systems designed not just to assist or inform, but to simulate intimate human relationships […] discourage others from investing time and energy into risky interactions with unpredictable and volatile human beings”
(Systemy AI zaprojektowane nie tylko do pomocy czy informowania, ale do symulowania intymnych ludzkich relacji […] zniechęcają innych do inwestowania czasu i energii w ryzykowne interakcje z nieprzewidywalnymi i zmiennymi istotami ludzkimi)
Technologiczne placebo zamiast lekarstwa na grzech pierworodny
„Ksiądz” Baggot popada w sprzeczność, gdy z jednej strony słusznie wskazuje na patologie sztucznej zażyłości (przypadek samobójczych skłonności u dzieci inspirowanych przez AI czy śmierć starszego mężczyzny oszukanego przez chatbot), z drugiej zaś redukuje problem do płaszczyzny psychologicznej. Głoszone przez niego remedium – „zwiększenie wysiłków na rzecz budowania znaczących więzi międzyludzkich” – to jedynie świecki humanitaryzm, który Pius XI potępił w Quas Primas jako „usunięcie Jezusa Chrystusa i Jego najświętszego prawa z obyczajów, życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”.
Krytyka pomija kluczowy fakt: współczesny kult technologii jest bezpośrednim owocem apostazji narodów. Gdy społeczeństwa odrzuciły Królestwo Chrystusowe, zastępując je „prawami człowieka” i świeckim indywidualizmem, człowiek pozbawiony łaski ucieka w mechaniczne substytuty – dokładnie jak przepowiedział Pius XII, przestrzegając przed „technokracją pozbawioną transcendentnego celu”.
Milczenie o duszy nieśmiertelnej
Najcięższym zarzutem wobec analiz „ks.” Baggota jest całkowite pominięcie teologii łaski i życia wiecznego. W żadnym miejscu nie wspomina, że:
- Prawdziwym źródłem samotności jest stan grzechu śmiertelnego, oddzielający od Boga (Katechizm Rzymski, rozdz. XIII)
- Relacje międzyludzkie mają sens tylko jako droga do zbawienia („aby się wzajemnie prowadzić do nieba” – św. Jan Maria Vianney)
- Nawet najbardziej „wspierający” chatbot nie może zastąpić rozgrzeszenia, Komunii św. czy modlitwy wspólnotowej
Gdy autor cytuje Ewangelię św. Mateusza (rozdz. 25) w kontekście „troska o marginalizowanych”, robi to w sposób wybiórczy. Pomija fakt, że Chrystus mówi tam wyraźnie o „najmniejszych moich braci” – czyli wyłącznie ochrzczonych w jedynym prawdziwym Kościele (Sobór Florencki, Cantate Domino), nie zaś o jakimkolwiek „człowieku w potrzebie”.
Neo-gnostycka pokusa samozbawienia
Proponowane rozwiązania są symptomatyczne dla całej epoki posoborowej:
„The Church’s members […] should strive to offer the socially hungry the richer experience of meaningful interpersonal connection”
(Członkowie Kościoła […] powinni starać się zaoferować społecznie głodnym bogatsze doświadczenie znaczącej więzi międzyludzkiej)
To czysto naturalistyczna wizja wspólnoty, która:
- Przemilcza konieczność stanu łaski uświęcającej do prawdziwej jedności („Kto nie miłuje, trwa w śmierci” – 1 J 3,14)
- Ignoruje nadprzyrodzony cel małżeństwa, rodzin i przyjaźni („aby byli zbawieni” – 1 Tm 2,4)
- Sprowadza Kościół do roli agencji socjalnej, podczas gdy jego jedyna misja to „nauczać wszystkie narody, chrzcząc je…” (Mt 28,19)
Kardynał Alfredo Ottaviani w Instruction on the Ecumenical Movement (1949) wyraźnie przestrzegał przed takim „redukowaniem religii do systemu etycznego pozbawionego dogmatów”. Tymczasem cała konferencja w Gillis Centre – podobnie jak setki innych „katolickich” inicjatyw bioetycznych – funkcjonuje w tym właśnie paradygmacie.
Duchowa pustka technokratycznej utopii
Najjaskrawszą ironią jest lokalizacja wydarzenia: Edynburg – stolica Szkocji, gdzie:
- 96% katolików uczestniczy w nowej „mszy” Paula VI (dane z 2023)
- Tylko 2 parafie odprawiają Mszę trydencką (wszystkie pod kontrolą „biskupa”)
- „Rekolekcje z AI” zastępują rachunek sumienia i kierownictwo duchowe
W takim kontekście „ostrzeżenia” przed technologią brzmią jak hipokryzja struktury, która sama zastąpiła:
- Ofiarę Mszy św. – spotkaniem wspólnoty
- Spowiedź św. – terapią grupową
- Katechizm – „dialogiem”
Jak pisał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: „Moderniści […] religię sprowadzają do pewnego rodzaju nieokreślonego uczucia, które wyrasta z podświadomości pod naciskiem serca”. Wystarczy zamienić „uczucie” na „algorytm”, by zobaczyć, że sztuczna intymność to logiczny finał tego procesu.
Jedyna obrona: powrót do społecznego panowania Chrystusa
Prawdziwie katolicka odpowiedź na wyzwania AI musiałaby obejmować:
- Publiczne uznanie Chrystusa Króla nad narodami (Quas Primas, 1925)
- Przywództwo państw w zwalczaniu „ohydy spustoszenia” technokratycznej tyranii (Dn 9,27)
- Odzyskanie kontroli nad edukacją i kulturą przez Kościół (Syllabus errorum, pkt 45-48)
Beźródłowy, kryptomodernistyczny humanizm – nawet gdy głoszony przez „bioetyków” w koloratkach – pozostaje jedynie paliwem dla cywilizacji śmierci. Jak przypominał Leon XIII w Tametsi: „Żadna władza nie została dana ludziom nad rzeczami duchowymi. Dlatego nie mogą oni ani zmienić natury rzeczy, ani zapobiec skutkom, jakie z niej wynikają”. Dopóki Kościół nie odzyska swego nadprzyrodzonego mandatu, każda „ewangelizacja technologii” będzie tylko kolejnym krokiem w apostazji.
Za artykułem:
AI companions pose risks of isolation, psychosis, priest warns (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 09.09.2025
