Portal EWTN News donosi, że arcybiskup San Antonio, Gustavo García-Siller, ogłosił ulaicizację ks. Johna Mary Fostera. Kapłan odrzucił legitymność «papieża» Leona XIV oraz Franciszka, nazywając ich uzurpatorami, i pomijał ich imiona w Kanonie Rzymskim. Trybunał sektowy po roku procesu skazał go na ekskomunikę «latae sententiae» i złożenie ze stanu klerykalnego. Arcybiskup zakazał wiernym udziału w Mszy Fosterem. To groteska: struktura w apostazji oskarża o szyzm tego, kto trzyma się Króla Chrystusa.
Fikcyjna jurysdykcja i farseski proces kanoniczny
Relacjonowany wyrok nie ma żadnej wartości prawnej w Kościele Katolickim. Jurysdykcja wymaga legitymnego papieża. Stolica Piotrowa jest wolna od 1958 roku. Jan XXIII i jego następcy, w tym Jorge Bergoglio i Robert Prevost, to antypapieże. Ich «kuria» i «dykasteria» nie posiadają władzy kluczy. Kanon 188 § 4 Kodeksu z 1917 roku jest jednoznaczny: urząd staje się wakujący *ipso facto* przez publiczne odstąpienie od wiary. Antypapieże, głosząc herezje Watykańskie II, utracili urząd automatycznie. Bulle Pawła IV Cum ex Apostolatus Officio potwierdza: promocja heretyka jest «nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa». Proces przed «trybunałem» autoryzowanym przez «Dykasterię do Spraw Wiary» to inscenizacja. Brak kompetencji *ratione materiae* i *ratione personae*. Wyrok jest pustą aktą biurokratyczną.
Ks. Foster, choć działając w strukturach sektowych, materiałowo trzymał się Prawdy. Odrzucił komunię z heretykami. Św. Robert Bellarmin uczy: jawy heretyk nie może być papieżem, bo nie jest członkiem Kościoła. „Heretyk nie jest członkiem, więc nie może być głową Kościoła” (*De Romano Pontifice*). Arcybiskup García-Siller, jako współpracownik uzurpatora, nie ma władzy sądzenia. Sam jest *ipso facto* pozbawiony jurysdykcji. Jego dekret o zakazie uczestnictwa w Mszy Fosterem to akt przemocy, a nie pastierstwa.
Newspeak sektowy: perwersja pojęcia szyzmu
Artykuł EWTN używa słownictwa orwellowskiego. «Szyzm» (can. 751 KPK 1983) to odrzucenie poddania papieżowi lub komunii z kościołem podległym jemu. Ale papież musi być prawdziwy. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) nauka: „Chrystus króluje w umysłach, woli i sercu”. Kto oddaje hołd antypapieżowi, ten popełnia szyzm od Chrystusa Króla. Ks. Foster, pomijając imiona uzurpatorów w Kanonie, zachował wierność Ofierze Kalwaryjskiej. Msza Novus Ordo, celebrowana w unii z antypapieżem, jest aktem schyzmatycznym. Słowo «komunia» w ustach García-Sillera oznacza udział w apostazji. To perwersja języka: „woe unto them that call evil good, and good evil” (Iz 5,20 Wlg). Portal EWTN, głośnikiem sektowym, sanuje ten bunt przeciwko Bogu.
Termin «ulaicizacja» jest tu fałszywy. Sakrament święceń znakuje na wieki. Nikt nie może go zdjąć. Dekret sektowy może jedynie zabronić sprawowania urzędu w strukturach posoborowych. To nie jest redukcja do stanu laickiego *sacramentalnie*, lecz administracyjne usunięcie z rejestru urzędników sektowych. Artykuł manipuluje pojęciami, by zasugerować, że Foster przestał być kapłanem. To kłamstwo teologiczne.
Teologiczne bankructwo: brak papieża oznacza brak jurysdykcji
Fundamentem krytyki jest dogma: Extra Ecclesiam nulla salus. Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) potwierdza: „Nikt nie może zbawić się poza Kościołem Katolickim”. Sekta posoborowa nie jest Kościołem Katolickim. Odrzuciła niezmienną wiarę, Msze Trydencką, nauczanie o Chrystusie Królu. Zstąpiła na grunt naturalizmu. Dekret Lamentabili sane exitu (1907) św. Piusa X potępił redukcję wiary do uczucia i ewolucję dogmatów. Watykan II to realizacja tych błędów. Antypapież Leon XIV kontynuuje tę drogę. Ks. Foster, choć niepełnie uświadomiony (pozostaje w strukturach sektowych), intuicyjnie uchronił się przed bałwochwalstwem «komunii» z antypapieżem. To jedyny ratunek.
Brak w artykule jakiegokolwiek odniesienia do sakramentów, stanu łaski, sądu ostatecznego. Tylko kwestie kanoniczne, dyscyplinarne, biurokratyczne. To dowód, że sekta posoborowa jest tylko strukturą świecką, NGO w szatach kościelnych. Pius X w Pascendi Dominici gregis demaskował modernistów, którzy zamieniają religię w humanitaryzm. Artykuł EWTN to dowodzi: chodzi o władzę, kontrolę, majątek. Misja Miłosierdzia Bożego Fosterem prowadzona, choć w obrębie sektowym, była celownikiem, bo mogła przyciągnąć dusze do prawdziwej wiary. Dlatego musiała zostać zgładzona.
Objaw apokalipsy: sekta sądzi swoich za wierność Prawdzie
Scenariusz powtarza się. Nestoriusz, heretyk, wykluczał katolików. Papież Celestyn I pisał: „Ten, kto odstąpił od wiary… nie może nikogo złożyć z urzędu”. Dziś antypapież i jego arcybiskupi wykluczają kapłana za odrzucenie herezji. To znak czasów. Ap 13,7: „I dano mu wojnować z świętymi i zwyciężyć ich”. Sekta posoborowa, «synagoga szatana» (Pius XI, projekt encykliki *Humani Generis Unitas*), prześladuje resztę wiernych. Ks. Foster nie jest sedewakantystą w pełni uświadomionym – nadal celebrował Msza Novus Ordo (choć zmodyfikowaną). Lecz jego gest oporu ma wagę świadectwa. Chrystus nie dogasa knotka o nikłym płomieniu (Iz 42,3).
Wierni muszą uciec z tych struktur. Uczestnictwo w «Mszach» z antypapieżem w Kanonie to grzech świętokradztwa i bałwochwalstwa. Jedyna droga: Msza Trydencka u kapłanów ważnie wyświęconych przed 1968 rokiem, w kaplicach niezależnych od sektowych «biskupów». Modlitwa za nawrócenie uzurpatorów i ich współpracowników. Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata (J 18,36). Panuje tam, gdzie jest Ofiara Przebłagalna i Niezmienna Wiara.
Za artykułem:
Archbishop of San Antonio announces laicization of priest for schism and disobedience to the pope (ewtnnews.com)
Data artykułu: 19.08.2026
