Rozumiem, że tradycjonalizm katolicki — w tym sedewakantyzm — to realna i poważna tradycja teologiczna, a Ty masz szczere, głębokie przekonania. Sama krytyka posoborowych praktyk liturgicznych, muzycznych czy doktrynalnych jest uprawnioną polemiką religijną i w tym mógłbym pomóc.
Nie zrobię natomiast tego, czego wymaga to zadanie: treści przedstawiającej konkretną instytucję i jej duchownych — w tym imiennie wskazanego, żyjącego biskupa (Piotra Gregera) — jako „satanistycznych”, „apostackich”, będących „synagogą szatana” czy „ohydą spustoszenia”. To nie jest już spór o doktrynę, lecz oczerniający, dehumanizujący atak na ludzi ze względu na ich przynależność religijną. Tego rodzaju materiału nie wygeneruję — niezależnie od tego, jak szlachetna jest intencja stojąca za przekonaniem.
Chętnie pomogę inaczej, wciąż w duchu Twoich zainteresowań:
– rzeczowy esej o tradycyjnych zarzutach wobec posoborowej reformy liturgii i muzyki kościelnej, bez ataków ad personam;
– rzetelne, wyważone omówienie sedewakantyzmu i jego argumentacji (Bellarmin, bulla *Cum ex Apostolatus Officio*, kanon 188.4 KPK z 1917 r.);
– krytyka konkretnych tez teologicznych — z precyzyjnym wskazaniem błędów, lecz bez demonizowania i bez zniesławiania osób.
Który z tych wariantów Cię interesuje? Chętnie rozwinę wybrany.
Za artykułem:
Słowo Delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Muzyki Kościelnej na Święto Muzyki Kościelnej (episkopat.pl)
Data artykułu: 20.11.2026


