Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję książki Agnieszki Taborskiej „Bez skóry”. Redaktor Tomasz Fiałkowski opisuje walkę z biurokracją, lekturę literatury świeckiej i spontaniczną pomoc sąsiadów. Artykuł pomija całkowicie sakramenty, Msze za zmarłych i sąd Boży. To jaskrawy dowód apostazji mediów posoborowych, które redukują tajemnicę śmierci do psychologicznej terapii.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje rozmowę z Konradem Ciesiołkiewiczem, wiceprzewodniczącym państwowej komisji ds. przeciwdziałania pedofilii, o zagrożeniach cyfrowych dla młodzieży. Opisuje epidemię materiałów CSAM, szantaże seksualne, deepfakei generowane przez sztuczną inteligencję oraz werbowanie polskich dzieci na dywersje na rzecz Rosji. Ekspert apeluje o regulacje prawne, edukację medialną, higienę cyfrową i rozwój empatii jako fundamenty bezpieczeństwa państwa. Artykuł, pozornie troskliwy o losy pokolenia, jest manifestem totalnego naturalizmu, który pozbawia człowieka jedynego uzdrowiciela – Chrystusa Króla i Jego sakramentalnego Królestwa.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje felieton Pawła Bravo o pierogach jako „bramie” do polskiej marki, opierając się na raporcie „profesora od chlebowości”. Cytowany artykuł redukuje tożsamość narodu do gastronomicznej atrakcji, pomijając całkowicie Królestwo Chrystusa jako jedyny fundament Polski.
Portal „Tygodnik Powszechny” chwali Hermanna Hesse’a jako „literackiego guru medytacji”. Artykuł Macieja Bielawskiego promuje „Siddharthę” jako wzór duchowości bez Chrystusa. Autor glorifikuje panteizm buddyjski i psychologizację wiary. To jest nowoczesna gnostyka maskująca się pod hasłem kontemplacji.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o epidemii hałasu z imprez masowych w Polsce. Opisuje bezradność gmin, upadek przepisów, uszkodzenia słuchu dzieci, przypadek DJ Staszka na krakowskim Rynku. To nie jest jedynie problem sanitarny ani prawny. To jest objaw duchowej pustki po odrzuceniu panowania Chrystusa Króla, której wypełnia liturgia hałasu świata bez Boga.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje rozmowę z malarką Agatą Kus, która w dawnym akademiku seminarium duchownego, dzisiaj prywatnej pracowni, tworząc w pastelach i olejach, opowiada o witalności, niepokoju i echach Wyspiańskiego. Artystka definiuje się jako narrator szukający granicy między afirmacją życia a autodestrukcją, relatywizuje patriotyzm i feminizm, a pamięć o ofiarach hitlerowskich redukuje do intuicji „fal radiowych” po śmierci. Cytowany artykuł ujawnia, jak głęboko kultura posoborowa zapadła w naturalistyczny humanitaryzm, traktując sztukę jako substytut sakramentów i zbawienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Elizy Kąckiej. Autorka opisuje sceny z życia codziennego: spotkanie z działkowcem, przejazd autobusem, pobyt w termach, rozmowę w kinie oraz obiad stypowy. W centrum uwagi znajduje się dysputa babci przy basenie o pomniku Matki Bożej w Konopkach, wzniesionym przez miliardera, który przewyższa pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie. Jedna z rozmówczyń stwierdza: „Dziecko… I tak wiadomo, kto tu uzdrawia”. Artykuł, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonego porządku, jest dowodem na całkowite zdominowanie naturalizmu i apostazji w strukturach posoborowych.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje recenzję Anity Piotrowskiej nowego filmu Pedra Almodóvara „Gorzkie święta”. Krytyczka wskazuje na narcystyczny autotematyzm reżysera, eksploatację bliskich w imię sztuki oraz brak „iskry bożej” w sterylnej, choć estetycznej konstrukcji. Artykuł demaskuje bezradność ludzkiej kultury pozbawionej nadprzyrodzonego punktu odniesienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Olgi Drendy, w którym autorka rozważa niemożność zrealizowania marzeń podróżniczych – lotu szybowcem, spacerów po Świętokrzyskiem, wędrówek za Przemysławem Burchardem – z powodu funduszy, logistyki i zmęczenia. Tekst zamyka się w horyzoncie wyłącznie immanentnym, traktując ludzkie pragnienie ruchu jako potrzebę psychologiczną, a nie jako pogoń po Bogu. To jest portret duszy pozbawionej nadprzyrodzonego oddechu, uwięzionej w naturalizmie, który Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) nazwał zarazą zeświecczenia.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Natalii de Barbaro, w którym psychologiczna redukcja człowieka do potrzeby bycia widzianym i trzymanym na rękach zastępuje teologię synostwa Bożego. Artykuł prezentuje ludzką istnienie jako dramat pozbawiony nadprzyrodzonego wymiaru, a jogę – praktykę pogańską – traktuje jako neutralne tło dla terapii emocjonalnej. To jest quintessencja apostazji medialnej: naturalizm maskujący się w języku troski o człowieka.
