Portal „Tygodnik Powszechny” (1 września 2026) publikuje polemiczną wymianę pism między dziennikarką Elizą Leszczyńską-Pieniak a leśnikiem Łukaszem Duszyńskim z Sekcji Polityki Leśnej PKE80 w sprawie przyczyn pożarów w Puszczy Solskiej. Oboje argumentują wyłącznie kategoriami ekonomii, biologii i prawa unijnego, całkowicie pomijając Stwórcę i Królestwo Chrystusa, co obnaża duchową pustkę polskiej debaty publicznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje edytorial ks. Adama Bonieckiego, w którym redaktor senior refleksjonuje o pamięci traumy wojennej, milczeniu i mówieniu, nawiązując do losów ciotek w obozach koncentracyjnych oraz śmierci Andrzeja Wielowieyskiego. Tekst, pozbawiony jakiegokolwiek nadprzyrodzonego wymiaru, redukuje kapłaństwo do roli terapeuty strzegącego dyskrecji, a zbawienie zastępuje ludzką solidarnością i psychologicznym uwolnieniem. To jest manifest nowoczesnego pelagianizmu, w którym człowiek staje się własnym zbawicielem dzięki narracji i milczeniu.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje tekst Katarzyny Wasiak, w którym autorka, powołując się na „Amoris laetitia” antypapieża Franciszka, twierdzi, że masturbacja osoby niepełnosprawnej nie musi być grzechem. Artykuł zastępuje obiektywną moralność aktów ludzkich subiektywną interpretacją „potrzeb” i „pragnień”, zaprzeczając nauce Kościoła o wewnętrznej złej jakości czynów przeciw szóstemu przykazaniu. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i terapeutycznego herezjozbioru.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje wywiad z seksuolożką Marią Beisert, która zaprzecza nauce Kościoła o grzechu samookaleczenia, podważając normę moralną psychologizmem i autonomią podmiotu. To jawna apostazja od moralności katolickiej.
Portal Tygodnik Powszechny chwali rewolucję w budownictwie społecznym. Artykuł Filipa Springera opowiada o TBS-ach jako nowym standardzie jakości i estetyki. Autorzy omijają jednak fundamentalną kwestię: prawdziwe domostwo człowieka nie zbuduje się bez panowania Chrystusa Króla.
Portal „Tygodnik Powszechny” informuje o ekspansji gigantów technologicznych, które przejęły rolę imperiów. Artykuł porównuje ich do Kompanii Wschodnioindyjskiej. Opisuje zużycie energii, wody oraz sojusz z administracją Trumpa. Przemilcza jednak, że ta cyfrowa kolonializacja jest przedziemnym odzwierciedleniem buntu przeciwko Królowi Chrystusowi.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozważanie „kardynała” Grzegorza Ryśa z dnia 1 września 2026 roku. Autor, arcybiskup metropolita krakowski, interpretuje przypowieść o słudze wiernym (Mt 24, 45) jako wezwanie do radykalnej bezinteresowności. Twierdzi, że Jezus szuka „niewolników” (gr. *doulos*), którzy nie mają prawa niczego się spodziewać za swoją służbę. Słowo „duszpasterz” zastępuje tu pojęcie kapłana. Wynagrodzenie za posługę określa mianem „hojnego”, co sugeruje niesprawiedliwość. Artykuł to manifest funkcjonalizmu, który zburza ontologię kapłaństwa i sprawiedliwość komutatywną.
Portal „Tygodnik Powszechny” (1 września 2026) recenzuje „Nokturn śródziemnomorski” Marka Zagańczyka. Książka to zbiór notatek z podróży i rozmów z tekstami kultury antycznej i nowożytnej. Autor przywołuje Stempowskiego, Lanckorońską, Braudela, Camusa i wielu innych pisarzy. Centralnym motywem jest tęsknota za harmonią i pięknem odnalezioną w ruinach Partenonu, a nie w gotyckiej katedrze. Recenzent Fiałkowski chwali gęstość nawiązań i „wrażliwe portrety”. Artykuł kończy się reklamą subskrypcji. To nie jest recenzja książki, to pogrzebowa mowa nad kulturą, która odrzuciła Chrystusa Króla i zamieniła się w cmentarzysko ludzkich marzeń.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o modzie domowego przecieru pomidorowego, nazywając ją „liturgią słoików”. Autor, Paweł Bravo, analizuje koszty, trendy społeczne i przepisy kulinarne, pomijając wszelką perspektywę nadprzyrodzoną. To jest objaw duchowej pustki sekty posoborowej, która zamiast Królestwa Chrystusa buduje królestwo brzucha.
Portal „Tygodnik Powszechny” recenzuje książkę karmelity Mateusza Filipowskiego i Marcina Jakimowicza pt. „Modlitwa zmęczonych Kościołem”. Recenzent, jezuita Jacek Prusak, chwali autorów za „odwagę” wulgaryzmów skierowanych do Boga i za redukcję modlitwy do terapii emocjonalnej. Artykuł promuje wizję Boga jako „Emmanuela-bliskiego-przyjaciela”, drwiąc krzyż i ofiarę. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i naturalizmu, w którym grzech, łaska i Najświętsza Ofiara przestają istnieć.
