Artykuł Michała Kuźmińskiego w „Tygodniku Powszechnym” redukuje wiarę do czynnika długowieczności. Pomija Chrystusa Króla, sakramenty i stan łaski. To jest duchowe bankructwo sekt posoborowych.
„Tygodnik Powszechny” chwali genetykę jako zbawicielę. Zapomina, że śmierć to kara za grzech, a nie usterka DNA. Tylko Chrystus Król daje życie wieczne.
Portal Tygodnik Powszechny prezentuje stronę rysownika Bartosza Minkiewicza pod hasłem „Obraz tygodnia”, która w rzeczywistości jest pustą skorupką marketingową, maskującą brak jakiejkolwiek treści duchowej pod hasłami subskrypcyjnymi i listą artykułów manifestujących totalną dominację narracji nowoczesnego humanitaryzmu nad ewangelizacją. To nie jest czasopismo katolickie, to biuletyn sekty posoborowej, który wizualnie i tekstowo uczy wiernych, że Bóg nie istnieje, a jedynym zbawieniem jest subskrypcja cyfrowa.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje recenzję Jerzego Jarniewicza poświęconą późnej prozie Iana McEwana. Artykuł chwali pisarza za „panoramiczny fresk” powojennej Anglii i „ocaleńczy autosabotaż” realizmu. Krytyk podziwia „liberalnego centristę”, który w duchu Forstera dąży do „połączenia ogniw” społecznych. Ten tekst jest dowodem na to, jak kultura pozbawiona wiary zamienia literaturę w bożka, a historię zbawienia zastępuje mitem postępu i klimatycznej apokalipsy.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje refleksję „kardynała” Grzegorza Ryśa o Ewangelii św. Mateusza (19, 27-29). Autor twierdzi, że Chrystus nie dał wiernym władzy sądzenia w czasie Gegenwärtigem, rezerwując ją na eschatologiczne „odrodzenie”. To jest zaprzeczenie misji sądowniczej Kościoła i ugodowe przyzwolenie na relatywizm moralny.
Artykuł Olgi Drendy w „Tygodniku Powszechnym” – organie posoborowej propagandy w Polsce – opisuje ludzkie cierpienie wyłącznie kategoriami psychologii. Autorka przemilcza o Chrystusie Królu, o łasce sakramentalnej i o Kościele prawdziwym. To jest duchowa bankructwo sekt posoborowych.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje analizę Jarosława Flisa dotyczącą niesprawiedliwości podziału okręgów wyborczych w Polsce. Autor wskazuje na dysproporcje demograficzne, nierówną wagę głosu w metropoliach, problem głosów zagranicznych oraz zjawisko spadochroniarzy. Proponuje kompleksowy pakiet reform zamiast pojedynczych korekt. Artykuł jednak, pozostając w sferze czysto proceduralnej i naturalistycznej, ujawnia totalną bankructwo porządku posoborowego, który szuka zbawienia w inżynierii wyborczej, a nie w panowaniu Chrystusa Króla.
Portal „Tygodnik Powszechny” informuje o transportie Tkaniny z Bayeux do British Museum. Artykuł opisuje logistykę, ubezpieczenie na 800 milionów funtów i zapalenie tłumów, które wyprzedały bilety w jedną dobę. Relacja skupia się na wartości rynkowej, technikach konserwacji i ciekawostkach historycznych, całkowicie pomijając sens sakralny dzieła. To jest objaw duchowej ślepoty świata, który czci ciało historii, a odrzuca Ducha Prawdy.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje kryzys rozszerzenia Unii Europejskiej na Wschodzie, wskazując na korupcję i nepotyzm w Mołdawii, Albanii i na Ukrainie jako główne przeszkody. Artykuł Piotra Oleksiego opisuje dymisję mołdawskiego premiera, skandal z kuzynką prezydentki Sandu, inwestycje rodziny Trumpa w albanijskim delcie Vjosa-Narta oraz walkę Ukraińców o niezależność organów antykorupcyjnych. Autor stawia te zjawiska w ramach kulturowych, twierdząc, że społeczeństwa wyprzedzają elity w dążeniu do standardów unijnych. Tekst ten, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia do porządku nadprzyrodzonego, jest manifestem bankructwa ludzkiej polityki oddzielonej od Królewstwa Chrystusa.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje wpis Marka Migalskiego, polityka i ateisty, opisującego walkę z nowotworem jelita. Autor relacjonuje diagnozę, operację, chemioterapię i przerzuty, które obniżyły prognozę do pięćdziesięciu procent przeżycia pięciu lat. Schorowanie staje się pretekstem do filozoficznej refleksji nad „uważnością”, „tu i teraz” oraz jakością jedzenia. Migalski jawnie przyznaje się do ateizmu. Uważa, że wierzący mają „lepiej”, bo śmierć jest dla nich przejściem. Ateista ma „gorzej”, bo śmierć to koniec wszystkiego. Modlitwa to dla niego jedynie placebo poprawiające samopoczucie modlącego się. Nadzieję kładzie wyłącznie w medycynie. Artykuł kończy się apelem o badania profilaktyczne. To jest straszliwe świadectwo duszy stojącej przed wiecznością bez łaski, redukującej Krzyż do psychologii i medycyny do boga.
