Ekumeniczna iluzja ikony jako fałszywego mostu między herezją a wiarą
Portal Opoka (10 października 2025) relacjonuje wydarzenia XXX Targów Wydawców Katolickich, gloryfikując ekumeniczny wymiar …
Portal Więź.pl (9 października 2025) informuje o przyznaniu Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu, określonemu przez Szwedzką Akademię jako twórcę „fascynującej i wizjonerskiej twórczości, która w obliczu apokaliptycznego terroru potwierdza siłę sztuki”. Artykuł podkreśla apokaliptyczny charakter jego dzieł, wspomina o współpracy z reżyserem Bélem Tarr przy ekranizacji „Szatańskiego tanga”, przytacza entuzjastyczną opinię Susan Sontag nazywającej pisarza „mistrzem apokalipsy cytującym Gogola i Melville’a”. Zupełnym milczeniem pominięto jednak kluczową kwestię: w jakim stopniu ta „wizja apokalipsy” zgadza się z katolickim rozumieniem końca czasów i czy nie stanowi kolejnego przykładu sztuki służącej rozpaczy zamiast nadziei odkupienia.
Portal Więź.pl (11 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkai, chwaląc jego „wizjonerską twórczość pośród apokaliptycznego terroru”. Artykuł z lubością opisuje „hipnotyczne zdania” i „pejzaż beznadziei” w dziełach noblisty, całkowicie pomijając duchową pustkę i ideologiczne uwikłanie tej pseudo-sztuki w kulturę śmierci.
„Bez reszty” jako manifestacja posoborowego nihilizmu: rozpad wiary w obliczu śmierci
Portal Więź.pl (11 października 2025) prezentuje recenzję filmu „Bez reszty” Jakuba Prysaka jako rzekomo głębok…
Portal Gość Niedzielny (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 40 zakwalifikowanych pianistów – w tym czterech Polaków – oraz szczegóły techniczne dotyczące programu II etapu. W całym tekście nie pojawia się ani jedno odniesienie do katolickiego dziedzictwa Fryderyka Chopina, kulturotwórczej roli Kościoła czy duchowego wymiaru sztuki. To nie relacja kulturalna – to manifest zeświecczonej neutralności.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) prezentuje sylwetkę amerykańskiego poety Forresta Gandera jako wzorzec „ekologii bliskości”, gloryfikując jego dzieła pełne „geologicznej pamięci” i „mineralnych inspiracji”. Artykuł Julii Fiedorczuk kreuje Gandera na nauczyciela mającego leczyć współczesną alienację od przyrody, podczas gdy w istocie propaguje on subtelną formę naturalistycznej idolatrii.
Portal Tygodnik Powszechny przedstawia sylwetkę Andrei Camilleriego (1925-2019), twórcy popularnej serii kryminałów o komisarzu Montalbano, w setną rocznicę urodzin pisarza. Artykuł eksponuje jego „radość życia”, zaangażowanie społeczne oraz antymafijne wątki w twórczości, całkowicie pomijając katolicki wymiar sycylijskiej rzeczywistości i redukując moralność do utylitarnego humanitaryzmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) publikuje wywiad z Marcinem Szczygielskim, laureatem nagrody Literacka Podróż Hestii za książkę „Makabrama”. Autor przedstawia swoją koncepcję literatury dziecięcej jako „humorystycznej historii z dreszczykiem”, gdzie rodzina walczy z „mocami mroku”, a kluczem do zwycięstwa ma być „miłość i serdeczność”. Już w tym lapidarnym streszczeniu widać dramatyczną redukcję nadprzyrodzonego porządku do psychologicznych banałów, co stanowi jaskrawy przykład modernistycznej indoktrynacji młodego pokolenia.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) przedstawia Judith Schalansky jako pisarkę oferującą „spojrzenie z dziejowego dystansu na nieuchronną zmienność” oraz „szansę na przećwiczenie czytelniczej i życiowej uważności”. Jej najnowsza książka Rozchwiane kanarki, głębokie doły ma być odpowiedzią na pytanie „jakim językiem mówić o przeczuciu zbliżającej się katastrofy?”, odrzucając przy tym „schematy zaczerpnięte z Biblii czy poetyki Arystotelesa”. Artykuł Adama Woźniaka gloryfikuje tę perspektywę jako „niezbędną” w świecie „niepewnym, chwiejnym i skomplikowanym”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiego losu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025 r.) publikuje obszerny artykuł Michała Walkiewicza gloryfikujący karierę aktora Leonardo DiCaprio. Autor kreuje go na „ostatniego tyranozaura Hollywood”, analizując ewolucję od młodzieńczych ról do „dojrzałych” kreacji w filmach Paula Thomasa Andersona i Martina Scorsese. Tekst przybiera formę hagiograficznego opisu, przeplatanego analizą sześciu kluczowych „memów” z udziałem aktora – od „Wielkiego Gatsby’ego” po „Wilka z Wall Street”. Walkiewicz zachwyca się „artystyczną podróżą” DiCaprio, chwaląc jego zdolność do „przestawiania zwrotnicy” i „sprowadzania kina akcji na poziom moralitetu”. W tle przewijają się wątki ekologicznego aktywizmu gwiazdy oraz jej kontrkulturowego dziedzictwa (ojciec aktora jako twórca undergroundowych komiksów). Artykuł wieńczy zestawienie „niedocenionych ról” DiCaprio, w tym kontrowersyjnej kreacji w „Celebrity” Woody’ego Allena.
