Portal Tygodnik Powszechny w relacji z 28 września 2025 r. przedstawia przebieg 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie nagrodzono produkcje eksponujące naturalizm i antykatolickie przesłanie. Wśród laureatów znalazły się filmy promujące rewolucyjne interpretacje wiary, jak „Ministranci” Piotra Domalewskiego, który otrzymał główną nagrodę za „przyjemny, antyklerykalny przekaz”.
Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje rozmowę z fotografką Joanną Helander, emigrantką marcową, która opowiada o swojej najnowszej wystawie „Możność utrwalania” w Muzeum Literatury w Warszawie. Artykuł koncentruje się na artystycznej drodze Helander, jej doświadczeniu więziennym i rzekomo „transformującej” mocy fotografii. W tekście dominuje narracja o indywidualnym wyzwoleniu, z pominięciem jakichkolwiek odniesień do transcendentnego wymiaru sztuki czy moralnych konsekwencji przedstawianych działań.
Portal „Tygodnik Powszechny” (26.09.2025) relacjonuje treść filmu „Humanitarnie” Caitlin Cronenberg, córki Davida Cronenberga, jako dystopijną wizję rządowego programu eutanazji służącego „walce z przeludnieniem”. Wymuszony na rodzinie „dobrowolny” wybór osoby do eksterminacji stanowi jedynie pretekst do krwawej rozgrywki w stylu horroru. Recenzentka chwali „zabawę w stylu «kto tu kogo i jak ukatrupi»”, ignorując głębię deprawacji moralnej tej koncepcji.
Ekipa filmu „Ministranci”, laureaci 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Gdynia, 27 września 2025. Fot. Materiały prasowe FPFF Nagrodzeni Złotymi Lwami „Ministranci” nie są najlepszym filmem w dorobku Piotra Domalewskiego. Ciekawie jednak łączą w sobie społeczną wrażliwość z przystępną formą. To kino, które spodoba się widowni.
Portal „Więź” (19 czerwca 2025) relacjonuje triumf filmu „Ministranci” Piotra Domalewskiego podczas 50. Festiwalu Filmowego w Gdyni, przedstawiając go jako „kinowe odzwierciedlenie chrześcijańskich wartości” połączone z „społeczną wrażliwością”. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasyczną redukcją religii do świeckiego aktywizmu, w której cultus Dei (kult Boga) zastępuje się cultus hominis (kultem człowieka).
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) relacjonuje przygotowania do 29. edycji festiwalu teatralnego dla dzieci i młodzieży pod hasłem „Wyobraź to sobie, sobie”, promującego brytyjską twórczość sceniczną przy współpracy z British Council. W programie znalazły się spektakle walijskiego Teatru Iolo o „samotności i przyjaźni” oraz angielski interaktywny projekt taneczny, uzupełnione konferencją o „sztuce performatywnej dla dzieci o zróżnicowanych potrzebach”. Polską reprezentację stanowią adaptacje „Małego Księcia”, „Koziołka Matołka” czy „Pinok.IO”, rywalizujące o nagrody przyznawane przez międzynarodowe jury i „Jury Młodych” z udziałem nastolatków. Finałem będzie prapremiera szwedzkiego projektu „Strażnicy Bogów” o „doświadczeniu dzieciństwa w świecie dorosłych”. Festival stanowi klasyczny przykład modernistycznej inżynierii kulturowej, gdzie pod płaszczykiem „edukacji artystycznej” przemyca się relatywizm moralny i naturalistyczną wizję człowieka.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) promuje grę „Many Nights a Whisper” jako „interaktywny esej o marzeniach, presji i oczekiwaniach”, gdzie gracz wciela się w bohaterkę odpowiedzialną za losy krainy poprzez podejmowanie „trudnych decyzji”. Artykuł zachwala mechanikę polegającą na wyborze między „pozytywnymi zmianami” a „ukrytymi nieszczęściami”, całkowicie pomijając ontologiczny wymiar moralności i nadprzyrodzony porządek stworzenia.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) informuje o jesiennych wystawach w polskich muzeach i galeriach, gloryfikujących twórczość feministyczną, modernistyczną oraz synkretyczne zestawienia sztuki dawnej ze współczesnymi eksperymentami. Artykuł stanowi apologię rewolucji kulturowej, gdzie estetyka służy destrukcji porządku nadprzyrodzonego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) prezentuje recenzję komiksu Marcina Podolca *”Sezon spadających gwiazd”* jako rzekomo „słodko-gorzką historię o poszukiwaniu własnej ścieżki życiowej”. Opowieść o grupie chłopców zafascynowanych koszykówką w małomiasteczkowym środowisku lat 90. XX wieku przedstawiana jest jako „przekonujący obraz drobnych zachwytów i większych przykrości”, gdzie sport staje się ucieczką od osobistych dramatów. Recenzent Remigiusz Różański zachwala rzekomy realizm psychologiczny i unikanie „sentymantalnej laurki”, porównując dzieło do *”Fistaszków”* Charlesa M. Schulza. Artykuł stanowi jednak klasyczny przykład modernistycznej redukcji człowieka do wymiaru czysto horyzontalnego, gdzie bożkiem staje się kult ciała i sportowej rywalizacji.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) promuje dwa spektakle teatralne jako rzekome źródła „odwagi” i „mocy”. „Proces Pelicot” Milo Raua gloryfikuje publiczną ekshibicję prywatnego dramatu gwałtu, podczas gdy „Filokteja. Powrót” Justyny Wielgus redukuje ludzkie cierpienie do płytkich „symulacji” współczesnych słabości. Oba projekty, zdaniem portalu, mają „budować relacje oparte na empatii”, pomijając zupełnie nadprzyrodzony wymiar ludzkiego losu.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje wydarzenia w Pawilonie Polski na Wystawie Światowej Expo 2025 w Osace, przedstawiając drewnianą konstrukcję projektu Interplay Architects jako przestrzeń nasyconą dźwiękami polskiej przyrody oraz muzyką Chopina i jazzem. Autorzy zachwycają się „festiwalem Jazz From Poland in Japan” z udziałem m.in. Agi Derlak, Kuby Więcka czy Nikoli Kołodziejczyka, podkreślając „niezwykłą różnorodność prezentowanej przez nich muzyki”. Cała narracja stanowi jednak jaskrawy przykład wypierania katolickiego dziedzictwa Narodu Polskiego na rzecz modernistycznej synkretyzacji kultur.
