Portal „Tygodnik Powszechny” (3 lutego 2026) promuje książkę Michała Kuźmińskiego „Z domu Israela. Śladami zapomnianej żydowskiej rodziny” jako rzekomo wzorcowe dzieło „pracy pamięci”. Autor, śledząc dzieje żydowskiej rodziny Isacsohnów, przemilcza jednak fundamentalną prawdę: historia ludzkości jest historią Zbawienia, a nie zbiorem przypadkowych transakcji nieruchomości.
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) przedstawia korespondencję między Józefem Czapskim a Wojciechem Karpińskim jako „heroiczną walkę tracącego wzrok artysty o malarstwo”. Opisując ich relację rozpoczętą w 1965 roku w paryskiej restauracji, tekst koncentruje się na aspektach artystycznych i intelektualnych, całkowicie pomijając katolicki wymiar życia obu postaci i ich twórczości.
Portal „Tygodnik Powszechny” (3 lutego 2026) prezentuje styczniowe rekomendacje kulturalne, gloryfikując dzieła przesiąknięte relatywizmem moralnym i kultem egzystencjalnego niepokoju. Artykuł pomija całkowicie perspektywę nadprzyrodzoną, redukując sztukę do narzędzia autoekspresji oderwanego od obiektywnego ładu Bożego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 stycznia 2026) promuje dokument „Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” reżysera Ryana White’a, przedstawiając go jako „poruszającą historię miłosną” niebinarnej poetki Andrei Gibson i jej partnerki Megan. Artykuł gloryfikuje związek dwóch kobiet, akceptację ideologii gender oraz przedśmiertne celebrowanie życia w oderwaniu od prawd wiecznych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 stycznia 2026) informuje o wystawie poświęconej Józefowi Hofmannowi, prezentowanej na krakowskim lotnisku z okazji 150. rocznicy urodzin pianisty. Ekspozycja przedstawia go jako „genialnego wirtuoza”, „wynalazcę o inżynierskim umyśle” oraz prekursora nowoczesności, którego prototyp „ludzkiej mapy” z 1910 roku porównuje do współczesnego GPS. Autorzy zachwycają się „globalnym zasięgiem polskiej kultury”, pomijając całkowicie kwestię religijnego wymiaru życia artysty oraz katolickie podstawy cywilizacji, w której tworzył.
Portal Tygodnik Powszechny (29 stycznia 2026) prezentuje specjalny e-book poświęcony popkulturze, określając ją mianem „jednego z najważniejszych laboratoriów współczesności”. Redaktor Michał Sowiński deklaruje, że „seriale, gry i komiksy czytają świat jako szczególny język opisu”, stanowiąc rzekomo przestrzeń, w której „testowane są nowe języki opowieści, modele bohaterstwa oraz wyobrażenia władzy, wspólnoty i wolności”.
Portal Więź.pl (28 stycznia 2026) publikuje artykuł Martyny Leszczyńskiej pt. „Czemu służą oceny szkolne? Czyżby segregacji uczniów?”, będący jawną apologią rewolucji pedagogicznej inspirowanej naturalizmem i relatywizmem. Autorka, określająca się jako „nauczycielka w jednej z poznańskich szkół”, kreśli pesymistyczną wizję systemu edukacji jako „teatru pozorów”, gdzie oceny szkolne służą wyłącznie „segregacji na lepszych i gorszych”.
„Chromaticon” i „Nawiedzony zamek” („The Haunted Castle”), utwory Michela Dvorsky’ego, wykonywane wówczas publicznie, okazały się w rzeczywistości kompozycjami Józefa Hofmanna. Autor posługiwał się pseudonimem, by jego muzykę oceniano niezależnie od nazwiska i renomy. Portal „Tygodnik Powszechny” (27.01.2026) z entuzjazmem relacjonuje „przywracanie polskiej literaturze muzycznej” zapomnianego poematu symfonicznego Józefa Hofmanna, nie dostrzegając głębszego wymiaru tej „kulturowej amnezji”. Artykuł, pełen zachwytu nad „efektowną instrumentacją” i „nakładanymi planami grupowymi”, stanowi kolejny przejaw redukcji sztuki do poziomu czysto technicznego rzemiosła, oderwanego od transcendentnego porządku.
Artykuł z portalu „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje wiosenny program Teatru Wielkiego w Poznaniu, obejmujący operę „Ślub” Zygmunta Krauzego, festiwal „Przedwiośnie Baletowe” oraz premierę „Króla Rogera” Szymanowskiego. Redukcja sztuki do psychoanalitycznych eksperymentów i neopogańskich synkretyzmów demaskuje duchową pustkę współczesnej kultury.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje artykuł Bartłomieja Gutowskiego o losach pianisty Józefa Hofmanna jako rzekomo „ćwiczenie z widzialności” w kulturze współczesnej. Autor kreśli narrację o „logistyce pamięci” i „infrastrukturze kultury”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sztuki i obowiązki katolickiego artysty.
