Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) przedstawia korespondencję między Józefem Czapskim a Wojciechem Karpińskim jako „heroiczną walkę tracącego wzrok artysty o malarstwo”. Opisując ich relację rozpoczętą w 1965 roku w paryskiej restauracji, tekst koncentruje się na aspektach artystycznych i intelektualnych, całkowicie pomijając katolicki wymiar życia obu postaci i ich twórczości.
Portal „Tygodnik Powszechny” (3 lutego 2026) prezentuje styczniowe rekomendacje kulturalne, gloryfikując dzieła przesiąknięte relatywizmem moralnym i kultem egzystencjalnego niepokoju. Artykuł pomija całkowicie perspektywę nadprzyrodzoną, redukując sztukę do narzędzia autoekspresji oderwanego od obiektywnego ładu Bożego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 stycznia 2026) promuje dokument „Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” reżysera Ryana White’a, przedstawiając go jako „poruszającą historię miłosną” niebinarnej poetki Andrei Gibson i jej partnerki Megan. Artykuł gloryfikuje związek dwóch kobiet, akceptację ideologii gender oraz przedśmiertne celebrowanie życia w oderwaniu od prawd wiecznych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 stycznia 2026) informuje o wystawie poświęconej Józefowi Hofmannowi, prezentowanej na krakowskim lotnisku z okazji 150. rocznicy urodzin pianisty. Ekspozycja przedstawia go jako „genialnego wirtuoza”, „wynalazcę o inżynierskim umyśle” oraz prekursora nowoczesności, którego prototyp „ludzkiej mapy” z 1910 roku porównuje do współczesnego GPS. Autorzy zachwycają się „globalnym zasięgiem polskiej kultury”, pomijając całkowicie kwestię religijnego wymiaru życia artysty oraz katolickie podstawy cywilizacji, w której tworzył.
Portal Tygodnik Powszechny (29 stycznia 2026) prezentuje specjalny e-book poświęcony popkulturze, określając ją mianem „jednego z najważniejszych laboratoriów współczesności”. Redaktor Michał Sowiński deklaruje, że „seriale, gry i komiksy czytają świat jako szczególny język opisu”, stanowiąc rzekomo przestrzeń, w której „testowane są nowe języki opowieści, modele bohaterstwa oraz wyobrażenia władzy, wspólnoty i wolności”.
Portal Więź.pl (28 stycznia 2026) publikuje artykuł Martyny Leszczyńskiej pt. „Czemu służą oceny szkolne? Czyżby segregacji uczniów?”, będący jawną apologią rewolucji pedagogicznej inspirowanej naturalizmem i relatywizmem. Autorka, określająca się jako „nauczycielka w jednej z poznańskich szkół”, kreśli pesymistyczną wizję systemu edukacji jako „teatru pozorów”, gdzie oceny szkolne służą wyłącznie „segregacji na lepszych i gorszych”.
„Chromaticon” i „Nawiedzony zamek” („The Haunted Castle”), utwory Michela Dvorsky’ego, wykonywane wówczas publicznie, okazały się w rzeczywistości kompozycjami Józefa Hofmanna. Autor posługiwał się pseudonimem, by jego muzykę oceniano niezależnie od nazwiska i renomy. Portal „Tygodnik Powszechny” (27.01.2026) z entuzjazmem relacjonuje „przywracanie polskiej literaturze muzycznej” zapomnianego poematu symfonicznego Józefa Hofmanna, nie dostrzegając głębszego wymiaru tej „kulturowej amnezji”. Artykuł, pełen zachwytu nad „efektowną instrumentacją” i „nakładanymi planami grupowymi”, stanowi kolejny przejaw redukcji sztuki do poziomu czysto technicznego rzemiosła, oderwanego od transcendentnego porządku.
Artykuł z portalu „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje wiosenny program Teatru Wielkiego w Poznaniu, obejmujący operę „Ślub” Zygmunta Krauzego, festiwal „Przedwiośnie Baletowe” oraz premierę „Króla Rogera” Szymanowskiego. Redukcja sztuki do psychoanalitycznych eksperymentów i neopogańskich synkretyzmów demaskuje duchową pustkę współczesnej kultury.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje artykuł Bartłomieja Gutowskiego o losach pianisty Józefa Hofmanna jako rzekomo „ćwiczenie z widzialności” w kulturze współczesnej. Autor kreśli narrację o „logistyce pamięci” i „infrastrukturze kultury”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sztuki i obowiązki katolickiego artysty.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje wystawę Tomasza Górnickiego „Dormitorium” w Muzeum Śląskim w Katowicach, przedstawiając ją jako przestrzeń „uważności” i „odpowiedzialności”. Metalowe łóżka wojskowe i gipsowe figury dzieci mają rzekomo „otwierać wiele drzwi” do refleksji nad współczesnymi traumami. Kurator Łukasz Szostkiewicz deklaruje, że instalacja „domaga się głosu” w świecie „zmęczenia informacjami i inflacji obrazów cierpienia”.
