Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) prezentuje obszerny wywiad z Grzegorzem Turnauem, koncentrujący się na jego nowej płycie „Szósta godzina” oraz przemianach artystycznych po 40 latach karie…
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) z entuzjazmem relacjonuje powrót „mitycznego” Orient Expressu, przedstawiając go jako szczyt luksusu i „podróż w duchu slow po szynach nostalgii”. W narracji pełnej zachwytów nad „wnętrzami dekorowanymi przez najwybitniejszych przedstawicieli art déco” i „serwowanymi przez gwiazdkowego szefa kuchni posiłkami”, zupełnie brakuje duchowego rozeznania. „Nic ponad pociąg” – ten cytat autora artykułu doskonale oddaje klimat materialistycznej adoracji stworzenia zamiast Stworzyciela.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) przedstawia hagiograficzny obraz Zbigniewa Cybulskiego jako „polskiego aktora wszech czasów”, pomijając całkowicie moralny i społeczny kontekst jego działalności w systemie komunistycznym. Biografia Doroty Karaś „Cybulski. Podwójne salto” gloryfikuje „artystę” będącego produktem sowieckiej okupacji, przemilczając jego współpracę z reżimem zwalczającym Kościół Katolicki.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje „wielki powrót do korzeni europejskiej powieści”, gloryfikując współczesne romantasy jako kontynuację tradycji Cervantesa i Swifta. W rzeczywistości mamy do czynienia z promocją neopogańskich archetypów pod płaszczykiem literackiego progresu.
Portal Gość Niedzielny (16 grudnia 2025) informuje o jedenastu zmianach w polskiej ortografii uchwalonych przez Radę Języka Polskiego, które wejdą w życie 1 stycznia 2026 roku. Zmiany dotyczą zasad pisowni wielkiej i małej litery, pisowni łącznej lub rozdzielnej oraz użycia łącznika. Prof. Danuta Krzyżyk z RJP tłumaczy, że celem jest „uproszczenie reguł i zmniejszenie liczby wyjątków” oraz „odwołanie się do zwyczaju językowego Polaków”. Przewodnicząca RJP prof. Katarzyna Kłosińska podkreśla, że nowe zasady mają uwolnić użytkowników języka od konieczności rozróżniania części mowy. Nowy słownik ortograficzny z około 100 tys. haseł ma być dostępny bezpłatnie w formie książkowej, elektronicznej i mobilnej.
Portal Więź.pl (16 grudnia 2025) w artykule Damiana Jankowskiego dokonuje apologii postaw głównych bohaterów filmu „Życie jest piękne” i powieści „Idiota”, prezentując ich jako wzory „kultury niezgody na zastaną rzeczywistość”. Autor wychwala „rewolucyjny potencjał” tych dzieł, wskazując na rzekomą „zdolność wyciągania czegoś dobrego z ludzi” oraz „niezgody na brutalność i cynizm” świata. Przesłanie tekstu sprowadza się do tezy: „świat jest straszny, ale ja postanowiłem, że jest piękny”, co stanowi jawną negację katolickiej nauki o grzechu pierworodnym i konieczności Odkupienia.
Portal Tygodnik Powszechny przedstawia Kingę Głyk jako jazzową wirtuozkę, której „kariera nabrała rozpędu” dzięki viralowemu nagraniu coveru „Tears in Heaven” Erica Claptona. Artykuł podkreśla rodzinne korzenie artystki w muzyce jazzowej, „naturalne” podejście do edukacji muzycznej poza systemem szkolnym oraz siedem albumów w dyskografii, łączących jazz z rockiem i funkiem. Wiosną 2026 roku Głyk ma ruszyć w trasę koncertową „The Chapters Tour” po siedmiu polskich miastach. W całym tym zachwycie nad „ekspresją wynikającą z wielkiej radości gry” kompletnie pominięto pytanie o moralny i duchowy wymiar sztuki w katolickim rozumieniu.
Portal Opoka informuje o rzekomym odkryciu wczesnochrześcijańskiego fresku „Dobrego Pasterza” w pobliżu Izniku, związanego z miejscem I Soboru Nicejskiego. Artykuł z 15 grudnia 2025 roku podkreśla III-wieczne pochodzenie malowidła przedstawiającego Chrystusa z „rzymskimi rysami” oraz wspomina wizytę „papieża” Leona XIV w tym regionie. Całość stanowi próbę legitymizacji modernistycznych herezji przez pseudohistoryczne narracje.
Portal Tygodnik Powszechny (15 grudnia 2025) relacjonuje wyniki 18. Festiwalu Teatralnego „Boska Komedia”, gdzie Grand Prix otrzymały „Tkocze” Gerharta Hauptmanna w reżyserii Mai Kleczewskiej z Teatru Śląskiego. Autor, Dariusz Kosiński, chwali „znakomitą pracę” katowickiej sceny pod dyrekcją Roberta Talarczyka, jednocześnie krytykując spektakl jako „udający teatr wściekły i totalny”, który „kupi fantazję o proletariuszach, których dawno już nie ma, i o rewolucji, której nie będzie”. Całość oceny sprowadza się do estetycznego sporu między „teatrem bogatym (i dla bogatych)” a „skromnymi przedstawieniami performatywnymi”.
Magda Umer i jej duchowa wędrówka w cieniu modernistycznej apostazji
Portal Więź.pl (12 grudnia 2025) relacjonuje wspomnieniowy wywiad z Magdą Umer, zmarłą artystką, której duchowe poszukiwania …
