Organ sekty posoborowej „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton nowego redaktora naczelnego Jacka Stawiskiego, w którym wybuch rosyjskiej rakiety na Lubelszczyźnie zostaje zredukowany do argumentu w sporze o sojusze wojskowe i nastroje społeczne, a jedyna rada dla narodu to odporność bez Boga.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje o nowych spektaklach Bartosza Szydłowskiego w krakowskiej Łaźni Nowej. Recenzent Jacek Wakar chwali „Proces Eligiusza Niewiadomskiego” oraz „Czekając na barbarzyńców” jako manifest obywatelskiego oporu i teatru moralnego niepokoju. Przedstawienia poruszają kwestię granicy polsko-białoruskiej, ciągłości politycznej po zmianie władzy oraz losy migrantów, z których jeden – Issa Jerjes – staje się scenicznym odpowiednikiem Jezusa Chrystusa. To jest liturgia bez Boga, w której ludzkie cierpienie zastępuje Ofiarę Przebłagalną, a teatr usurpuje rolę Kościoła.
Portal „Tygodnik Powszechny” – głośnica polskiej sekty posoborowej – publikuje felieton Pawła Bravo poświęcony winu, majonezowi i spółdzielczości. Autor redukuje dar Boży do chemii, a Królestwo Chrystusa zastępuje chwałą kooperatywy. To jest objaw totalnej apostazji medialnej, która milczy o Bogu, by śpiewać pieśń materialistycznej guli.
Portal „Tygodnik Powszechny” (04.08.2026) informuje o masowym sprowadzaniu afrykańskich kleryków do polskich seminariów posoborowych. Artykuł Marcina Choduńskiego opisuje to zjawisko jako ratunek przed krach kadrowy. Liczba powołań upada, seminaria zamyka się, a diecezje podpisują kontrakty z afrykańskimi hierarchiami. Relacja skupia się na ludzkim aspekcie adaptacji, pomijając kwestię ważności sakramentów i jurysdykcji. To jest dowodem całkowitego bankructwa sekty posoborowej, która zastąpiła misję zbawienia zarządzaniem kadrami.
Tygodnik Powszechny recenzuje książkę Doroty Kozińskiej „Dom, w którym śpiewa”, opisującą architekturę i historię europejskich teatrów operowych. Recenzent Jakub Puchalski chwali narracyjny styl autorki oraz skupienie na doświadczeniu widza. Pomija jednak całkowicie wymiar sakralny sztuki i panowanie Chrystusa Króla nad kulturą. To jest objaw laicyzmu, który Pius XI w encyklice Quas Primas potępił jako zarazę społeczeństwa.
Portal Tygodnik Powszechny (4 sierpnia 2026) publikuje wywiad z Admem Mirekiem, popularyzatorem nauki, który postuluje wyrzucenie z chemii symboli pierwiastków i zapisów reakcji na rzecz „plastikowych opakowań i soli kuchennej”. Redakcja prezentuje to jako nowatorską metodę edukacji. W rzeczywistości artykuł ujawnia całkowitą naturalizację intelektu, characteristiczną dla sekt posoborowych, redukującą poznanie stworzenia do algorytmicznej rozrywki pozbawionej nadprzyrodzonego celu.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję powieści Macieja Plazy „Kasperl i Margit”. Recenzent Tomasz Fiałkowski chwali dzieło za wielonarracyjność, dialekt poznański i metafikcyjną grę z historią literatury. Ostatnim słowem recenzowanej historii ma być „śmiech”. Cytowany artykuł relacjonuje triumf estetyki pozbawionej jakiegokolwiek odniesienia do porządku nadprzyrodzonego.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje wręczenie Medali Fieldsa czworom matematykom w Filadelfii. Artykuł chwali ludzki rozum jako autonomiczne źródło prawdy, całkowicie pomijając Boga – Twórcę porządku matematycznego. To jest manifest naturalizmu, w którym nauka staje się bożkiem, a redakcja posoborowego tygodnika pełni funkcję kapłana nowego kultu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 sierpnia 2026) chwali film Macieja Cuskego „Kandydaci Śmierci”. Recenzentka Anita Piotrowska opisuje dokument jako poruszającą opowieść o chłopackim dorastaniu, ojcostwie i analogowej przygodzie. Artykuł zachwyca się „wrażliwą męskością”, „jakościowym czasem” i międzypokoleniowym dialogiem. Redakcja umieszcza ten tekst obok reklam subskrypcji oraz linków do artykułów promujących ideologię LGBT. To jest manifest naturalistycznego pelagianizmu: ludzkie kino zastępuje Boską Ofiarę, a psychologiczny rozpruw zastępuje łaskę sakramentalną.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje rozmowę z Krzysztofem Katkowskim, autorem biografii Jadwigi Staniszkis. Wywiad przedstawia socjolożkę jako ikonę niekonformizmu, „bezczelną intelektualistkę” i symbol autonomii umysłowej, chwaląc jej poparcie dla praw LGBT, globalizacji i traktatu lizbońskiego, jednocześnie opisując jej życie prywatne przez pryzmat traumy, autyzmu i przemocy. Redakcja unosi tę postacę na ołtarz nowoczesnego humanizmu, całkowicie pomijając sprawę zbawienia wiecznego.
