Portal Konferencji Episkopatu Polski (KEP) informuje o wręczeniu przez przewodniczącego KEP Tadeusza Wojdę nagrody im. Romana Andrzejewskiego dr. Mateuszowi Szpytmie, historykowi i wiceprezesowi Instytutu Pamięci Narodowej. Laureat uhonorowany został za działalność na rzecz muzeum Rodziny Ulmów oraz badania nad ruchem ludowym. Komunikat KEP gloryfikuje wartości humanitarne i narodowe, całkowicie…
Portal Episkopat.pl informuje o spotkaniu Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (KEP) abpa Tadeusza Wojdy SAC z ambasadorem Ukrainy w Polsce Vasylem Bodnarem, podczas którego przekazano podziękowania za pomoc udzielaną Ukrainie przez Kościół w Polsce od początku rosyjskiej agresji. Wspomniano o zbiórkach ofiar oraz działalności Caritas Polska na rzecz uchodźców i osób…
Portal Episkopat.pl informuje o 152. Zebraniu Plenarne Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Krakowie (2-4 marca 2026). Temat przewodni brzmi: „Żyć ze Słowa – Lectio Divina jako proces duchowy i psychologiczny”. Prelekcje poprowadzą ks. dr Krzysztof Wons SDS oraz s. prof. Beata Zarzycka ZSAPU, wykładowca psychologii. Uczestniczyć mają…
Portal eKAI informuje o zorganizowanym we Wrocławiu (28 lutego 2026) wydarzeniu pod nazwą „Dzień Pustyni”, które zgromadziło około 250 osób w murach Liceum Sióstr Urszulanek. Spotkaniu, opartemu na metodzie lectio divina, przewodniczył „ks.” Krzysztof Wons SDS, a jego zwieńczeniem była modernistyczna „Msza” sprawowana przez „bp.” Macieja Małygę. Uczestnicy, rozważając postać proroka Eliasza, mieli skupić się na „osobistej refleksji” i „relacji serc”, co w ustach prelegentów przeciwstawiono „zimnej literze prawa”. Całość tego pseudo-duchowego przedsięwzięcia stanowi jaskrawy przykład redukcji religji objawionej do poziomu terapeutycznego sentymentalizmu, w którym subiektywne odczucie jednostki zastępuje obiektywną prawdę dogmatyczną.
Portal eKAI (28 lutego 2026) relacjonuje przebieg czwartego już „dnia skupienia” dla rodziców po stracie dziecka, zorganizowanego we Wrocławiu przez „księdza” Tomasza Filinowicza pod hasłem „Chcę się zatrzymać u Ciebie”. Wydarzenie to, skupione wokół subiektywnych przeżyć i tzw. „interwencji biblijnej”, staje się jaskrawym dowodem na to, jak głęboko struktury okupujące polskie ambony zredukowały nadprzyrodzoną misję Kościoła do roli świeckiego gabinetu terapeutycznego, oferującego sentymentalną ułudę zamiast twardej i zbawiennej doktryny katolickiej.
Portal eKAI (28 lutego 2026) relacjonuje tzw. dzień skupienia wolontariuszy „Caritas” archidiecezji wrocławskiej, który odbył się w murach tamtejszego „seminarium”. Spotkanie, wypełnione „katechezą” „ks.” Dariusza Amrogowicza oraz „Eucharystią”, skupiło się na sentymentalnych wezwaniach do „wierności małym krokom” i naturalistycznym porównaniu Pana Jezusa do „kolekcjonera starych aut”. Ta żałosna próba nadania „duchowego” sznytu czysto ludzkiemu aktywizmowi demaskuje jedynie głębię apostazji struktur okupujących polskie diecezje, gdzie Ewangelję sprowadzono do minuty lektury, a Boga do roli rzemieślnika naprawiającego „zardzewiałe dusze”.
Portal eKAI (28 lutego 2026) relacjonuje kontynentalne spotkanie struktur „Papieskich Dzieł Misyjnych Europy” w Wiedniu, koncentrujące się na nadchodzących jubileuszach, w tym 200-leciu Żywego Różańca. Centralnym punktem doniesienia jest wystąpienie „ks.” Macieja Będzińskiego, który z dumą prezentuje polskie statystyki, wymieniając 2,5 miliona członków tej wspólnoty oraz zapowiadając „misyjny dar” w postaci budowy domu dla katechistów w Papui-Nowej Gwinei. Ten liczebny triumfalizm służy jako zasłona dymna dla faktu, że owa „modlitewna potęga” została zaprzęgnięta w rydwan posoborowej rewolucji, stając się narzędziem naturalistycznego humanitaryzmu zamiast walki o nawrócenie pogan na jedyną wiarę katolicką.
Portal eKAI (28 lutego 2026) relacjonuje „Wielkopostny Dzień Skupienia” dla organistów „diecezji” rzeszowskiej, który odbył się w murach tamtejszego „Wyższego Seminarium Duchownego”. Podczas spotkania, któremu przewodniczył „ks. dr” Andrzej Widak, dyskutowano nad „wrażliwością”, „odpowiedzialnością” oraz „formacją” muzyków kościelnych, starając się nadać artystycznemu akompaniamentowi rangę „integralnej części liturgii”. W rzeczywistości jednak, owa rzekoma „służba Kościołowi” sprowadza się do dekorowania naturalistycznego spektaklu „Nowej Mszy”, stając się tym samym symfonią teologicznej zgnilizny, która zamiast prowadzić dusze do Boga, utwierdza je w modernistycznym kulcie człowieka.
Portal Gość Niedzielny informuje o śmierci ajatollaha Alego Chameneiego, najwyższego przywódcy Iranu, przywołując słowa prezydenta USA Donalda Trumpa, który określił zmarłego mianem jednego z „najbardziej nikczemnych ludzi w historii”. Relacja skupia się na politycznym aspekcie wydarzenia, upatrując w zgonie despoty szansy dla narodu irańskiego na odzyskanie wolności oraz na wezwaniach do tamtejszych sił bezpieczeństwa o przejście na stronę „patriotów” pod groźbą śmierci. Całość przekazu, przesiąknięta duchem czysto ziemskiej sprawiedliwości i demokratycznego optymizmu, całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar ludzkiego życia, sądu Bożego nad innowiercą oraz tragicznego faktu, że śmierć zatwardziałego wroga Chrystusa i Jego Kościoła jest przede wszystkim momentem nieodwołalnego potępienia, a nie tylko geopolitycznym przesileniem.
Portal [Vatican News] informuje o ingresie Krzysztofa Zadarki do katedry w Koszalinie, który odbył się 28 lutego 2026 roku. Podczas uroczystości nowy „biskup” koszalińsko-kołobrzeski wygłosił homilię, w której skupił się na powołaniu do „świętości” oraz potrzebie „miłości rozbrajającej”, diagnozując jednocześnie stan współczesnego świata jako pogrążony w chaosie i odchodzący od chrześcijaństwa. Zadarko, przywołując postać Jana Pawła II, apelował o budowanie „kultury spotkania”, gościnność wobec cudzoziemców oraz wierność Dekalogowi jako fundamentowi stabilności w dobie sztucznej inteligencji. Całość wystąpienia została utrzymana w tonie naturalistycznego humanitaryzmu, typowego dla struktur okupujących Watykan, gdzie nadprzyrodzony charakter Kościoła zostaje zastąpiony przez horyzontalną wspólnotowość. Ta sentymentalna maskarada, ubrana w szaty religijne, stanowi kolejny dowód na całkowite wyparcie się depozytu wiary przez modernistycznych urzędników, którzy zamiast prowadzić dusze do zbawienia, oferują im laicką psychologię i socjologiczne slogany.
