Portal eKAI (22 grudnia 2025) relacjonuje 50. rocznicę pożaru drewnianego kościoła w Witkowicach, przedstawiając wydarzenie jako dowód duchowej siły „wspólnoty”. Cytowany „ks.” Stanisław Lipowski deklaruje: „Kościół to słowo, które opisuje dwie rzeczywistości: duchową – czyli wspólnotę ludzi ochrzczonych, Kościół pisany z dużego »K«, oraz materialną – budynek sakralny, pisany z małego »k«”. To rozróżnienie stanowi jawną herezję, sprzeczną z nauczaniem św. Roberta Bellarmina: Ecclesia est coetus hominum ejusdem christianae fidei professione, et eorumdem sacramentorum communione colligatus, sub regimine legitimorum pastorum, ac praecipue unius Christi in terris vicarii Romani Pontificis („Kościół jest zgromadzeniem ludzi zjednoczonych wyznaniem tej samej chrześcijańskiej wiary i wspólnotą tych samych sakramentów, pod władzą prawowitych pasterzy, a zwłaszcza jedynego na ziemi namiestnika Chrystusa, Papieża Rzymskiego”).

Naturalistyczne zniekształcenie pojęcia Kościoła
Relacja celowo pomija nadprzyrodzony charakter Kościoła jako Mistycznego Ciała Chrystusa, sprowadzając go do poziomu „wspólnoty ludzkiej”. Pius XII w encyklice Mystici Corporis (1943) nauczał niezmiennie: „Prawdziwy Kościół Chrystusowy (…) jest zewnętrznie dostrzegalny i nadprzyrodzony”. Tymczasem w opisie Mszy na zgliszczach czytamy: „Kolędy o Bogu, który rodzi się w ubóstwie, nabrały podczas tej liturgii wyjątkowej mocy” – co jest typowo modernistycznym sprowadzeniem Ofiary Kalwarii do sentymentalnego przeżycia wspólnotowego.

Bluźniercza profanacja i milczenie o zadośćuczynieniu
Szokuje całkowite przemilczenie konieczności zadośćuczynienia za świętokradztwo zniszczenia Domu Bożego. Kanon 1172 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. nakazywał: Ecclesiae violatores excommunicationi latae sententiae speciali modo Romano Pontifici reservatae subjiciuntur („Pogwałciciele kościołów podlegają ekskomunice wiążącej mocą samego prawa, zastrzeżonej w szczególny sposób Stolicy Apostolskiej”). Tymczasem relacja gloryfikuje „akordeon zamiast organów” i „Mszę pod gołym niebem”, co stanowi jawną pogardę dla przepisów liturgicznych potwierdzonych przez św. Piusa X w Tra le sollecitudini (1903).

Uczestnictwo apostatów w odbudowie
Artykuł wspomina o udziale „kard. Karola Wojtyły” w poświęceniu kamienia węgielnego w 1978 r. – postaci, która publicznie zaprzeczała dogmatom o nieomylności papieskiej i jedyności Kościoła Katolickiego. Synod Pistoia (1786) został potępiony przez Piusa VI właśnie za podobne próby zastąpienia świętej liturgii „kreatywnymi” formami wspólnotowymi.

„Nowym kościołem trzeba się cieszyć, dbać o niego i w jego murach przeżywać całe życie – radości i cierpienia – w łączności z Jezusem” – te słowa „ks.” Lipowskiego demaskują naturalistyczną redukcję świątyni do „miejsca spotkań”, podczas gdy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. w kanonie 1161 definiował kościół jako aedes sacra divino cultui dedicata („budynek poświęcony oddawaniu czci Bogu”).

Historyczne przekłamania i milczenie o represjach
Wspomnienie o „przejściu świątyni w ręce protestantów” w XVI w. pomija istotny fakt: utrata kościoła wynikała z apostazji miejscowej szlachty, co Pius V w bulli Regnans in excelsis (1570) nazwał haereticam pravitatem („heretyckim przewrotem”). Również brak jakiejkolwiek wzmianki o komunistycznych prześladowaniach Kościoła w 1975 r. – okresie systematycznej destrukcji wiary przez reżim – świadczy o przyjęciu perspektywy „hermeneutyki ciągłości”.

Teologia zgliszcz versus teologia Krzyża
Opis modlitwy na pogorzelisku: „parafianie wyjątkowo mocno uświadomili sobie, że każdy z nich nie tylko należy do Kościoła, ale także jest za niego odpowiedzialny” – to ewidentne nawiązanie do soborowej „Lumen Gentium”, która zastąpiła katolicką eklezjologię społeczną wizją „ludu Bożego”. Św. Pius X w Pascendi dominici gregis (1907) potępił taką postawę jako coniuratio hominum in societatem vivam („spisek ludzi tworzących żywe społeczeństwo”).

Kult ruin zamiast kultu Ofiary
Przygotowywana wystawa „archiwalnych zdjęć i ocalałych pamiątek” oraz „grafiki odtwarzające wygląd wnętrza” wpisują się w posoborowy kult destrukcji – analogicznie do przekształcenia ołtarzy w „stoły zgromadzenia”. Prawdziwie katolicką reakcją na profanację byłoby odprawienie ekspiacyjnych Mszy św. w rycie trydenckim, czego artykuł nawet nie sugeruje.

Zamiast lamentować nad materialnymi zgliszczami, należałoby zapłakać nad duchowymi ruinami, jakie w Witkowicach i całej Polsce pozostawiła posoborowa apostazja. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Państwa nie mogą bezpiecznie i szczęśliwie rządzić się, jeśli w rządzeniu pomija się imię Boże i zasady chrześcijańskie”. Dopóki „duchowi przywódcy” pokroju „ks.” Lipowskiego będą głosić herezję równości „duchowego” i materialnego wymiaru Kościoła, dopóty nowe pożary – tym razem wiary – będą trawić kolejne pokolenia.