Zbiór artykułów opartych na źródle tygodnikpowszechny.pl. Wszystkie materiały są konstruktywną krytyką oryginalnej publikacji w duchu integralnie katolickim.
Portal Tygodnik Powszechny (4 grudnia 2025) informuje o sporach dotyczących projektu komisji badającej przypadki wykorzystania seksualnego w strukturach posoborowych. Wypowiedź ks. Piotra Studnickiego obnaża fundamentalny paradoks: próbę budowania przejrzystości w systemie opartym na kłamstwie doktrynalnym.
Portal Tygodnik Powszechny (3 grudnia 2025) prezentuje rozmowę z Joanną Ostrowską – doktorką nauk humanistycznych związaną z kontrowersyjnym QueerMuzeum Warszawa. Autorka, specjalizująca się w tematach seksualności zdeformowanej przez ideologię gender, opowiada o rzekomych trudnościach w badaniu „przemilczanych” wątków II wojny światowej, takich jak domy publiczne czy przymusowa sterylizacja. Wywiad stanowi klasyczny przykład historycznego rewizjonizmu podszytego neomarksistowską agendą.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje wizytę uzurpatora Leona XIV w Libanie, przedstawiając ją jako próbę „zachęcenia do pokojowego współistnienia” w kraju pogrążonym w kryzysie. W artykule podkreśla…
Rosyjska lekcja dla współczesnej pseudo-katolickiej PolskiPortal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) relacjonuje premierę spektaklu „Termopile polskie” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym, prz…
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) przedstawia analizę najnowszej płyty Hani Rani zatytułowanej „NON FICTION. PIANO CONCERTO IN FOUR MOVEMENTS”, chwaląc jej „eufoniczny charakter” i „łagodne łechtanie zmysłów”. Autor recenzji, Jakub Puchalski, określa dzieło jako „ambitny pop na progu muzyki filmowej i ambientu”, jednocześnie przyznając, że kompozycja nie stanowi żadnego wyzwania dla słuchacza, będąc jedynie „przyjemnością estetyczną”. Już w tym stwierdzeniu ujawnia się duchowy bankructw współczesnej krytyki artystycznej, redukującej sztukę do poziomu dekoracyjnej stymulacji zmysłów.
Tygodnik Powszechny jako tuba modernistycznej rewolucji
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) prezentuje kolejny numer będący manifestem ideologicznej dezercji od katolickiej ortodoksji. Choć t…
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) informuje o rzekomym „renesansie” śpiewu gregoriańskiego, sugerując jego adaptację do sal koncertowych i serwisów streamingowych. Autor, „ks.” Dominik Dubiel SJ, przytacza komentarze internautów, wskazując na uniwersalny charakter tej muzyki nawet dla „ateistów” czy osób „nieza bardzo religijnych”. Jako przyczyny popularności wymienia się: nurt tradycjonalno-konserwatywny w Kościele, uproszczone metody wykonawcze (szkoła solesmeńska, francuska Marcela Pérèsa) oraz naukowe podejście semiologiczne. Artykuł kończy teza, że śpiew gregoriański, oderwany od liturgii, „nawiązuje do pierwotnego związku muzyki z rzeczywistością transcendentną”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (2 grudnia 2025) prezentuje wywiad z Mają Mozga-Górecką, autorką książki „Figlarnie. Przestrzenie radykalnej prywatności”. Artykuł promuje koncepcję prywatności jako „formy kontestacji” wobec współczesnego kultu transparentności, zestawiając francuskie XVIII-wieczne domy schadzek z współczesnymi praktykami mindfulness. W duchu naturalizmu i synkretyzmu religijnego, autorka gloryfikuje przestrzenie od Freuda po Jarmana jako współczesne „świątynie autoekspresji”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego wnętrza.
Faraonizm jako narzędzie apostazji: krytyka egipskiej polityki historycznej
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) propaguje laicką wizję Egiptu, gloryfikującą rządy prezydenta Abdela Fattaha as-…
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025 r.) relacjonuje sytuację Polaków na Łotwie, koncentrując się na ograniczaniu praw szkół polskich oraz likwidacji polskich mediów. Artykuł prezentuje narzekania działaczy polonijnych na reformy oświatowe zmuszające do nauczania w języku łotewskim oraz zamknięcie historycznej szkoły w Krasławiu. W tle pojawia się wątek lojalności łotewskich Polaków wobec państwa, które systematycznie ogranicza ich prawa kulturalne. Całość utrzymana jest w tonie świeckiego humanitaryzmu, kompletnie pomijając nadprzyrodzony wymiar tożsamości katolickiej.
