Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje kolejną pracę Bartosza Minkiewicza – rysownika specjalizującego się w relatywizacji katolickich symboli. Choć treść artykułu pozostaje niedostępna poza płatną bramką, sama sygnatura autora i profil pisma stanowią wystarczający kontekst do teologicznej demaskacji.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) prezentuje tekst Tomasza Stawiszyńskiego, w którym autor entuzjastycznie interpretuje adhortację „Dilexi te” antypapieża Leona XIV jako „przełomowe wezwanie do troski o słabszych”. Stawiszyński przeciwstawia rzekomo „chrześcijańską ofiarę” filozofii Nietzschego, dowodząc, że współczesna kultura odrzuca „logikę miłosierdzia” na rzecz „turbokapitalizmu i ideologicznych wzmożeń”. Całość stanowi apologię posoborowej rewolucji, która pod płaszczykiem społecznego zaangażowania demontuje nadprzyrodzony charakter Kościoła, redukując go do humanitarnej NGO.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) publikuje tekst „Wszystko, co się tutaj dzieje” autorstwa „ojca” Wacława Oszajcy „SJ”, w którym kwestionuje się wszechwiedzę i omnipotencję Jezusa Chrystusa. Artykuł stanowi klasyczny przykład modernistycznej deformacji katolickiej doktryny, podszywającej się pod rzekomą głębię duchową.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) przedstawia makabreskę współczesnego narciarstwa – „białe wysepki na zielonym oceanie”, rodem z antychrześcijańskiej wizji postępu. „Mamy sporo zdjęć lot…
Filozofia dramatu Tischnera: modernistyczna ucieczka od prawdy objawionej
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) prezentuje apologetyczny portret ks. Józefa Tischnera jako oryginalnego tw…
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) w artykule Olgi Drendy kreśli obraz współczesnego społeczeństwa pogrążonego w coraz głębszej ciszy, interpretując zanik zwyczaju krzyczenia na telewizor jako symptom przemian obyczajowych. Autorka zauważa: „Ludzie są cisi, zupełnie jakby wzięli sobie do serca biblijne błogosławieństwo”, jednakże pomija kluczowy kontekst teologiczny tego zjawiska – milczenie nie jest tu cnotą, lecz przejawem duchowej apatii narodu odchodzącego od publicznego wyznawania wiary.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) publikuje refleksję Grzegorza Rysia na temat ewangelicznego spotkania Chrystusa z Zacheuszem. Autor skupia się na greckim czasowniku anablepō, sugerując możliwość tłumaczenia „spojrzał ponownie” zamiast tradycyjnego „spojrzał w górę”. Rozwija tezę o rzekomej „ponowności” spojrzenia Chrystusa jako kluczu do nawrócenia: „Czy nie jest to naszym powszechnym doświadczeniem? Przeżyć moment, kiedy mamy poczucie, że Jezus od nowa na nas patrzy? Jeszcze raz spojrzał na mnie! Co za szczęście!” Całość utrzymana w psychologizującym tonie redukuje nadprzyrodzone dzieło łaski do emocjonalnego przeżycia.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) relacjonuje wzrost importu chińskiego koncentratu pomidorowego do Polski, który uczynił nasz kraj największym importerem tego produktu w Europie. Autor Paweł Bravo wskazuje, że „sukces” ten wynika głównie z redukcji zakupów przez Włochów, którzy – po ujawnieniu śledztwa BBC dotyczącego wyzysku Ujgurów w regionie Xinjiang – ograniczyli sprowadzanie chińskiego surowca. Artykuł demaskuje praktyki włoskich przetwórców, którzy koncentrat rozcieńczali i sprzedawali jako „autentyczną” passatę, oraz krytykuje brak skutecznych unijnych regulacji wymuszających transparentność łańcuchów dostaw. Całość wieńczy przepis na muffinki pomidorowe z użyciem koncentratu, co stanowi gorzką pointę opisywanej hipokryzji.
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) przedstawia współczesność jako „labirynt”, w którym poszukuje się świeckich autorytetów zamiast niezmiennej prawdy katolickiej. Redaktor naczelna Ewelina Burda promuje analityka OSW Wojciecha Konończuka jako „przewodnika” w sprawach geopolitycznych, równocześnie relatywizując znaczenie Adwentu poprzez zestawienie katolickich rorat z protestanckimi praktykami ewangelika Łukasza Ostruszki.
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) przedstawia książkę Lidii Kośki Wycieczka do Szerszeniowic. W stronę Leca jako „archeologiczną” eksplorację dorobku Stanisława Jerzego Leca (1909-1966). Autor recenzji, Tomasz Fiałkowski, zachwyca się „dogłębną” analizą topografii życia poety – od podolskich Szerszeniowic przez Wiedeń i Jerozolimę po Warszawę – oraz jego intelektualnych powinowactw z Karlem Krausem czy Thomasem Bernhardem. Szczególną uwagę poświęca przekładom Fugi śmierci Paula Celana, którego Lec był jednym z pierwszych polskich tłumaczy. W całym tym erudycyjnym uniesieniu zabrakło jednak fundamentalnego pytania: jaką duchową truciznę niesie twórczość Leca i jej współczesne gloryfikowanie?
