tygodnikpowszechny.pl

Zdjęcie przedstawiające wręczanie nagród BONUS 2025 w krakowskiej Manggha, symbolizujące apostazję i relatywizm w Kościele
Posoborowie

„Tygodnik Powszechny” promuje apostazję: Nagrody BONUS 2025 jako narzędzie relatywizmu

Portal „Tygodnik Powszechny” (28 listopada 2025) informuje o przyznaniu nagród BONUS 2025 osobom „łączącym zamiast dzielącym” w polskiej przestrzeni publicznej. Wyróżnienia otrzymali m.in. indyjski reżyser Arjun Talwar za filmy „opowiadające o Polsce głosami jej nowych mieszkańców” oraz inni twórcy i działacze promujący „dialog” i „budowanie mostów”. Gala odbyła się w krakowskiej Manggha, instytucji znanej z promocji synkretyzmu religijnego.

Scena w kaplicy Uniwersytetu Yale z profesorem Almą (Julia Roberts) i doktorantką Maggie (Ayo Edebiri), ilustrująca konflikt między relatywizmem a katolicką etyką w filmie "Po polowaniu".
Kultura

Akademickie mrowisko relatywizmu: „Po polowaniu” jako narzędzie dekonstrukcji katolickiej etyki

Portal Tygodnik Powszechny (28 listopada 2025) relacjonuje najnowszy film Luki Guadagnino Po polowaniu jako próbę „wsadzenia kija w mrowisko” współczesnych dylematów obyczajowych. Akcja toczy się na uniwersytecie Yale, gdzie profesor filozofii Alma (Julia Roberts) staje przed konfliktem między oskarżeniami doktorantki Maggie (Ayo Edebiri) wobec kolegi Hanka (Andrew Garfield) a lojalnością wobec przyjaciela. Film eksploruje tematykę #MeToo przez pryzmat akademickich hierarchii, politycznej poprawności i „sprawiedliwości naprawczej”, jednocześnie gubiąc się w nadmiarze wątków psychologicznych i rodzinnych. Recenzentka konkluduje, że dzieło nie osiąga poziomu Tár Todda Fielda, stając się jedynie „próbą wsadzenia kija w mrowisko, które ktoś już zdążył rozgrzebać”.

Mężczyzna w tradycyjnym stroju katolickim modlący się przed krzyżem w ciemnym otoczeniu symbolizującym upadek moralny współczesnego świata.
Posoborowie

Filmowe lustro apostazji: jak „Dom dobry” relatywizuje grzech i prawdę

Portal Tygodnik Powszechny (28 listopada 2025) relacjonuje fenomen popularności filmu „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, interpretując go jako „lustro” współczesnego społeczeństwa i „szczelinę” do przepracowania „zbiorowych traum”. Autorka, Cveta Dimitrova, przedstawia przemoc domową wyłącznie jako efekt „struktury społecznej”, pomijając całkowicie jej wymiar moralny jako grzechu ciężkiego naruszającego V przykazanie Boże.

Katolicka rodzina modląca się przy ołtarzu domowym w kontrastu z sekularyzacją popkultury
Świat

Nostalgiczna ucieczka w popkulturę jako symptom duchowej pustki współczesności

Portal Tygodnik Powszechny (27 listopada 2025) przedstawia piąty sezon serialu „Stranger Things” jako nostalgiczny wehikuł przenoszący widzów w świat lat 80., gdzie popkultura staje się rzekomym „azylem” przed współczesnymi lękami. Autor artykułu z zazdrością kontrastuje „lśniące, kolorowe” amerykańskie dzieciństwo z polską rzeczywistością transformacji, redukując doświadczenie wiary do „niekończącej się opowieści o roratach”. W tej laickiej apoteozie telewizyjnej rozrywki nie ma miejsca na transcendentny wymiar ludzkiego losu – tylko kulturowe klisze i bałwochwalczy kult przeszłości.

Rodzina modląca się przed krzyżem w tradycyjnym katolickim pomieszczeniu, kontrastując z estetyką lat 80. z serialu "Stranger Things".
Kultura

Nostalgiczny labirynt „Stranger Things” – ucieczka od Chrystusowego porządku

Portal Tygodnik Powszechny (27 listopada 2025) przedstawia piąty sezon serialu „Stranger Things” jako „przestrzeń spotkania” współczesnego człowieka z nostalgiczną wizją lat 80., gdzie popkultura staje się „azylem” przed „skomplikowaną teraźniejszością”. Autor, Michał Walkiewicz, celebruje „mit idealnego dzieciństwa” utkany z filmowych cytatów, gier wideo i muzyki Kate Bush, twierdząc, że seria braci Duffer oferuje „punkt odniesienia w świecie niejasnych wartości”.

Młody mężczyzna w biurze korporacyjnym z wyczerpanym wyrazem twarzy i pomarańczową kropką na monitorze.
Posoborowie

Modernistyczna apoteoza wyobcowania w „Tygodniku Powszechnym”

Portal „Tygodnik Powszechny” promuje zwycięskie opowiadanie konkursowe Pomarańczowa kropka Melchiora Mordęgi jako rzekomo głęboką refleksję nad kondycją współczesnego człowieka. W rzeczywistości mamy do czynienia z nihilistyczną pochwałą dezintegracji osobowości, gdzie praca zastępuje relacje międzyludzkie, a mistyczne doznanie sprowadza się do zmysłowego doświadczenia wody w podziemnej fontannie. Artykuł relacjonuje treść utworu, w którym protagonista Nikodem – dwudziestoletni korporacyjny niewolnik – rezygnuje z życia osobistego, by w finale dotrzeć do mitycznego „Źródła” będącego antytezą prawdziwego sacrum.

Wnętrze katedry w Krakowie z nowym „arcybiskupem” Grzegorzem Rysiem na tle modernistycznych zmian w liturgii.
Kurialiści

Nowy „arcybiskup” Krakowa: modernistyczna kontynuacja soborowej destrukcji

Portal „Tygodnik Powszechny” (26 listopada 2025) z satysfakcją relacjonuje nominację „kardynała” Grzegorza Rysia na „arcybiskupa” krakowskiego, przedstawiając ją jako powrót do „tradycji obsadzania najważniejszych metropolii Kościoła kardynałami”. Artykuł wychwala „otwartość” i „zaangażowanie w dialog” nowego „metropolity”, przeciwstawiając go poprzednikowi – „abp.” Markowi Jędraszewskiemu, krytykowanemu za „polityczne zaangażowanie” i „klerykalny styl rządów”. W rzeczywistości mamy do czynienia z wymianą jednego apostaty na drugiego w ramach tej samej masońskiej struktury pseudo-Kościoła.

Posoborowie

Estetyzacja wiary: roraty jako spektakl zmysłów w miejsce prawdziwego kultu

Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) relacjonuje fenomen popularności porannych nabożeństw adwentowych w strukturach posoborowych, przedstawiając roraty jako doświadczenie estetyczno-społeczne. „Śmiejemy się z mężem, że na krakowskich Plantach łatwo odróżnić wtedy ludzi idących «marszem roratnim»” – mówi jedna z rozmówczyń, podczas gdy socjolog Jarema Piekutowski zachwyca się „specyficznym nastrojeniem organizmu” i porównuje przeżycia do filozofii Heideggera. W całym tekście brak jednak jakiejkolwiek wzmianki o nadprzyrodzonym charakterze liturgii, Ofierze Mszy Świętej czy obowiązku kultu należnego Bogu.

Kultura

Synkretyzm religijny i profanacja sacrum w popkulturze

Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) relacjonuje kontrowersyjną kampanię promocyjną hiszpańskiej artystki Rosalíi Vila Tobelli, która podczas premiery albumu „Lux” wykorzystała symbole religijne w sposób jawnie profanacyjny. Wjazd na biały samochód niczym na „papamobile”, habit zakonny przekształcony w strój sceniczny oraz mieszanie katolickiej hagiografii z hinduistycznym świętem Diwali – to wszystko zdaniem komentatorów stanowi „mistyczną estetykę” łączącą sacrum z profanum. Tymczasem katolicka doktryna nie pozostawia wątpliwości: święte znaki nie mogą być narzędziem rozrywki ani przedmiotem artystycznej eksploatacji.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.