Modernistyczny dialog jako narzędzie dekonstrukcji wiary
Portal Tygodnik Powszechny (31 października 2025) przedstawił rozmowę „księdza” Adama Bonieckiego z Jackiem Stawiskim jako rzekomy przykład „do…
Portal Tygodnik Powszechny (31 października 2025) relacjonuje napięcia na pograniczu pakistańsko-afgańskim, koncentrując się na etnicznych konfliktach Pasztunów i Beludżów bez jakiejkolwiek analizy duchowych korzeni kryzysu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 października 2025) przedstawia Drezno jako perłę turystyczną, zachwalając barokowe zabytki, kolekcje sztuki oraz „różnorodność atrakcji”. W artykule wymieniono m.in. Galerię Obrazów Starych Mistrzów ze słynną „Madonną Sykstyńską” Rafaela, skarbce Augusta II Mocnego, Operę Sempera, parostatki Weiße Flotte, Szklaną Manufakturę Volkswagena, a także jarmarki bożonarodzeniowe jako „królujące” w okresie adwentu. Całość utrzymana jest w tonie zachwytu nad „bogactwem kulturowym”, całkowicie pomijając duchowe i doktrynalne implikacje promowanych treści.
Portal Tygodnik Powszechny (30 października 2025) przedstawia włamanie do paryskiego Luwru jako wydarzenie o „staromodnym czarze” i „filmowym wdzięku”, sugerując że „cały świat żył” tą sprawą z pobłażliwą fascynacją. Autorka Olga Drenda pisze: „Na tle ponurych, złowrogich czy przyczyniających się do tracenia wiary w ludzkość wiadomości […] włamanie do Luwru przynosiło powiew świeżości swoim staromodnym czarem”, dodając że rabusie działali „dyskretnie i można rzec – bezproblemowo”. Ten estetyzujący ton wobec przestępstwa stanowi jaskrawą ilustrację dekadenckiego relatywizmu moralnego współczesnej kultury.
Portal Tygodnik Powszechny (30 października 2025) publikuje artykuł s. Katarzyny Kowalskiej NDS, gloryfikujący 60. rocznicę deklaracji „Nostra aetate” Soboru Watykańskiego II. Autorka, przedstawiona j…
Portal „Tygodnik Powszechny” (30.10.2025) przedstawia wywiad z Weroniką Kobylińską, kuratorką wystawy „Wzdłuż milczącej fali” w ramach Warsaw Gallery Weekend. Ekspozycja zestawia archiwalne fotografie z Fundacji Archeologii Fotografii (m.in. Zbigniew Dłubak, Lucjan Demidowski, Wojciech Hermanowicz) ze współczesnymi fotoobiektami Ewy Doroszenko. Kluczowym wątkiem jest „sproblematyzowanie” pejzażu jako konstruktu kulturowego i krytyka „wzrokocentrycznej” percepcji natury w kontekście antropocenu. Kuratorka deklaruje intencję przełamania „estymy wobec malarstwa” na rzecz docenienia materialności fotografii oraz „autokrytyki instytucjonalnej” poprzez „rozszczelnienie” formuły wystawienniczej.
Portal Tygodnik Powszechny (30 października 2025) promuje ideologię globalnego rynku pracy jako nieuchronną konieczność, gloryfikując angielski jako lingua franca współczesnego HR-u. Artykuł koncentruje się na technikaliach rekrutacji międzynarodowej, całkowicie pomijając moralny i duchowy wymiar pracy ludzkiej, redukując człowieka do zasobu w korporacyjnej machinie.
Portal „Tygodnik Powszechny” (29 października 2025) informuje o nominowanych do Nagrody BONUS 2025, mającej honorować osoby i inicjatywy „łączące zamiast dzielące” w obszarach mediów, kultury, działalności społecznej, przywództwa i technologii. Wyróżnienia, promowane jako antidotum na „polaryzację i krzyk”, w istocie stanowią manifest naturalistycznej duchowości, odciętej od nadprzyrodzonych celów Kościoła.
Portal Tygodnik Powszechny (29 października 2025) relacjonuje obchody 15-lecia Centrum Nauki Kopernik, prezentując raport „Młodzi o nauce i naukowcach”. Artykuł gloryfikuje materialistyczne podejście do wiedzy, gdzie nauka sprowadzona została do technokratycznego narzędzia, całkowicie odciętego od nadprzyrodzonego porządku. Współtworzenie eksperymentów i „obywatelska preparacja mastodonzaura” mają zastąpić prawdziwe wychowanie młodzieży w duchu philosophia perennis (filozofii wieczystej). Całość stanowi przejaw modernistycznej apostazji, gdzie człowiek stawia się na miejscu Boga.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje dwie współczesne inscenizacje „Pana Tadeusza” – rapową wersję Kamila Białaszka w Teatrze Polskim w Poznaniu oraz krytyczną interpretację Wojtka Klemma w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Artykuł Dariusza Kosińskiego wskazuje na problem kanonicznego statusu dzieła Mickiewicza, które stało się przedmiotem „walenia bejsbolem” przez młodych twórców. Podczas gdy spektakl Białaszka redukuje epopeję do patologicznego obrazu „żuli, dziwek i dilerów”, Klemm koncentruje się na wyciągnięciu „nieoczywistych wątków” – zwłaszcza perspektywy chłopskiej i kobiecej. Oba podejścia zdradzają głęboką niezdolność do uchwycenia transcendencji dzieła w imię świeckiego aktywizmu.
