Zbiór artykułów opartych na źródle wiez.pl. Wszystkie materiały są konstruktywną krytyką oryginalnej publikacji w duchu integralnie katolickim.
W Uroczystość Objawienia Pańskiego 2026 roku, duchowny Grzegorz Ryś związany z posoborowymi strukturami przedstawił tezy stanowiące radykalną kontradykcję wobec niezmiennej doktryny katolickiej. Pod pozorem żarliwości misyjnej kryje się systematyczna destrukcja podstaw wiary, godząca w samą istotę misji Kościoła.
Portal Więź.pl (4 stycznia 2026) prezentuje esej Agnieszki Budnik, który pod pozorem analizy kinematograficznych metafor „nurkowania” i „powierzchni”, wpisuje się w modernistyczną redukcję osoby ludzkiej do czysto naturalistycznej dialektyki. Autorka przeciwstawia rzekomo „pasję nadającą sens” relacjom rzekomo „nadającym kształt”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel człowieka i jego wieczne przeznaczenie.
Portal Więź.pl, utożsamiający się z „personalistycznym spojrzeniem na wiarę”, opublikował hagiograficzny portret nieżyjącego już prof. Andrzeja Paczkowskiego (1926-2026) – historyka specjalizującego się w dziejach Polski Ludowej. Wychwalając go jako „człowieka umiarkowanego”, autor Michał Przeperski kreśli wizję historiografii jako dyscypliny wolnej od „czarno-białych klisz”, hołdującej „kolorowej” wieloznaczności.
Portal „Więź.pl” (7 stycznia 2026) relacjonuje wyniki raportu Klubu Jagiellońskiego oceniającego dwa lata rządów koalicji pod przywództwem Donalda Tuska. Analiza ogranicza się do utylitarnej oceny „polityk publicznych”, całkowicie pomijając ratio iuris katolickiej nauki społecznej. Autorzy konstatują „brak spójnej strategii” i „reformatorskiej ambicji”, wystawiając rządowi ocenę 4,6/10. Wśród rzekomych „sukcesów” wymieniają „konsekwentne wzmacnianie bezpieczeństwa” oraz deregulację, zaś za porażki uznają stan służby zdrowia i finansów publicznych. Całość utrzymana jest w typowo modernistycznym duchu redukcji życia społecznego do technokratycznych wskaźników.
Portal Więź.pl w artykule Patrycji Siwicy (6 stycznia 2026) prezentuje modernistyczną wizję „nadziei” oderwaną od obiektywnych fundamentów wiary katolickiej. Autorka, opisując swoje doświadczenia związane z Rokiem Jubileuszowym ogłoszonym przez antypapieża Franciszka, dokonuje niebezpiecznej subiektywizacji życia duchowego, mieszając elementy psychoterapii z pseudoreligijnym językiem. Tekst stanowi klasyczny przykład posoborowej dewaluacji pojęć teologicznych na rzecz emocjonalnych uniesień i relatywizmu doktrynalnego.
Ekumeniczny guru „kościoła otwartego” propaguje antropocentryczną duchowość bez Krzyża
Portal Więź.pl (6 stycznia 2026) prezentuje noworoczne przesłanie ks. Adama Bonieckiego, w którym ten ikoniczny p…
Portal Więź.pl w artykule z 5 stycznia 2026 roku („Bez śmierci życie traci ciężar. Finał 'Stranger Things’ i pewna pułapka popkultury”) analizuje ostatni sezon popularnego serialu, wskazując na problem unikania śmierci głównych bohaterów jako symptomu szerszego kryzysu kulturowego. Autor, Damian Jankowski, zauważa, że „życie, w którym nie ma puenty, w którym bezkarnie 'zmartwychwstają’ wcześniej pożegnani, a wszystko kończy się dobrze, nie jest życiem. Jest iluzją”. Choć diagnoza jest trafna, pomija ona zasadniczy wymiar teologiczny tego zjawiska.
Portal Więź.pl relacjonuje analizę Nesrine Malik dla „The Guardian”, opisującą amerykańską interwencję w Wenezueli jako akt bezprecedensowego pogwałcenia prawa międzynarodowego. Autorka podkreśla, że działania administracji Donalda Trumpa stanowią całkowite odrzucenie pozorów legitymizacji prawnej, opierając się wyłącznie na militaryzmie: „Stany Zjednoczone są prawem i nie podlegają żadnemu wyższemu prawu” – konstatuje z goryczą.
W drugą niedzielę po Bożym Narodzeniu 2026 roku, antypapież Robert Prevost (znany jako Leon XIV) wygłosił w Watykanie przemówienie, w którym zredukował chrześcijańską nadzieję do naturalistycznej konc…
Portal Więź.pl w artykule z 4 stycznia 2026 roku przedstawia analizę rzekomego konfliktu między „imperatywem twórczym” a relacjami międzyludzkimi, opartą na interpretacji filmów „Wielki błękit” Luca Bessona i „La Grazia” Paolo Sorrentino. Tekst promuje rewolucyjną tezę o „pokusie wyboru między głębią a ciepłem dłoni”, całkowicie ignorując obiektywny porządek moralny ustanowiony przez Boga.
