Portal Więź (9 grudnia 2025) prezentuje wywiad z Jonem Fossem, w którym noblista eksponuje swoją wizję wiary jako doświadczenia wyrastającego z cierpienia i milczenia. Autor artykułu, „ks. Andrzej Draguła”, bezkrytycznie relacjonuje tezy, które stanowią kwintesencję modernistycznej herezji potępionej w Lamentabili sane i Pascendi Dominici gregis św. Piusa X.
Portal Więź.pl (9 grudnia 2025) relacjonuje tekst „Deportacje po polsku: skuteczność czy polityczny spektakl siły?” autorów z Ośrodka Badań nad Migracjami UW, którzy kwestionują legalność deportacji cudzoziemców. Artykuł przedstawia działania Straży Granicznej jako „łapanki”, krytykuje warunki w strzeżonych ośrodkach detencyjnych (SOC) i postuluje wprowadzenie abolicji dla nielegalnych migrantów. Całość utrzymana jest w tonie emocjonalnej manipulacji, gdzie prawowitość państwowych działań zostaje podważona w imię fałszywie pojętego miłosierdzia, całkowicie pomijając katolicką naukę o porządku społecznym.
Portal Więź.pl (8 grudnia 2025) relacjonuje wykład noblowski László Krasznahorkaia, który – jak pisze medium – porzucił temat nadziei na rzecz „nowych aniołów” w cywilnych ubraniach, pozbawionych boskiego posłannictwa. W tej modernistycznej wizji aniołowie stają się jedynie ludzkimi projekcjami, a sama narracja odsłania duchową pustkę współczesnego humanizmu.
Portal Więź.pl (8 grudnia 2025) w komentowanym tekście przytacza analizę Timothy’ego Gartona Asha dotyczącą europejskich zdolności do obrony Ukrainy przed rosyjską agresją. Brytyjski historyk wskazuje na konieczność przekształcenia „Europy mogącej” w „Europę działającą” poprzez „optymizm woli”, strategiczną determinację i porzucenie krótkowzrocznych interesów narodowych. Pomija przy tym fundamentalną przyczynę kryzysu – odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla, bez którego żadne ludzkie wysiłki nie przyniosą trwałego pokoju.
Portal Więź.pl (8 grudnia 2025) przedstawia artykuł Agaty Kulczyckiej jako apologetyczną refleksję nad rzekomym „duchem” II Soboru Watykańskiego, gloryfikującą modernistyczne przekształcenie Kościoła w instytucję służebną wobec świata. Autorka, określająca się jako „wnuczka soborowa”, kreśli wizję Kościoła „słuchającego”, który porzucił nauczanie na rzecz dialogu, podważając tym samym jego nadprzyrodzone posłannictwo.
Portal „Więź.pl” (7 grudnia 2025) relacjonuje wywiad z Martinem Scorsese, w którym reżyser przedstawia swoją „drogę wiary” poprzez kino, porównując sale kinowe do kościołów i wskazując na twórczość Pier Paolo Pasoliniego czy Roberto Rosselliniego jako wzory „duchowego przekazu”.
Portal Więź.pl informuje o rzekomym „przebudzeniu” w Kościele posoborowym, gloryfikując działania kolejnych uzurpatorów watykańskich od Jana Pawła II do Leona XIV. Autor, Henryk Cisowski OFMCap, przed…
Portal Więź.pl (6 grudnia 2025) prezentuje rozważania Antoniny Karpowicz-Zbińkowskiej o degradacji muzyki z „wiedzy o strukturze wszechświata” do „narzędzia przyjemności”. Choć autorka słusznie diagnozuje redukcję sztuki dźwięku do poziomu technicznego rzemiosła, jej propozycja powrotu do „teocentryzmu” okazuje się jedynie kolejną modernistyczną pułapką, całkowicie pomijającą depozyt wiary katolickiej.
Portal Więź.pl w artykule z 6 grudnia 2025 r. przedstawia sylwetki duchownych prawosławnych zaangażowanych w rewolucję 1905 roku jako "reformatorów" realizujących "przykazanie Chrystusa" poprzez walkę o prawa robotników. Autor gloryfikuje takich postaci jak Gieorgij Gapon czy Grigorij Pietrow, przedstawiając ich działalność jako naturalną konsekwencję zaangażowania społecznego inspirowanego Ewangelią. Tekst przemilcza jednak fundamentalny problem teologiczny: redukcję misji Kościoła do narzędzia rewolucji społecznej, co stanowi jawną apostazję od nadprzyrodzonego celu Kościoła.
Portal Więź.pl w artykule z 6 grudnia 2025 roku prezentuje rozmowę z Jędrzejem Dudkiewiczem, promującą jego książkę „Inny dom. Ludzie, system i granice wsparcia w polskich DPS”. Główna teza sprowadza się do postulatu „społeczeństwa bardziej solidarnego, empatycznego” opartego na procesie tzw. deinstytucjonalizacji domów pomocy społecznej. Autorzy całkowicie pomijają nadprzyrodzony wymiar miłosierdzia, redukując pomoc potrzebującym do świeckiego modelu socjalnego.
