Adam Mickiewicz – Ethos Catholicus

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego podczasMszy św., z naciskiem na sakralny charakter liturgii i oddzielenie od synkretyzmu narodowego.

Narodowy synkretyzm w poznańskim kościele: Mickiewicz jako obiekt bałwochwalczego kultu

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Portal eKAI (15 stycznia 2026) relacjonuje uroczystość w poznańskim kościele pw. św. Marcina, gdzie pod przewodnictwem „abp. Zbigniewa Zielińskiego” odbyło się nabożeństwo upamiętniające 170. rocznicę mszy żałobnej za Adama Mickiewicza. Artykuł gloryfikuje mieszaninę kultu narodowego wieszcza z pozorami katolickiej pobożności, co stanowi jawny przejaw religijnego synkretyzmu potępionego przez papieża Piusa XI w encyklice Quas primas jako sprzecznego z królewską władzą Chrystusa nad narodami.

Odrzucenie "Pana Tadeusza" w szkole polskiej - symbol odpolszczania i dechrystianizacji edukacji

Polska

Reforma edukacji jako narzędzie globalistycznej dekompozycji narodu

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Opoka (21 listopada 2025) informuje o konsultacjach rządowej „Reformy 26. Kompas Jutra”, która likwiduje kanon lektur szkolnych, sprowadzając nauczanie języka polskiego do funkcji komunikacyjnej. „Został zrównany z językiem obcym i z językami regionalnymi. Skupiony jest wyłącznie na funkcji komunikacyjnej” – komentuje Hanna Dobrowolska z Ruchu Ochrony Szkoły, wskazując na usunięcie Pana Tadeusza Adama Mickiewicza z podstawy programowej (zostawiono jedynie inwokację). Reformę określa się mianem „procesu odpolszczania polskich uczniów”, zastępującego tradycyjną edukację „budowaniem tożsamości klimatycznej” i podporządkowaniem „potrzebom politycznym i rynkowym”.

Świat

Paryska katedra Notre-Dame jako scena modernistycznej deformacji katolickiej tożsamości

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Opoka.org.pl (6 listopada 2025) przedstawia artykuł gloryfikujący związki Polski z paryską katedrą Notre-Dame, wskazując na obecność polskich śladów od XII wieku po czasy współczesne. Wymieniani są liczni polscy dostojnicy kościelni, monarchowie, artyści i emigranci polityczni, którzy mieli modlić się w świątyni. Szczególny nacisk położono na romantyków (Mickiewicz, Słowacki, Norwid), działalność Andrzeja Towiańskiego oraz współczesne inicjatywy jak „Kaplica Polska” z kopią obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Artykuł kończy się informacją o planowanym ponownym wprowadzeniu ikony jasnogórskiej 8 listopada 2025 r. z udziałem żony prezydenta Nawrockiego.

Kapelan modli się przed obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej w opuszczonym kościele, z widokiem na ruinę Soplicowa w tle.

Kultura

„Pan Tadeusz” w teatrze współczesnym: degradacja mitu czy krytyczne odczytanie?

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje dwie współczesne inscenizacje „Pana Tadeusza” – rapową wersję Kamila Białaszka w Teatrze Polskim w Poznaniu oraz krytyczną interpretację Wojtka Klemma w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Artykuł Dariusza Kosińskiego wskazuje na problem kanonicznego statusu dzieła Mickiewicza, które stało się przedmiotem „walenia bejsbolem” przez młodych twórców. Podczas gdy spektakl Białaszka redukuje epopeję do patologicznego obrazu „żuli, dziwek i dilerów”, Klemm koncentruje się na wyciągnięciu „nieoczywistych wątków” – zwłaszcza perspektywy chłopskiej i kobiecej. Oba podejścia zdradzają głęboką niezdolność do uchwycenia transcendencji dzieła w imię świeckiego aktywizmu.

Wnętrze kościoła katolickiego z ołtarzem i kapłanem w vestmentach, podkreślające powagę i wiarę w kontekście krytyki nowoczesnych reinterpretacji religii

Kultura

Teatr Telewizji: propaganda naturalizmu pod płaszczem „nowoczesnej interpretacji”

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (4 września 2025) promuje nowy sezon Teatru Telewizji, przedstawiając pięć premier: „Księgi sprośności” Macieja Wojtyszki (fikcyjne spotkanie Mickiewicza i Fredry), „Nowy Pan Tadeusz, tylko że rapowy” Kamila Białaszka, „Tartuffe” Moliera w reżyserii Tadeusza Kabicza, komedię „Rodzice” oraz spektakl dla dzieci „Człowiek jaki jest, każdy widzi”. Autorzy zachwalają „współczesne przepracowanie narodowych mitów” i „dialog z młodszą widownią”.