Portal Konferencji Episkopatu Polski (30 listopada 2025) relacjonuje wypowiedź rzecznika tej struktury, „ks.” Leszka Gęsiaka SJ, zachęcającego do „modlitwy i refleksji” w rozpoczynającym się Adwencie. Nowy rok duszpasterski w sekcie posoborowej ma odbywać się pod hasłem „Uczniowie-misjonarze”, co – jak twierdzi rzecznik – oznacza, że „każdy z nas może być misjonarzem” przygotowującym się duchowo na Boże Narodzenie.
Portal eKAI (30 listopada 2025) relacjonuje wystąpienie „abp” Wojciecha Polaka podczas „Mszy św.” z nieszporami adwentowymi w katedrze gnieźnieńskiej. „Prymas Polski” miał stwierdzić: „Adwent to nasze…
Portal Episkopat.pl informuje o adwentowym orędziu „arcybiskupa” Tadeusza Wojdy, który wezwał do „zatrzymania, refleksji i prostych gestów miłosierdzia”. Wspomniano o tradycjach jak roraty czy wieniec adwentowy, z akcentem na Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom Caritas. „Przewodniczący Episkopatu” życzył „radości i nadziei” w oczekiwaniu na Boże Narodzenie. Ten pozornie niewinny przekaz to klasyczny przykład modernistycznej redukcji świętego czasu pokuty do naturalistycznej filantropii.
Portal eKAI (30 listopada 2025) relacjonuje rozpoczęcie „adwentu” w strukturach posoborowych, mieszając fragmenty tradycyjnej doktryny z rewolucyjnymi nowinkami liturgicznymi. „Czterotygodniowy okres przygotowania do Bożego Narodzenia ale także oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Jezusa Chrystusa” – deklaruje autor, lecz już w następnym zdaniu zdradza modernistyczną mentalność, redukując paruzję do mglistego „objawienia się Tego, «który ma przyjść»”, zamiast głosić grozę Sądu Ostatecznego i konieczność pokuty.
W pierwszą niedzielę Adwentu w wielu kościołach i domach pojawiają się tzw. wieńce adwentowe z czterema świecami. Portal eKAI (30 listopada 2025) przedstawia tę praktykę jako niewinną tradycję liturgi…
Portal eKAI (30 listopada 2025) relacjonuje przygotowania do „Rorat” w sekcie posoborowej, przedstawiając je jako „charakterystyczną liturgię adwentową” z akcentem na widowiskowe elementy: „ciemność rozświetlaną lampionami”, „dobrze postanowienia dzieci” oraz ekumeniczną współpracę przy „Wigilijnym Dziele Pomocy”. Tekst przemilcza całkowicie nadprzyrodzony wymiar Adwentu jako czasu pokuty i oczekiwania na Sąd Ostateczny, redukując go do sentymentalnego rytuału oczekiwania na „narodziny Zbawiciela” w kontekście czysto historycznym.
Portal „Więź” (30 listopada 2025) prezentuje artykuł Henryka Cisowskiego OFMCap pt. „Skazani na drogę. Wstań i idź (1)”, stanowiący pierwszy odcinek adwentowego cyklu. Tekst wprowadza czytelnika w modernistyczną wizję Adwentu jako „dynamicznego oczekiwania”, redukując go do subiektywnej metafory wędrówki, gdzie Bóg i człowiek rzekomo „wzajemnie się poszukują”. Autor posiłkuje się osobistymi doświadczeniami z obozu przetrwania w Utah oraz samotnej wyprawy do Montany, by zbudować paralelę do „duchowej drogi”. Całość wieńczy niebezpieczna teza, iż chrześcijanin jest „skazany na drogę”, gdzie jakakolwiek „przerwa w podróży” stanowi duchowe zagrożenie.
Portal Catholic News Agency w artykule z 29 listopada 2025 r. prezentuje „trzy sposoby” na owocniejsze przeżycie Adwentu: pieśni adwentowe, wystrój kościoła oraz wspomnienia świętych. Autorzy zachwalają hymny typu „O Come, O Come Emmanuel”, fioletowe dekoracje z „niebieskim odcieniem” oraz postacie „świętego Mikołaja” i „świętej Łucji”. Całość utrzymana w tonie sentymentalnego oczekiwania na „radość Wcielenia”, całkowicie pomijając istotę tego okresu jako czasu pokuty i duchowego przygotowania na Sąd Ostateczny.
Portal eKAI (29 listopada 2025) relacjonuje inicjatywę „ks.” Sebastiana Noconia, „kapelana” Kieleckiej Chorągwi ZHP, który prowadzi na Facebooku tzw. rekolekcje adwentowe pod tytułem „Czuwaj…, czyli Adwent nad Zalewem”. Wykorzystując harcerskie hasła i krajobraz zalewu, „duchowny” redukuje okres pokutnego oczekiwania na Sąd Ostateczny do płytkich ćwiczeń z uważności.
Portal eKAI (29 listopada 2025) relacjonuje list pasterski „arcybiskupa” Marka Jędraszewskiego, w którym podsumowuje swoją niemal dziewięcioletnią „posługę” jako „administrator apostolski archidiecezji krakowskiej”. Dokument pełen jest typowo posoborowego języka, łączącego pozorną pobożność z głęboką relatywizacją doktryny. „Abp” Jędraszewski dziękuje współpracownikom, przeprasza za ewentualne „zawiedzenie” i zachęca do przygotowania na przyjście nowego „arcybiskupa” Grzegorza Rysia, jednocześnie cytując heretyckie źródła i przemilczając kluczowe prawdy wiary.
