Rządowa krótkowzroczność wobec bezrobocia jako przejaw apostazji społecznej
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) informuje o drastycznych cięciach budżetowych w powiatowych urzędach pracy,…
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) informuje o rządowym pilotażu skróconego czasu pracy, przedstawiając go jako „odważny eksperyment” i krok ku „globalnej dyskusji o przyszłości pracy”. Projekt ministerstwa pracy kierowanego przez Agnieszkę Dziemianowicz-Bąk obejmuje 5 tys. pracowników z 90 podmiotów, głównie instytucji komunalnych, przy budżecie 50 mln zł. Artykuł w tonie pozornej obiektywności relacjonuje „spór zwolenników i przeciwników”, przywołuje statystyki godzin pracy w różnych krajach oraz przestrzega przed „kryzysem demograficznym” wzorowanym na doświadczeniach Korei Południowej. „Krótszy tydzień pracy może być dowodem dojrzałości i elastyczności rynku pracy” – konkluduje autor, całkowicie ignorując nadprzyrodzony wymiar ludzkiej aktywności.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zapowiada rewolucję w prawie pracy od stycznia 2026 roku. „Rozszerzenie definicji okresów zaliczanych do stażu pracy” oraz przyznanie Państwowej Inspe…
Portal Tygodnik Powszechny (7 listopada 2025) informuje o konflikcie w rządzie Donalda Tuska dotyczącym reformy Państwowej Inspekcji Pracy. Projekt zakłada nadanie inspektorom prawa do administracyjnej konwersji umów cywilnoprawnych (B2B, zlecenia) na etatowe w przypadkach wykrycia pozornej samozatrudnieniowej działalności. Lewicowa minister rodziny i pracy Agnieszka Dziemianowicz-Bąk forsuje zmiany jako remedium na patologie rynku pracy, podczas gdy minister finansów Andrzej Domański (Platforma Obywatelska) wyraża obawy o koszty dla MŚP. Pracodawcy straszą masowymi zwolnieniami, zaś NSZZ „Solidarność” paradoksalnie przyłącza się do krytyki reformy.
Portal eKAI (14 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego, inicjowane przez Fundację Donum Vitae ze Szczecina. Artykuł wymienia praktyki pochówkowe, „grupy wsparcia”, modlitwy różańcowe oraz zmiany prawne ułatwiające pochówek dzieci poronionych „niezależnie od długości trwania ciąży”. Cała narracja zbudowana jest na naturalistycznym fundamencie, gdzie śmierć dziecka sprowadzona zostaje do kwestii procedur administracyjnych i terapii żałoby, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego życia i śmierci.
