Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Olgi Drendy poświęcony Andrzejowi Wajdzie, w którym autor omawia wybrane filmy reżysera przez pryzmat etnografii i osobistych doznań widzowych. Tekst koncentruje się na wątku „wielkiego tematu polskiego” w twórczości Wajdy oraz na jego dokumentach o sztuce outsiderów, całkowicie pomijając moralne i religijne wymiary dzieł…
Portal Tygodnik Powszechny informuje o wiosennym repertuarze Teatru Telewizji, zapowiadając realizacje klasyki i współczesnych tekstów, w tym spektakl o „smażącym się w piekle księdzu Jankowskim” oraz hołd dla Andrzeja Wajdy. Artykuł promuje także reżyserów znanych z bluźnierczych inscenizacji (Marcin Liber, Michał Kmiecik), a jednocześnie pomija jakikolwiek wzmianek o prawdziwie…
Portal „Gość Niedzielny”, organ prasowy struktury okupującej Watykan, informuje o śmierci Bożeny Dykiel, aktorki znanej z filmów Andrzeja Wajdy i seriali Stanisława Barei. Artykuł, pozbawiony jakiejkolwiek wzmianki o wierze, sakramentach czy życiu duchowym, stanowi klasyczny przykład całkowitego sekularyzmu i apostazji współczesnego „kościoła”. Publikacja taka w medium katolickim nie jest neutralna – jest świadectwem radykalnego odrzucenia primatu Boga nad życiem publicznym i prywatnym.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) przedstawia hagiograficzny obraz Zbigniewa Cybulskiego jako „polskiego aktora wszech czasów”, pomijając całkowicie moralny i społeczny kontekst jego działalności w systemie komunistycznym. Biografia Doroty Karaś „Cybulski. Podwójne salto” gloryfikuje „artystę” będącego produktem sowieckiej okupacji, przemilczając jego współpracę z reżimem zwalczającym Kościół Katolicki.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje książkę Andy Rottenberg „Trudny wiek” jako nowe spojrzenie na twórczość Andrzeja Wróblewskiego, Aliny Szapocznikow i Andrzeja Wajdy. Autor Piotr Kosiewski podkreśla, że artyści ci, doświadczywszy wojny w wieku nastoletnim, stworzyli dzieła „zarażone wojną”, w których osobiste trauma przeplata się z losem zbiorowym. Wspomina się ikoniczne prace jak „Rozstrzelania” czy „Popiół i diament”, a także późne rzeźby Szapocznikow „przejmująco opowiadające o umieraniu”. Artykuł gloryfikuje tych twórców jako wciąż aktualnych interpretatorów doświadczeń kształtujących „naszą tożsamość”.
