Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) przedstawia sylwetkę Jane Austen jako ponadczasową pisarkę, której twórczość „cieszy się niezmienną popularnością” dzięki „odwiecznym historiom o miłości, przyjaźni i relacjach międzyludzkich”. Artykuł wychwala „realistyczne opisy” życia angielskiego ziemiaństwa, „trafną obserwację psychologiczną” oraz „humor i świetne dialogi”, całkowicie pomijając antychrześcijański rdzeń tej twórczości.
Portal eKAI (22 listopada 2025) informuje, że około 35% „duchownych” wyświęconych w latach 1992-2024 w strukturach posoborowych w Anglii i Walii stanowili dawni anglikańscy „duchowni”. Raport Uniwersytetu St Mary’s w Twickenham wskazuje na „głosowanie synodu Kościoła Anglii w sprawie kobiet-kapłanów” z 1992 r. jako kluczowy moment tej fali, przywołując przy tym postać „kardynała” Johna Henry’ego Newmana – konwertyty z anglikanizmu, wyniesionego przez bergogliońską sekta na „świętego” w 2019 r. Arcybiskup Westminsteru Vincent Nichols określa ten proces jako „przejście do pełnej widzialnej komunii z Kościołem katolickim”, co stanowi jawną kpinę z dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus.
Portal Catholic News Agency (21 listopada 2025) informuje o raporcie wskazującym, iż jedna trzecia „księży” wyświęconych w Anglii i Walii od 1992 roku stanowią konwertyci z anglikanizmu. Według opracowania „Convert Clergy in the Catholic Church in Britain” około 700 byłych duchownych i zakonników anglikańskich przystąpiło do struktur posoborowych, w tym 16 byłych „biskupów”. Autorzy wskazują jako główne przyczyny tego zjawiska dopuszczenie kobiet do „święceń” w Kościele Anglii w 1992 roku oraz wizytę antypapieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii w 2010 roku, połączoną z utworzeniem anglikańskich ordynariatów personalnych. „Liczby są znacznie większe, niż większość ludzi by sobie wyobrażała” – komentuje współautor Stephen Bullivant z „uniwersytetu” St. Mary’s w Londynie. Artykuł bezkrytycznie gloryfikuje ten proceder jako „bardzo ważne źródło katolickich powołań”, pomijając jego doktrynalną i sakramentalną nieważność.
Portal Więź.pl (17 listopada 2025) przedstawia Cynthię Bourgeault jako „bardzo młodą przedstawicielkę starszyzny”, promując jej koncepcje modlitwy kontemplacyjnej i „teologię pełną życia”. Artykuł gloryfikuje anglikańską „księdzem”, współpracującą z kontrowersyjnymi postaciami jak Richard Rohr i Thomas Keating, oraz zachwala jej zaangażowanie w dialog międzyreligijny. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem modernistycznej pseudomistyki, która pod pozorem głębi duchowej niszczy fundamenty wiary katolickiej.
Portal eKAI (8 listopada 2025) przedstawia hagiograficzny portret „kardynała” Vincenta Nicholsa z okazji jego 80. urodzin, wychwalając jego „zaangażowanie ekumeniczne” i kibicowską pasję. Artykuł pomija jednak zasadniczy fakt: oto mamy do czynienia z funkcjonariuszem struktury okupującej Watykan, który zamiast deponere coronam ad pedes Principis Pastorum (złożyć koronę u stóp Księcia Pasterzy), paraduje w koszulce Liverpoolu na stadionie Wembley. Ten groteskowy spektakl stanowi doskonałą metaforę całej sekty posoborowej – zredukowanej do roli klubu fanów „wartości chrześcijańskich”, gdzie prawdziwa lex orandi została zastąpiona kultem bożków stadionowych.
Portal LifeSiteNews (7 listopada 2025) relacjonuje przewidywania Michaela Nazir-Ali, byłego anglikańskiego „biskupa”, „że Kościół katolicki powinien spodziewać się nowych grup anglikanów poszukujących jedności z nim, podobnie jak podczas poprzednich fal konwersji”. Jako główne przyczyny wskazuje „ciągłość w nauczaniu apostolskim” i odporność na „kapitulację przed duchem czasu”, przy jednoczesnym pominięciu fundamentalnego problemu nieważności anglikańskich święceń i teologicznego bankructwa samego Ordynariatu Walsingham.
Portal Opoka relacjonuje uroczystość w rzymskim kościele Matki Bożej in Vallicella, gdzie kard. Marcello Semeraro przewodniczył „Mszy dziękczynnej” za ogłoszenie Johna Henry’ego Newmana „doktorem Kościoła”. Homilia „kardynała” koncentrowała się na rzekomym duchowym pokrewieństwie anglikańskiego konwertyty ze św. Filipem Neri, założycielem oratorianów. Podkreślano „humanistyczny ideał świętości” mający uwydatniać „naturalne cechy” oraz „radość jako znak rozpoznawczy autentycznego chrześcijaństwa”. Wśród uczestników wymieniono przewodniczącego włoskiej Izby Deputowanych Lorenza Fontanę.
