Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) przedstawia sylwetkę Jane Austen jako ponadczasową pisarkę, której twórczość „cieszy się niezmienną popularnością” dzięki „odwiecznym historiom o miłości, przyjaźni i relacjach międzyludzkich”. Artykuł wychwala „realistyczne opisy” życia angielskiego ziemiaństwa, „trafną obserwację psychologiczną” oraz „humor i świetne dialogi”, całkowicie pomijając antychrześcijański rdzeń tej twórczości.
Portal eKAI (22 listopada 2025) informuje, że około 35% „duchownych” wyświęconych w latach 1992-2024 w strukturach posoborowych w Anglii i Walii stanowili dawni anglikańscy „duchowni”. Raport Uniwersytetu St Mary’s w Twickenham wskazuje na „głosowanie synodu Kościoła Anglii w sprawie kobiet-kapłanów” z 1992 r. jako kluczowy moment tej fali, przywołując przy tym postać „kardynała” Johna Henry’ego Newmana – konwertyty z anglikanizmu, wyniesionego przez bergogliońską sekta na „świętego” w 2019 r. Arcybiskup Westminsteru Vincent Nichols określa ten proces jako „przejście do pełnej widzialnej komunii z Kościołem katolickim”, co stanowi jawną kpinę z dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus.
Portal Catholic News Agency (21 listopada 2025) informuje o raporcie wskazującym, iż jedna trzecia „księży” wyświęconych w Anglii i Walii od 1992 roku stanowią konwertyci z anglikanizmu. Według opracowania „Convert Clergy in the Catholic Church in Britain” około 700 byłych duchownych i zakonników anglikańskich przystąpiło do struktur posoborowych, w tym 16 byłych „biskupów”. Autorzy wskazują jako główne przyczyny tego zjawiska dopuszczenie kobiet do „święceń” w Kościele Anglii w 1992 roku oraz wizytę antypapieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii w 2010 roku, połączoną z utworzeniem anglikańskich ordynariatów personalnych. „Liczby są znacznie większe, niż większość ludzi by sobie wyobrażała” – komentuje współautor Stephen Bullivant z „uniwersytetu” St. Mary’s w Londynie. Artykuł bezkrytycznie gloryfikuje ten proceder jako „bardzo ważne źródło katolickich powołań”, pomijając jego doktrynalną i sakramentalną nieważność.
Portal Więź.pl (17 listopada 2025) przedstawia Cynthię Bourgeault jako „bardzo młodą przedstawicielkę starszyzny”, promując jej koncepcje modlitwy kontemplacyjnej i „teologię pełną życia”. Artykuł gloryfikuje anglikańską „księdzem”, współpracującą z kontrowersyjnymi postaciami jak Richard Rohr i Thomas Keating, oraz zachwala jej zaangażowanie w dialog międzyreligijny. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem modernistycznej pseudomistyki, która pod pozorem głębi duchowej niszczy fundamenty wiary katolickiej.
Portal eKAI (8 listopada 2025) przedstawia hagiograficzny portret „kardynała” Vincenta Nicholsa z okazji jego 80. urodzin, wychwalając jego „zaangażowanie ekumeniczne” i kibicowską pasję. Artykuł pomija jednak zasadniczy fakt: oto mamy do czynienia z funkcjonariuszem struktury okupującej Watykan, który zamiast deponere coronam ad pedes Principis Pastorum (złożyć koronę u stóp Księcia Pasterzy), paraduje w koszulce Liverpoolu na stadionie Wembley. Ten groteskowy spektakl stanowi doskonałą metaforę całej sekty posoborowej – zredukowanej do roli klubu fanów „wartości chrześcijańskich”, gdzie prawdziwa lex orandi została zastąpiona kultem bożków stadionowych.
Portal LifeSiteNews (7 listopada 2025) relacjonuje przewidywania Michaela Nazir-Ali, byłego anglikańskiego „biskupa”, „że Kościół katolicki powinien spodziewać się nowych grup anglikanów poszukujących jedności z nim, podobnie jak podczas poprzednich fal konwersji”. Jako główne przyczyny wskazuje „ciągłość w nauczaniu apostolskim” i odporność na „kapitulację przed duchem czasu”, przy jednoczesnym pominięciu fundamentalnego problemu nieważności anglikańskich święceń i teologicznego bankructwa samego Ordynariatu Walsingham.
Portal Opoka relacjonuje uroczystość w rzymskim kościele Matki Bożej in Vallicella, gdzie kard. Marcello Semeraro przewodniczył „Mszy dziękczynnej” za ogłoszenie Johna Henry’ego Newmana „doktorem Kościoła”. Homilia „kardynała” koncentrowała się na rzekomym duchowym pokrewieństwie anglikańskiego konwertyty ze św. Filipem Neri, założycielem oratorianów. Podkreślano „humanistyczny ideał świętości” mający uwydatniać „naturalne cechy” oraz „radość jako znak rozpoznawczy autentycznego chrześcijaństwa”. Wśród uczestników wymieniono przewodniczącego włoskiej Izby Deputowanych Lorenza Fontanę.
Portal LifeSiteNews (3 listopada 2025) relacjonuje ceremonię w której antypapież Leon XIV ogłosił kardynała Johna Henry’ego Newmana „38. Doktorem Kościoła” oraz współpatronem „katolickiej edukacji”. Wydarzenie zgromadziło tłumy wiernych oraz przedstawicieli schizmatyckiego Kościoła Anglikańskiego, któremu Newman służył jako duchowny przed konwersją w 1845 roku. Antypapież podkreślił, że „imponująca duchowa i kulturowa postać Newmana posłuży jako inspiracja dla nowych pokoleń spragnionych nieskończoności”.
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje wypowiedzi Michaela Nazir-Ali, byłego biskupa anglikańskiego przyjętego do struktur posoborowych w 2021 roku. Przewiduje on „falę konwersji” anglikanów do „Kościoła katolickiego” w związku z kryzysem we Wspólnocie Anglikańskiej po nominacji kobiet na stanowiska biskupie. Nazir-Ali, wyświęcony na „księdza” dla anglikańskiego Ordynariatu Matki Bożej z Walsingham, twierdzi, że „Kościół Anglii porzucił katolicką sukcesję apostolską”, podczas gdy Ruch Globalnej Przyszłości Anglikanów (GAFCON) zerwał więzi z Canterbury, oskarżając o „niebiblijne nauki”. Artykuł wspomina o historycznej wizycie króla Karola III w Watykanie oraz reakcjach „kardynała” Vincenta Nicholsa i „kardynała” Timothy’ego Radcliffe’a, który chwali „spokojną wiarę” nowej „arcybiskup” Canterbury. Pomimo deklaracji o „dialogu ekumenicznym”, tekst przemilcza kluczowy fakt: wszystkie anglikańskie święcenia są z natury nieważne, a rzekome „konwersje” to jedynie przejście z jednej heretyckiej sekty do drugiej.
Portal Opoka informuje o wypowiedziach Michaela Nazir-Ali, byłego biskupa anglikańskiego, który w 2021 roku przeszedł na katolicyzm w ramach Ordynariatu Matki Bożej z Walsingham. Nazir-Ali przewiduje nową falę konwersji anglikanów na katolicyzm po wizycie króla Karola III w Watykanie i w kontekście narastających podziałów w Kościele Anglii. Wskazuje na decyzje tej wspólnoty, takie jak mianowanie kobiety na arcybiskupa Canterbury czy błogosławieństwa dla par homoseksualnych, jako przyczyny odpływu wiernych. Portal przytacza również stanowisko Ruchu Globalnej Przyszłości Anglikanów (GAFCON), który zerwał więzi z Kościołem Anglii, oskarżając go o odstępstwo od doktryny.
