Portal Tygodnik Powszechny (6 marca 2026) informuje o premierze brazylijskiego filmu „Błękitny szlak”, stanowiącego dystopijną wizję przyszłości, w której seniorzy są poddawani brutalnej „optymalizacji ekonomicznej” poprzez przymusową izolację w zamkniętych koloniach. Recenzentka Anita Piotrowska z zachwytem kreśli obraz „emancypacyjnego buntu” głównej bohaterki, która zamiast ulec państwowemu terrorowi, wybiera podróż przez…
Recenzja filmu „Wartość sentymentalna” Joachima Triera w „Tygodniku Powszechnym” (24.02.2026) chwali jego „mistrzowskość”, ale krytykuje nadmierną „filmoterapię” i psychologizację. Artykuł promuje sztukę jako środek terapeutyczny do uzdrowienia trauma, redukując ją do emocji i psychiki, bez odniesienia do transcendencji czy królestwa Chrystusa. Taka koncepcja jest sprzeczna z integralną wiarą katolicką,…
Portal Tygodnik Powszechny (19 grudnia 2025) prezentuje zestawienie „10 najlepszych filmów 2025 roku”, gloryfikujące produkcje przesiąknięte relatywizmem moralnym, rewoltą przeciw porządkowi naturalnemu oraz kultem „wyzwolenia” spod władzy Prawa Bożego. Wśród rekomendowanych tytułów znajdziemy apologię dzieciobójstwa („Dziewczyna z igłą”), promocję dewiacji seksualnych („Miłość”) czy okultystyczne wątki („Grzesznicy”) – wszystko pod płaszczykiem „wysokiej sztuki” i „społecznego zaangażowania”. Ten przegląd stanowi jedynie potwierdzenie głębokiego kryzysu kultury odciętej od katolickich korzeni.
Portal Tygodnik Powszechny (5 grudnia 2025) gloryfikuje film Sny o pociągach jako „medytację” o „małym życiu” odnajdującym „piękno” w destrukcji. Adaptacja prozy Denisa Johnsona, reżyserowana przez Clinta Bentleya, promuje naturalistyczną duchowość oderwaną od nadprzyrodzonego porządku, stanowiąc kolejny przejaw kulturowej apostazji.
Portal Tygodnik Powszechny (21 listopada 2025) promuje film norweskiego reżysera Daga Johana Haugeruda pt. „Seks” jako rzekomo odważną i wyzwalającą opowieść o „szczerości” w relacjach międzyludzkich. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejną próbą normalizacji grzechu i rozkładu moralnego pod płaszczykiem artystycznej „głębi”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) przedstawia film Wojciecha Smarzowskiego jako „wiwisekcję rodziny”, gloryfikującą psychologizację grzechu przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego wymiaru małżeństwa. Anita Piotrowska broni dzieła jako „interwencyjnego”, pomimo jego redukcji sakramentalnej rzeczywistości do zbioru patologii społecznych.
