Portal Tygodnik Powszechny informuje o filmowym debiucie reżyserskim Kristen Stewart pt. „Chronologia wody”, będącym adaptacją książki Lidii Yuknavitch. Autorka artykułu, Anita Piotrowska, entuzjastycznie opisuje dzieło jako „intensywne” i „poetyckie”, skupiając się na somatycznym wymiarze historii pływaczki, której życie jest pasmem traum, przemocy i wewnętrznych zmagań. Choć recenzentka dostrzega w…
Portal Tygodnik Powszechny (10 kwietnia 2026) informuje o hiszpańskim filmie „Dźwięki miłości” (oryg. „Sorda”), reżyserii Evy Libertad. Recenzentka Anita Piotrowska opisuje fabułę filmu, skupiając się na losach niesłyszącej Ángeli, która zmaga się z wyzwaniami macierzyństwa w świecie osób słyszących, podkreślając naturalizm przekazu i rolę komunikacji w relacjach rodzinnych. Obraz…
Artykuł z „Tygodnika Powszechnego” (7 kwietnia 2026), pióra Anity Piotrowskiej, relacjonuje premierę filmu „Łobuz” (Urchin) w reżyserii Harrisa Dickinsona. Autorka, z właściwą modernistycznym kręgom emfazą, pochyla się nad losem Mike’a – londyńskiego wyrzutka, ofiary systemu i własnych uzależnień, którego egzystencja została zredukowana do kartonów i śpiwora. Recenzja stara się nadać…
Tygodnik Powszechny (3 października 2025) przedstawia recenzję duńskiego filmu „Niezamierzone ofiary” jako „kameralne kino moralnego niepokoju”. Fabuła koncentruje się na dramacie neurolożki Alexandry (Özlem Saglanmak), która po błędnej diagnozie nastolatka ukrywa prawdę przed jego matką (Tryne Dyrholm), kierując się „medycyną defensywną”. Artykuł chwali film za „prześwietlenie szpitalnych realiów” i „uwrażliwienie na emocjonalne koszty lekarskiej pracy”, pomijając jakiekolwiek odniesienie do sakralnego wymiaru ludzkiego cierpienia i etyki chrześcijańskiej.
Streszczenie: Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję filmu „Kokuho” reż. Sang-il Lee, chwaląc jego wizualne oddanie tradycji kabuki i psychologiczną głębię opowieści o rywalizacji dwóch aktorów. Recenzentka Anita Piotrowska podkreśla spektakularność scenografii, autentyczność przedstawień teatralnych oraz uniwersalność tematu dążenia do mistrzostwa, lecz całkowicie pomija jakikolwiek duchowy, a tym bardziej katolicki,…
„Tygodnik Powszechny” w artykule Anity Piotrowskiej z 12 września 2025 roku opisuje film „Historia Souleymane’a” jako napiętą opowieść o nielegalnym imigrancie z Gwinei, który w Paryżu walczy o azyl polityczny, dorabiając jako dostawca pizzy. Reżyser Boris Lojkine pokazuje dwa dni z życia bohatera, podkreślając absurd biurokratycznych procedur, presję aplikacji dostawczych i konieczność „sprzedania” dramatycznej historii, by zyskać legalność. Film unika stereotypów i sentymentalizmu, skupiając się na codziennej gonitwie o przetrwanie, z symbolicznym spotkaniem z paryskim staruszkiem.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 marca 2026) publikuje recenzję filmu „Zniknięcia” („Weapons”, 2025) autorstwa Anity Piotrowskiej, w której horror okultystyczny jest redukowany do metafory alkoholizmu i traumy psychologicznej. Recenzja całkowicie pomija wymiar nadprzyrodzony zła, grzechu i walki duchowej, stwarzając iluzję, że najgłębsze problemy ludzkie można rozwiązać poprzez psychologię i humanitarne…
Portal „Tygodnik Powszechny” (26 marca 2026) promuje brazylijski film „Tajny agent” Klebera Mendonçy Filho jako „świetny thriller” o dyktaturze wojskowej, chwaląc jego zdolność do łączenia „faktów i miejskich legend, surrealistycznej wyobraźni i gatunkowych zapożyczeń” w opowieść o terrorze. Recenzentka Anita Piotrowska podkreśla, że film nie traci „ciężaru historii”, jednocześnie…
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje recenzję filmu „Pomoc domowa” (reż. Paul Feig, 2025), w której krytyczka Anita Piotrowska analizuje produkcję przez pryzmat współczesnych narracji o toksycznych związkach i kobiecej walce o autonomię. Tekst, choć dotyczy kina, stanowi symptomaticzny przykład języka i mentalności współczesnego katolicyzmu posoborowego, gdzie każda problematyka – nawet…
Portal Tygodnik Powszechny (22 sierpnia 2025) przedstawia recenzję filmu „Przypływy” Jia Zhang-ke jako rzekomo głęboką analizę chińskiej rzeczywistości, eksponującą „brutalizację życia” i „tiktokizację” społeczeństwa poprzez pryzmat ćwierćwiecznej obserwacji przemian gospodarczo-obyczajowych. Artykuł Anity Piotrowskiej bezkrytycznie gloryfikuje dokumentalno-fabularną hybrydę jako „opus magnum” reżysera, całkowicie pomijając jej ideologiczne uwikłanie w antykatolicki naturalizm.
