Anna Król-Kuczkowska – Ethos Catholicus

Wnętrze kościoła z modląca się wspólnotą przed krzyżem, z cieniem Anny Król-Kuczkowskiej trzymającej książkę psychologii.

Humanistyczna życzliwość bez Boga: duchowa nędza współczesnej psychologii

Zostaw komentarz / Duchowość / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) prezentuje wywiad z psychoterapeutką Anną Król-Kuczkowską, gloryfikujący życzliwość jako „aktywne pragnienie, żeby komuś było dobrze”, z całkowitym pominięciem jej nadprzyrodzonego źródła – łaski Bożej. Ten jałowy humanitaryzm, redukujący cnotę do neurologicznych mechanizmów i socjobiologicznych uwarunkowań, stanowi kolejny przejaw teologicznego bankructwa świata odrzucającego królewską władzę Chrystusa.

Ksiądz katolicki w tradycyjnym ornacie stoi w kaplicy z krzyżem, patrzący z troską na reklamę wellnessu

Duchowość

Naturalistyczna iluzja wellness jako symptom oderwania od nadprzyrodzoności

Zostaw komentarz / Duchowość / Defensor Fidei

Portal Więź.pl relacjonuje wywiad z psychoterapeutką Anną Król-Kuczkowską, która krytykuje przemysł wellness za promowanie „iluzji” stawania się „najlepszą wersją siebie”. Podkreśla, że terapia powinna raczej pomóc w „zdrowszym odnalezieniu się” z własnymi ograniczeniami, zaś prawdziwe szczęście definiuje poprzez pojęcie „vitality” – poczucia żywotności i dobrego funkcjonowania w świecie. Artykuł demaskuje komercyjne wykorzystanie ludzkich fantazji przez „guru wellness”, jednak całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar ludzkiej kondycji, redukując problem do poziomu czysto psychologicznego i społecznego.

Pokorny mnich w tradycyjnym habitcie modli się przed krzyżem w skromnej kaplicy

Kultura

Wellness jako współczesne bałwochwalstwo: naturalistyczna ucieczka od rzeczywistości grzechu i łaski

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) prezentuje wywiad z psychoterapeutką Anną Król-Kuczkowską, która demaskuje iluzję wellnessu jako narzędzia osiągnięcia szczęścia. Autorka krytykuje współczesną obsesję na punkcie „najlepszej wersji siebie”, wskazując na niemożliwość uniknięcia ludzkich ograniczeń i konieczność konfrontacji z nieprzeżytymi życiowymi alternatywami. Choć diagnoza trafnie wskazuje na pułapki świeckiego indywidualizmu, pozostaje niewolnicą naturalistycznej antropologii, całkowicie pomijającej nadprzyrodzony wymiar ludzkiego przeznaczenia.