Tygodnik Powszechny z 2 grudnia 2025 prezentuje album „Powrót pogubionych rzeczy. Fotoopowieść o Wisławie Szymborskiej” jako „ciepłą i starannie skomponowaną” historię życia poetki. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem budowania świeckiego kultu jednostki, gdzie biografia artysty zastępuje hagiografię świętych, a prywatne dramaty moralne przedstawiane są jako wzorce do naśladowania.
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) relacjonuje wystawę „Voices from Ukraine. Landscapes” we wrocławskim BWA, przedstawiając ją jako „najważniejszy i najbardziej przemyślany przegląd twórczości ukraińskiej” po rosyjskiej inwazji. Kuratorzy koncentrują się na „pejzażu jako ofierze wojny”, eksponując prace ukraińskich „artystów” dokumentujących zniszczenia środowiska naturalnego. Kateryna Aliinyk deklaruje, że „krajobraz to nie tylko przestrzeń. To uczestnik, świadek i nośnik emocji”, zaś Katya Buchatska w pracy wideo „Świat nagrywa” proponuje „sadzenie ogrodu, by istniało coś do stracenia”.
Portal Tygodnik Powszechny (14 listopada 2025) recenzuje najnowszą adaptację „Frankensteina” w reżyserii Guillermo del Toro jako „imponujące wysokobudżetowe widowisko”, w którym dominuje „kampowy spektakl” przykrywający fundamentalne pytania o człowieczeństwo. Autorce Anicie Piotrowskiej film wydaje się „nazbyt sentymentalny”, choć chwali „seksowną” kreację Jacoba Elordiego w roli Potwora oraz freudowskie wątki „toksycznego ojcostwa”. W ocenie recenzentki produkcja Netflixa „rzadko staje się czymś więcej niż mistrzowskim ożywianiem dekoracji i trucheł”, pozostawiając widza w stanie „przesytu pomieszanego z niedosytem”.
Portal Więź.pl w artykule z 8 listopada 2025 r. prezentuje fragment książki Katarzyny Janiszewskiej „Katastrofa Heweliusza”, opisujący agonię statku i ludzi w toni Bałtyku. Narracja koncentruje się na heroizmie załogi, ludzkim cierpieniu i naturalistycznym obrazie śmierci, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego losu. To nie przypadek – to symptom głębszej choroby kultury odciętej od łaski.
Portal Tygodnik Powszechny (24 października 2025) prezentuje dokument Rebeki Miller „Pan Scorsese” jako hołd dla „wiecznego outsidera” amerykańskiego kina. Serial ukazuje Martina Scorsese jako artystę rozdartego między katolickim dziedzictwem a obsesjami twórczymi, gloryfikując przy tym jego gangsterską mitologię i „niepokorne geniusz”. Wypowiedzi Spielberga, De Palmy i innych twórców budują narrację o „cierpiącym słabeuszu gotowym na wszystko”, przemilczając jednak duchową pustkę i konsekwencje bluźnierczych eksperymentów reżysera.
Portal TygodnikPowszechny.pl prezentuje rysunek satyryczny Bartosza Minkiewicza, wpisujący się w postmodernistyczną narrację antykościelną. Choć treść graficzna pozostaje niedostępna bez subskrypcji, sama platforma publikacyjna oraz kontekst historyczny pisma wystarczają jako materiał diagnostyczny współczesnego kryzysu kulturowego.
Portal Tygodnik Powszechny (15 października 2025) promuje 17. edycję Festiwalu Conrada pod hasłem „Nadzieja radykalna”, przedstawiając literaturę jako „krytyczne zwierciadło rzeczywistości” mające pomóc w „rozumieniu zmieniającej się codzienności”. Wśród zaproszonych autorów znaleźli się m.in. Abdulrazak Gurnah (laureat literackiej Nagrody Nobla 2021), Colm Tóibín i Emily St. John Mandel. Kompletny brak odniesień do nadprzyrodzonego porządku i społecznego panowania Chrystusa Króla demaskuje prawdziwie naturalistyczne oblicze tego przedsięwzięcia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) publikuje wywiad z Marcinem Szczygielskim, laureatem nagrody Literacka Podróż Hestii za książkę „Makabrama”. Autor przedstawia swoją koncepcję literatury dziecięcej jako „humorystycznej historii z dreszczykiem”, gdzie rodzina walczy z „mocami mroku”, a kluczem do zwycięstwa ma być „miłość i serdeczność”. Już w tym lapidarnym streszczeniu widać dramatyczną redukcję nadprzyrodzonego porządku do psychologicznych banałów, co stanowi jaskrawy przykład modernistycznej indoktrynacji młodego pokolenia.
Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) prezentuje obszerny artykuł Michała Sowińskiego, gloryfikujący irlandzkiego pisarza Colma Tóibína jako „mistrza ciszy i niedopowiedzeń”, którego twórczość stanowi rzekomo „wyraz subtelnej wrażliwości”. W rzeczywistości, pod płaszczykiem literackiego wyrafinowania, promuje się tu dzieła otwarcie sprzeczne z katolicką moralnością i doktryną.
Artykuł Jakuba Majmurka w „Tygodniku Powszechnym” z 18 września 2025 roku analizuje drugi sezon serialu „1670”, chwaląc jego komediowy charakter, wizualne dopracowanie oraz satyrę skierowaną zarówno przeciwko postaciom kojarzonym z konserwatywną prawicą, jak i „lewicującymi” bohaterkami, takimi jak Aniela. Autor podkreśla przenikanie serialu do kultury popularnej, jego odniesienia do współczesnych problemów społecznych i politycznych, a także ironiczne spojrzenie na sarmatyzm jako wspólną, rodzinną historię narodu, kończąc refleksją o tożsamości jako iluzji niezbędnej do funkcjonowania.
