Portal „Tygodnik Powszechny” (7 kwietnia 2026) prezentuje ofertę subskrypcyjną, promując się jako jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny tworzący „wspólnotę, która myśli samodzielnie”. Numer 15/2026 przynosi m.in. rubrykę satyryczną Bartosza Minkiewicza („Obraz tygodnia”), artykuł o „niedoskonałości” biblijnego Jonasza pióra Biasgiu Virgittiego oraz analizę polityczną dotyczącą powrotu Rosji do struktur sportowych i…
Portal TygodnikPowszechny.pl w wydaniu z 7 października 2025 roku prezentuje typowy dla posoborowej deformacji obraz duchowego bankructwa. Choć treść właściwa pozostaje za płatną bramą – co samo w sobie stanowi wymowną metaforę handlu „duchowością” – już sama struktura publikacji zdradza głębokie zepsucie instytucji podającej się za katolicką.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 września 2025) promuje subskrypcję, oferując dostęp do treści za 29,90 zł miesięcznie, w tym rysunków Bartosza Minkiewicza. W artykule reklamowane są „najwyższej jakości treści” tworzone przez laureatów nagród, dostępne wyłącznie po uiszczeniu opłaty, wraz z dodatkami jak „audio”, „podcasty” i „zamknięta grupa społecznościowa subskrybentów”. Wśród zachęt marketingowych wymieniono „25% rabatu” i „darmową dostawę przez Paczkomat”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) prezentuje kolejny rysunek satyryczny Bartosza Minkiewicza, osadzając go w kontekście „niezależnego pisma społeczno-kulturalnego” o korzeniach sięgających środowisk intelektualnych często sprzeciwiających się Magisterium Kościoła. Choć konkretna treść graficzna pozostaje niedostępna z powodu restrykcji płatniczych, sama rama interpretacyjna pisma i biografia współpracowników (w tym ks. Bonieckiego) pozwala na doktrynalną analizę zjawiska.
Przedstawiony fragment pochodzi z serwisu „Tygodnika Powszechnego” i zawiera wyłącznie metadane: datę publikacji (31 marca 2026), informacje o subskrypcji, listę innych artykułów oraz tytuł cyklu „Bartosz Minkiewicz Rysuje”. Nie zawiera on żadnego merytorycznego tekstu, tez czy wypowiedzi, które można by było poddać dekonstrukcji z perspektywy integralnej wiary katolickiej. Jest to…
Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje rysunek Bartosza Minkiewicza jako element swojego „Obrazu tygodnia”. Choć treść graficzna pozostaje niedostępna bez subskrypcji, sama forma promocji oraz kontekst wystarczająco zdradzają modernistyczne przesłanie dzieła. Jak ostrzegał Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści posługują się wszelkimi formami sztuki jako bronią do podważania dogmatów”.
Portal „Tygodnik Powszechny” promuje swoją subskrypcję, informując, że jest to „jedyny polski tygodnik społeczno-kulturowy” z „30 tys. Czytelniczek i Czytelników”, który „myśli samodzielnie”. Artykuł reklamowy podkreśla „najlepszą ofertę”, dostęp do treści, newslettery i publikacje za 29 zł miesięcznie po okresie próbnym. Wskazany jest autor rysunków – Bartosz Minkiewicz -…
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 marca 2026) prezentuje kolejną odsłonę cyklu satyrycznego „Bartosz Minkiewicz Rysuje”, ukrywając go za barierą płatnej subskrypcji i mamiąc czytelnika obietnicą dostępu do treści o rzekomej „wartości, głębi i znaczeniu”. Redakcja z narcyzmem przywołuje listę swoich historycznych współpracowników – od heretyckiego „ks.” Józefa Tischnera po gnostyczną…
Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) promuje swój produkt jako „wartościowe artykuły o społeczeństwie, kulturze, świecie i duchowności”, obiecując czytelnikom możliwość „zrozumienia i naprawy świata” poprzez „odpowiedzialne pisanie z szacunkiem i nadzieją”. Szczególną uwagę poświęca multimedialnemu kursowi „medytacji chrześcijańskiej” oraz cyklowi „Szkoła Uczuć” prof. Bogdana de Barbaro, oferowanym w pakiecie subskrypcyjnym. Całość stanowi klasyczny przykład redukcji religii do terapii i duchowości do produktu konsumpcyjnego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 marca 2026) kusi subskrybentów dostępem do rysunków Bartosza Minkiewicza, prezentując się jako bastion „niezależnego” dziennikarstwa o wysokiej „głębi i znaczeniu”, opartego na dziedzictwie takich postaci jak Leszek Kołakowski czy panteistyczna literatka Olga Tokarczuk. Relacjonując ofertę tego pisma, nie sposób nie dostrzec, że owa obiecywana „barwność”…
